अमेरिका बस्नेले भन्दैमा किन विश्वास गर्नु ?

नवीन रायमाझी

काठमाडौँ — भोजपुरी भाषामा एउटा उखान छ, "जिन्दगी झण्ड बा, फिर भी घमण्ड बा" अर्थात एकथरी मान्छेहरु यस्ता हुन्छन् कि उनीहरुको जिन्दगी बर्बाद हुँदा पनि घमण्ड भने एक रत्ति कम हुँदैन ।

अमेरिकामा रहेका नेपालीहरु मध्ये केहिले यो उखानलाई चरितार्थ गरिरहेका छन्। घाम अस्ताउन लागेको समयमा छाया ठुलो देखिएको जस्तो हैसियत भन्दा ठुलो कुरा गर्न लागे पछि मान्छेलाई पनि यो त सकिएछ भन्ने ठान्नु पर्ने हुन्छ। कसैले नेपालमा रहेका आफन्तहरुलाई यति ठुलो र बकम्फुसे गफ दिएका हुन्छन् कि पंक्तिकार जस्तै यता आएर वास्तबिकता स्वीकार गर्नेहरुले यहाँको बारेमा सत्य कुरा भन्दा उल्टै झुट्ठा कुरा गरेको भन्छन्। नेपालमा रहेका आफन्तहरुले पनि आँखा चिम्लेर जसले जे भन्यो त्यो कुरामा विश्वास गर्नले त्यस्तो ठुलो बेफाइदा त नगर्लान् तर कुनै कुनै ठाउँमा लज्जित हुनु पर्ने हुन्छ। यहाँ यस्तै केहि भ्रम र त्यसको वास्तबिकता चिर्ने प्रयास गरेको छु।

Yamaha

डीभी चिठ्ठा परेर यता आएको मान्छेलाई अमेरिका पुग्न साथ सरकारले नै घर तथा जागिर दिने कुरामा कुनै सत्यता छैन। डीभी पर्नु भनेको बैधानिक रुपमा अमेरिकामा बसेर आफ्नो क्षमता अनुसार काम गर्न पाउने आधिकार मात्र हो। अमेरिकी सरकारले जागिर र घर दिने कुरा कसैले गरेको छ भने त्यो पूर्ण रुपमा असत्य हो र त्यस्ता बकम्फुसे कुराको कुनै तुक छैन।

त्यस्तै आफुलाई एनआरएन वा कुनै अमुक संस्थाको पधाधिकारी भएको र आफुले प्रयास गरेर केहि व्यक्तिलाई अमेरिका ल्याउन सक्ने गफ ठोकेर नेपालमा भएका आफन्त र परिचितहरुलाई ठग्ने गरेको पनि पाइएको छ। त्यस्ता कुरामा धेरै ब्यक्तिहरु ठगिएका पनि छन्। ठगिए पछि मलाई बिश्वास लागेको त थिएन तर पनि एक पटक हेरौँ भनेर प्रयास गरेको भनेर चित्त बुझाउनु अर्कै कुरा हो, तर विश्वास नै नलागेको कुराको पछाडी दौडेर पैसा र समयको बर्बादी मुर्खले मात्र गर्छ। यहाँ यो भनिदिउँ, अमेरिकामा यस्ता सँघ सँस्थाहरुको दुई पैसाको हैसियत छैन, केवल म अध्यक्ष र तँ महासचिव भनेर टाई लगाएर र गाडीको पृष्ठभूमिमा खिचेको फोटो फेसबुकलगायतका सामाजिक सन्जालमा अपलोड गर्ने बाहेक।

सामान्यतया यस्ता सँघसँस्थाहरुमा दुई किसिमका मान्छेहरु लाग्ने गरेका छन्। पहिलो, ब्यापार गरेर प्रशस्त पैसा कमाएका तर खासै परिचित नभएकाहरु, उनीहरु केहि पैसा खर्च गरेर भएपनि आफु समाचारमा आउन चाहन्छन् र दोश्रो, केहि नभएका नाङ्गाहरु। यहाँको वातावरणमा घुलमिल हुनु र यस्ता मान्छेहरुको वास्तबिकता थाहा पाउनु भन्दा अगाडी नवआगन्तुकहरुलाई ठुलो ठुलो गफ दिएर ठग्ने, अपबाद बाहेक यो भन्दा तेश्रो किसिमका मान्छेहरु यसरी सँघसँस्था भनेर दौडेको मैले देखेको छैन।

त्यस्तै कसै कसैले आफ्नो कमाईलाई लिएर बढाई चढाई कुरा गरेको र नेपालमा रहेका उसका परिवारले त्यो कुरामा विश्वास गरेर खुशी हुने गरेको पाइएको छ। यतैको बिश्व बिद्यालयमा अध्ययन गरेका र बिशेष प्रतिभा भएकाहरुलाई छोड्ने हो भने सामान्य रुपमा हप्ताको अधिकतम आय भनेको पाँच सय डलर हो। अब अमेरिकी डलरलाई नेपाली रुपियाँमा रुपान्तरण गरेर यति र उति कमाई छ भनेर भन्नु अर्को मुर्खता हो, किनकी कमाई डलरमा छ भन्ने हो भने खर्च पनि त डलरमै छ, न कि नेपाली रुपियाँमा। अब कसैले आफुले काम गर्ने गरेको स्थानमा लामो हात गरेर अतिरिक्त आर्जन गरेको छ भने त्यसलाई कमाई भन्ने होइन कि अपराध भन्नुपर्ला जस्तो लाग्छ।

त्यसै गरेर यहाँ सबैभन्दा सस्तो किसिमले भन्ने तीन किसिमका पद छन्, पहिलो, म्यानेजर, दोश्रो, नर्स र तेश्रो, आइटी इन्जिनियर। जो वास्तविक रुपमै माथि उल्लेखित पद र पेशामा छन् उनीहरुलाई केहि भन्ने कुरा भएन। तर पंक्तिकारले नेपालमा मानविकी अध्ययन गर्दा पनि तीन पटकमा मात्र उतिर्ण गरेको एउटा परिचितले यता आएर म नर्स छु भनेको सुन्दा तीन होइन कि एक हजार छक्क परेको छु। अमेरिकामा नर्स पढ्न कतिको सजिलो छ, त्यो पंक्तिकारलाई जानकारी छैन। तर नेपालमा जस्तै कठिन छ भने त्यो कुरा सतप्रतिसत असत्य हो। त्यस्तै यतै अध्ययन गरेको हकमा म्यानेजर पद के कस्तो हुन्छ, त्यसको बारेमा पनि जानकारी छैन। तर नेपालमा मात्र अध्ययन गरेर आएकाहरुको हकमा म्यानेजर भनेको हेड पिउन हो। त्यस्तै कम्प्युटरमा काम गर्नेहरुले लगभग सबैले आफुलाई आइटी इन्जिनियर दाबी गरेका हुन्छन्। डाटा इन्ट्री गर्नेदेखि ग्राफिक डिजाइनिङ्ग गर्नेसम्म र टाइपिङ्ग गर्ने देखि वेब मास्टरसम्मले सबैले माइक्रोसफ्टमा जागिर भएको कुरा गर्छन्। अब यसबारेमा जानकारी नभएकाहरुले सहजै विश्वास गर्ने भए, र जसलाई यसबारेमा सामान्य जानकारी छ त्यसले सोधखोज गर्यो भने आलटाल गरेर उम्किने गर्छन्। अमेरिकामा कामको बारेमा सोध्न नमिल्ने लंगडो तर्क दिन्छन्, यदी अर्काको कामको बारेमा केहि सोध्न नमिल्ने हो भने हुँदै नभएको कुरा गर्न पनि नमिल्नु पर्ने होइन र?

यसै गरेर अमेरिकामा कुनै काम सानो वा ठुलो हुँदैन भन्नेहरु आफै हीन भावनाको शिकार भएर त्यस्तो तर्क गरेका हुन् भन्ने पंक्तिकार ठोकुवा गर्छ। कुनै पनि समाजमा कामको तह र तप्का हुन्छ, यदी नहुने हो भने हरेक कार्यालयमा बिभिन्न पद नहुनु पर्ने हो। यता अमेरिकी राष्ट्रपतिले पनि आफ्नो कार्यालयमा आफै कुचो लगाउँछ भनेर गफ दिनेहरु पनि मैले पाएको छु, अमेरिकी राष्ट्रपतिले आफ्नो कार्यालयमा कुचो लगाएको उनीहरुले आफै देखेको हो कि कुनै सञ्चार माध्यममा आएको हो, त्यो मैले पनि थाहा पाउन पाए सम्बन्धित ब्यक्तिसँग अनुग्रहित हुने थिएा। त्यस्तै आफु डेरा गरेर बसेको घरलाई आफ्नै घर हो भन्ने र वास्तबिकता खुल्ला भनेर भागाभाग गर्ने एक दुई जनासँग पंक्तिकारको पनि भेट भएको छ।

यस्तै यहाँ कालो–सेतो वा धनी–गरिबको कुनै मतलब हुँदैन भन्ने कुरासँग पनि म सहमत छैन। कानुनको दृष्टिमा यो कुरा सत्य होला तर व्यबहारिक रुपमा यस्तो छँदै छैन। मैले आजसम्म कुनै पनि सार्वजनिक स्थलमा कालो र सेतो रङ्ग भएको मान्छेहरुको जोडी देखेको छैन। एसियाई र दक्षिण अमेरिकी मुलुकबाट आएका मान्छेहरुले यता आफु बैधानिक हुनको लागि आफु भन्दा उमेरदार र कुरुपहरुलाई पनि जोडीको रुपमा स्वीकार गरेका होलान् त्यो भिन्दै कुरा भयो। यस्तो अबस्थालाई सामान्य रुपमा लिन मिल्दैन। अपवादको रुपमा कसको कसैसँग आत्मीय र प्रेम सम्बन्ध हुन सक्ला तर सामान्य रुपमा सामाजिक र आर्थिक हैसियत नमिलेको जोडी हुनै सक्दैन र कुनै कारणबश भयो भने पनि लामो समय टिक्दैन।

जसले यस्ता हावादारी कुरा गरेका छैनन् र त्यस्तो कुरा सुनेर पनि विश्वास गरेका छैनन् उनीहरुले उत्तेजित हुनुपर्ने कारण नै भएन। तर जसले यस्ता कुरा गरेका छन् र त्यस्तो कुरामा विश्वास पनि गरेका छन्, उनीहरुले एक पटक "कमन सेन्स" को प्रयोग गर्दा उचित हुन्छ। पंक्तिकारसँग कतिपय प्रसंगमा यस्तो हो वा यस्तो होइन भनेर भन्दा नेपालमा रहेकाहरुले खै हामी अमेरिका गएका छैनौ अब उताका मान्छेले भन्छन् विश्वास गर्नै पर्यो भनेर उल्टै सत्य कुरा गर्नेलाई अविश्वास गर्ने गरेको अनुभब छ। अब आफुले नदेखेको ठाउँको सबै कुरा आँखा चिम्लेर बिश्वास गर्ने नै कसैको इच्छा छ भने त्यो उसको व्यक्तिगत स्वतन्त्रता हो, जसलाई सबैले सम्मान गर्नु पर्छ।

संक्षेपमा भन्ने हो भने हुँदै नभएको काल्पनिक कुरा गरेर आफ्नो सामाजिक तथा आर्थिक हैसियत उच्च देखाउन खोज्नु मानसिक रोग हो, यस्तो रोगको उपचार छ कि छैन पंक्तिकारलाई जानकारी छैन तर सत्य तथा वास्तबिकतामा उभिएर मात्र कुरा गर्यो भने आफैलाई सुबिस्ता हुन्छ।

@twitter#naviinr

Esewa Pasal

प्रकाशित : जेष्ठ १८, २०७५ १२:४२
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

अमेरिकामा नेपाली : बर्मा गए पनि कर्म संगै 

नवीन रायमाझी

काठमाडौँ — एउटा चलनचल्तीको उखान छ, "बर्मा गए पनि कर्म सँगै", अर्थात् जता गए पनि मान्छेले आफ्नो संस्कार र बानी छाड्न सक्दैन । अरु देशको बारेमा पंक्तिकारलाई जानकारी भएन तर विभिन्न बाटोबाट अमेरिका आएर बसोबास गरिरहेका ब्यक्तिहरुको बारेमा यो उखान शतप्रतिशत मेल खान्छ । यसैक्रममा पंक्तिकारको बिभिन्न ब्यक्तिहरुसँग भेट हुने क्रममा प्राप्त अनुभवलाई यहाँ प्रस्तुत गर्ने प्रयास गरेको छु ।

एउटा चलनचल्तीको उखान छ, "बर्मा गए पनि कर्म सँगै", अर्थात् जता गए पनि मान्छेले आफ्नो संस्कार र बानी छाड्न सक्दैन। अरु देशको बारेमा पंक्तिकारलाई जानकारी भएन तर विभिन्न बाटोबाट अमेरिका आएर बसोबास गरिरहेका ब्यक्तिहरुको बारेमा यो उखान शतप्रतिशत मेल खान्छ। यसैक्रममा पंक्तिकारको बिभिन्न ब्यक्तिहरुसँग भेट हुने क्रममा प्राप्त अनुभवलाई यहाँ प्रस्तुत गर्ने प्रयास गरेको छु।

यस आलेखमा उल्लेख भएका प्रवृत्तिहरु बास्तबिक हुन्। तर सार्बजनिक जीवनमा कुनै हैसियत नभएको पात्रहरु भएको कारण नाम उल्लेख नगरिएको हो र त्यस्ता व्यक्तिहरुको नाम उल्लेख गर्नुको कुनै औचित्य पनि छैन। सत्य उजागर हुँदा धेरैलाई रमाइलो लाग्छ र कतिपयलाई पाठ पनि बन्ला। कसैलाई लौ मैले गोप्य राखेको कुरा यसले थाहा पाएको रहेछ भनेर सम्बन्धित ब्यक्ति आक्रोशित पनि हुन् सक्छन्।

नेपालबाट र यतै कुनै प्रतिष्ठित विश्वविद्यालयमा उच्च अध्ययन गरेका डाक्टर, इन्जिनियर र आइटीका जानकारहरुको कमाई र जीवनस्तर दुवै उच्च स्तरको हुन्छ। विश्वविद्यालयमा अध्ययन अनुसन्धान गर्नेदेखि बिभिन्न कम्पनीमा तथ्याङ्क सङ्कलन गर्नेसम्मको काम गरे पनि उनीहरु मेचमा बसेरै काम गर्छन्। यस्तो वर्गका नेपालीहरुको आफ्नो बेग्लै समाज छ र उनीहरु त्यो समाज भित्र मात्र सम्पर्कमा रहन चाहन्छन्। नेपालको बारेमा खासै मतलब नगर्ने, नेपालमा बिकास भएन भनेर होहल्ला पनि नगर्ने र कमाएको धन सम्पति यतै उपयोग गर्ने विचार भएका यिनीहरु न त नेपाललाई गाली गर्छन् न त अमेरिकामा बाध्यताले बस्नु परेको भन्छन्। यो वर्गमा आफ्नो सानोठुलो व्यापार गरेर आर्थिक रुपमा सम्पन्न भएका व्यक्तिहरु पनि पर्छन्, यिनीहरुलाई अनावश्यक काममा अल्झिरहने न त रुचि छ न त समय नै। भित्रबाट अरुलाई स्वीकार नगरे पनि बाहिर मुसुक्क हाँसेर नजिकको जस्तो देखिनु यिनीहरुको बिशेषता हो।

आफू संलग्न पेशाको परिचय सदुपयोग वा दुरुपयोग गर्दै अनेकौँ तिकडम गरेर यहाँ पुगेका तर बाहिर भने आउन र बस्न पटक्कै मन नभएको जस्तो अभिनय गर्ने व्यक्तिहरुको चुरीफुरी हेर्न लायक हुन्छ। ठगीको आरोपमा प्रहरीले पक्राउ गर्नु भन्दा पहिले नक्कली नागरिकताको माध्यमले यता आएर सुखको श्वास फेरेकाहरुलाई आफ्नो अपराध कसैले थाहा पाएको छैन भन्ने अभिमान छ, खाएको ऋण तिर्न नसकेर मध्य दिउँसो ट्याक्सीमा हालेर अपहरण गरेको व्यक्तिले यहाँ आएर त्यो कुरा कसैलाई भनेको त छैन होला तर देख्ने अरु पनि छन् भन्ने कुरा अलिकति पनि विचार नगर्नु चाँही तीन छक्क पर्ने खालको प्रवृति हो। पाँच पटकमा बल्लबल्ल एसएलसी उतिर्ण गरेर अनेकौं तिकडम लगाएर क्याम्पसको आँगनसम्म टेक्न पाएकाहरुले पढेर कुनै कामै छैन भन्छन्, यो युगमा शिक्षाको कुनै मतलव हुँदैन भन्ने मान्छे पागल हो वा अब यो जुनीमा शैक्षिक योग्यता प्राप्त गर्न नसक्ने भएर अमिलो अंगुर भनेको हो, त्यो उसैलाई राम्रोसँग थाहा होला तर एउटा सामान्य मान्छेले त्यस्तो ब्यक्तिलाई के भन्ने त्यो पाठक वर्गलाई नै जिम्मा दिन चाहन्छु।

त्यस्तै अँग्रेजी भाषाको खासै ज्ञान नभएकाहरुले डेरा सर्नुलाई मुभ हुनु, चर्पीलाई रेस्टरुम, रासन किन्नुलाई ग्रोसरी किन्नु भनेर अँग्रेजी भाषाको आनन्द लिएको पाइन्छ, तर लगभग सबैले कुनै अच्चमको बस्तु वा घटना देख्यो वा सुन्यो भने दुवै हातले गाला छोपेर "ओ माइ गड" भनेर कराउन जानेका हुन्छन्, त्यो पनि संगीतको ताल र लयमा। त्यस्तै कुनै पनि खाद्य बस्तुको पाकेटमा "अर्ग्यानिक" लेखेको नदेखेसम्म मुखमा नहाल्नेहरु पनि पाइन्छन्।

त्यस्तै नेपालको राजनीतिक पार्टीहरुको संगठनहरुको सदस्यता लिएर आफुलाई राजनीतिक प्राणी देखाउनेहरुले के गर्न खोजेका हुन् त्यो अर्को अच्चमलाग्दो बिषय छ। कम्युनिष्टको ‘क’ सम्म सुन्न नचाहने यो देशमा आउँदा आजसम्म कुनै पनि कम्युनिष्ट पार्टीमा नलागेको र त्यस्ता पार्टीहरुलाई चन्दा नदिएको भनेर भिषा फाराममा टिक लगाएर आउनेहरुले कम्युनिष्ट पार्टीको विदेश विभाग खोल्नु आश्चर्य मात्र होइन कि यो देशको कानुनको बर्खिलाप पनि हो। अझ अर्को उदेक लाग्दो कुरा नेपालमा हुँदा अमेरिकी साम्राज्यवाद र भारतीय बिस्तारवाद मुर्दावाद भनेर कराउने कम्युनिस्टहरु त्यही साम्राज्यबादी देशमा आएर बिस्तारवादी (भारतीय) मुलका मान्छेको चाकरी गरेको हेर्नु अर्को रमाइलो प्रसंग हो। त्यस्तै रातारात कवि र लेखक भएकाहरुले फेसबुकको भित्तामा अर्थ न बर्थको कविता पोष्ट गरेर गरेको "डिजिटल आतंकबाद" बाट छुटकारा पाउने भन्ने कुरा पंक्तिकारले बुझ्न सकेको छैन। नेपालमै कबिता को पुस्तक सायदै कसैले खरिद गर्ला भने यो परदेशमा आएर यस्ता कबिता सुन्ने कसलाई फुर्सद होला?

एउटै कोठामा चार पाँच जनासम्म बस्ने र काम गर्ने स्थान र कोठाबीच जति दुरी छ त्यति मात्रलाई संसार मान्नेहरु पनि अमेरिकामा प्रशस्तै छन्। दिउँसै बत्ति बाल्नु पर्ने छिंडी (बेसमेन्ट) मा सुत्ने तथा संयुक्त भान्छा र शौचालय भएको कारणले कुखुराको अन्डादेखि टवाइलेट पेपरसम्ममा अरुले प्रयोग गरिदेला भन्ने डरले नाम लेखेर राख्नुपर्ने बाध्यता भएकाहरुको सबैभन्दा बढी चहल पहल छ। फुर्सदको समयमा आफु बसेको डेरामा बस्ने बातावरण र अबस्था नभएको कारण नेपालीहरुको जमघटमा वा त्यसै सडक र पार्क तिर हल्लिएर समय बिताउनु पर्ने बाध्यता भएकाहरुको अर्को काम भनेको नयाँ आएका ब्यक्तिहरुलाई गफले आकाश पाताल हाँकेर सकेसम्म ठग्नु हो। भाषाको कारणले यहाँका ब्यक्तिहरुलाई ठग्न अफ्ठ्यारो हुने कारणले नेपालीले नेपालीलाई नै ठग्ने हो, हामीले जति सुकै नेपाली इमान्दार हो भनेर घाँटी सुक्ने गरि कराए पनि।

कसैले अज्ञानताबस नेपाललाई इण्डिया हो? भनेर सोध्यो भने राष्ट्रियता उर्लेर ओतप्रोत हुनेहरुलाई नक्कली कागजपत्र पेश गरेर देश बिहीन शरणार्थी हुने प्रक्रियामा बस्दा भने कुनै अपराधबोध हुँदैन। बिना कुनै प्रसंगमा "बुद्ध वाज बर्न इन नेपाल" र "माउण्ट एभरेस्ट-टप अफ द वर्ल्ड" भनेर ठुलो स्वरले कराउने र यी दुवै प्रकरणमा निकै अभिमान गर्नेहरुलाई दुवै बिषयको ज्ञान भने लगभग सुन्य छ। वास्तबमा बुद्ध भनेको ब्यक्ति हो कि अबस्था हो र सगरमाथा कुन हिम शृंखलामा पर्छ भन्ने सामान्य ज्ञान पनि नहुनेहरुले यी दुई अँग्रेजीका बाक्यलाई कण्ठ पारेका हुन्छन् र अरुलाई कुनै मतलब नहुँदा पनि बोलिरहेका हुन्छन्।

गत वर्ष भएको राष्ट्रपतिको चुनावमा भोट हालेको फोटो फेसबुकलगायत सामाजिक सञ्जालमा पोस्ट गरेर आफुलाई अमेरिकी नागरिक भइसकेको बिज्ञापन गर्नेहरु मध्ये अधिकांशको समर्थन रिपब्लिकन पार्टी र राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्र्म्पतर्फ छ। राष्ट्रपति ट्रम्प को हरेक बौलठ्ठी कार्यहरुलाई आँखा बन्द गरेर समर्थन गर्नु र ट्रम्पले गरेको हरेक निर्णयलाई राम्रो भन्यो भने खानदानी अमेरिकन भइन्छ भन्ने यिनीहरुलाई लाग्छ र आफु विशिष्ट भएको भान हुन्छ, तर जति आधुनिक भएको अभिनय गरे पनि बौद्धिक अवस्था भने टाट पल्टेको छ। दिनभरी अन्य महिलाको पहिरन र चरित्रको बारेमा कुरा गरेर मन गढ्न्त आरोप लगाउँदा आनन्द मान्ने तर आफ्नो घरको महिलासँग कसैले "हाइ", "हेल्लो" मात्र गर्यो भने पनि निंधार खुम्च्याउने दोहरो मानसिकताका पुरुषहरुको बाहुल्यता पनि बाक्लै छ।

आधुनिक पहिरन लगायो भने छिट्टै आधुनिक हुनेमा विश्वास राख्नेहरुले आफ्नो शरीरमा नसुहाउने पोशाक लगाएर न हाँसको चाल न बकुल्लाको चाल भएको पनि हेर्न लायक हुन्छ। बजारमा बिक्रीको लागि राखिएका सबै पोशाकहरु सबैको लागि होइनन् भन्ने कुरा जानकारी नभएको हो वा भएर पनि बुझ पचाएका हुन् त्यो सम्बन्धित ब्यक्तिलाई नै थाहा होला, तर त्यस्ता जमघटहरुमा लुगा लगाएर आएको हो वा आफ्नो शरीर प्रदर्शन गर्न खोजेको हो त्यो बुझी नसक्नु हुन्छ। यतिसम्म घिन लाग्दो र भद्दा पोशाकहरु लगाएका हुन्छन कि .....लाई भन्दा देख्नेलाई लाज भन्ने उक्तिको सम्झना आउँछ।

यो आलेख पढ़िसकेपछि कोही कसैलाई आफ्नै मर्ममा प्रहार भएको जस्तो लागेमा म आफुलाई सफल भएको सम्झिनेछु, किनकी माथि उल्लेखित सबै पात्र र प्रवृत्तिहरु वास्तबिक हुन्। समग्रमा अमेरिकामा रहेका नेपाली मुलका ब्यक्तिहरु मध्ये अधिकांश, जसको सामाजिक तथा आर्थिक अबस्था सन्तोषजनक छ उसले कुनै फुर्ति गर्दैन तर जसको अबस्था माथि छोपे तल देखिने, तल छोपे माथि देखिने भने जस्तो चिन्ताजनक छ उसले गफले आकाश पाताल जोडिरहेको हुन्छ। अन्त्यमा, यो आलेख प्रकाशन भए पछि जो जति बढि उत्तेजित हुन्छ त्यसको अबस्था त्यतिनै गिर्दो छ भन्ने कुरा सजिलै बुझ्न सकिन्छ, किनकी जो कालो छ त्यसलाई काले भन्दा हो रीस उठ्ने तर जो गोरो छ त्यसलाई काले भनेर के फरक पर्छ?
@twitter#naviinr​

प्रकाशित : जेष्ठ ४, २०७५ १३:१५
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT