सावित्री गौतम

बहकिएको बहस

बिहान ‘बलात्कारीको लिंगछेदन गरौं’ भनेर सामाजिक सञ्जालमा चर्किसकेपछि हामी दिउसो शिवलिंगलाई अँगालो हालेर फोटो खिच्छौं र, बेलुका फेरि उही नाराको साथमा हाजिरी जनाउँछौं । लिंग भनेको सर्वोच्च हो, पूजा गर्नलायक हो भनेर छोरीहरूलाई सिकाइसकेपछि हामी छोरा नभएर बाबुको किरिया गर्नबाट रोकिएकी छोरीको समर्थनमा स्टाटस लेख्छौं ।

प्रधानमन्त्रीज्यू, देश हाम्रो पनि हो

प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओली आफ्ना रंगीबिरंगी भाषणका लागि चर्चित छन् । उनका यिनै रंगीबिरंगी भाषण र सम्बोधनहरूकै सिरिजमा गतसाता उनले पार्टी केन्द्रीय कमिटीमा बोलेको एउटा विशेष शब्दले यतिखेर सामाजिक सञ्जाल ट्विटर रंगिएको छ ।

महिलाहरू कहाँ छन् ?

सर्वप्रथम— कवि संगीतश्रोताको कविता छ यही ‘महिलाहरू कहाँ छन्’ शीर्षकको । महिलाहरू कहाँकहाँ भेटिन्छन् र कहाँकहाँ भेटिंदैनन् भन्ने बहस गर्नका लागि मैले लेखको शीर्षक योबाहेक अरू मरिगए जुटाउनै सकिनँ ।

एक मतदाताको ‘माइक्रो’ अपेक्षा

हालै पोखरामा युवाहरूको एक समूहले ‘युवाको भोट सही उम्मेदवारको छनोट’ शीर्षकमा छलफल कार्यक्रम राखेको थियो । आयोजक र उपस्थित सबैजसो युवा उमेरका थिए । इन्जिनियर, इन्जिनियरिङका विद्यार्थी र केही अरू क्षेत्रका युवा पनि थिए ।

अँध्यारो गोरेटोमा उज्यालो आशा

इस्टकोटले जित्यो भने नेताहरूले पेटीकोट लगाएर हिंँडे हुन्छ । – सन्दर्भ कामनपा ।’ पहिलो चरणको स्थानीय निर्वाचनताका सामाजिक सञ्जालमा चर्चित थियो, यो पोस्ट ।

सावित्री गौतमका लेखहरु :

नबहकाऊँ बहसलाई

महिलालाई लिंगकै आधारमा कुनै भेदभाव नगरी मानवोचित अधिकार समान रूपमा उपलब्ध हुनुपर्छ भन्ने चरणबद्ध अभियान नारीवादको विश्वव्यापी अभियान हो । जसले सामाजिक, राजनीतिक, आर्थिक र वैयक्तिक अधिकारको स्थापनाका लागि उठाइएका हरेक आवाजको प्रतिनिधित्व गर्छ । महिलाका अधिकारसँग सम्बन्धित जरुर छ तर नारीवादले पुरुषको विरोध कहिल्यै गर्दैन ।

[नारीवाद] नबहकाऊँ बहसलाई

महिलालाई लिंगकै आधारमा कुनै भेदभाव नगरी मानवोचित अधिकार समान रूपमा उपलब्ध हुनुपर्छ भन्ने चरणबद्ध अभियान नारीवादको विश्वव्यापी अभियान हो । जसले सामाजिक, राजनीतिक, आर्थिक र वैयक्तिक अधिकारको स्थापनाका लागि उठाइएका हरेक आवाजको प्रतिनिधित्व गर्छ । महिलाका अधिकारसँग सम्बन्धित जरुर छ तर नारीवादले पुरुषको विरोध कहिल्यै गर्दैन ।

सावित्रीको ‘सविता’ सपना

गएको माघमा पोखरामा भएको नेपाल लिटरेचर फेस्टिबलमा म सहभागी भएको सत्र थियो, ‘नेपाली साहित्यमा महिला चित्रण ।’ लेखक रामलाल जोशी, सञ्चारकर्मी शिवानीसिंह थारू र मलाई सहजकर्ता प्रणिका कोयूले पहिलो प्रश्न सोधिन्, ‘नेपाली साहित्यका कुनचाहिं नारी पात्रले तपाईंहरूलाई छोएको छ ?’

के. आई सिंह पुलमुनि दुई 'भ्यालेन्टाइन'

परिवारको ‘मर्जी’ विपरीत उनीहरु एक अर्कालाई प्रेम गर्छन् । यिनीहरुबाटै आफ्नो प्रेमलाई बचाएर ट्रक चढेर भाग्छन् कुनै टाढाको गाउँमा । त्यहीँको नदी किनारमा एउटा सुन्दर ‘कटेज’ बनाएर बस्छन् । अस्तिको प्रेमी यानिकी आजको लोग्नेचाहिँ कमाउन जान्छ । अस्तिकी प्रेमिका यानिकी आजकी स्वास्नीचाहिँ घरमा उसलाई कुरेर बस्छे । कामबाट आउँदा मिठो मुस्कानले स्वागत गर्छे । घरबाट भाग्ने, नदी किनारमा छाप्रो बनाएर बस्ने, केटा बञ्चरो बोकेर बाहिरिने, केटी कुरेर बस्ने, साँझ मुस्कानले स्वागत गर्ने ।

लेखनमा राजनीति : कति सफा, कति मैलो ?

‘लेखनका नाममा ‘राजनीति’ गर्न पाइँदैन । साहित्यका नाममा नारा ‘ओकल्न’ पाइँदैन । लेखनमा ‘कला’ हुनुपर्छ ।’ साहित्यिक सम्मेलन वा सामाजिक सञ्जालमा ‘गन्यमान्य’ हरूका यस्ता अभिव्यक्ति सुने/पढेपिच्छे मेरो दिमागको ढोका गोपालप्रसाद रिमालको यही कालजयी गीतले ढकढक्याउँछ ।