त्यसैले बाजपेयी "अटल" भए 

दिवाकर बागचन्द

काठमाडौँ — अटल बिहारी बाजपेयीलाई श्रदान्जली दिन पुगेका सामाजिक न्याय  अभियन्ता स्वामी अग्निवेश  तथाकथित भारतीय जनता पार्टीका कार्यकर्ताद्वारा कुट्पिट  गरिएपछि आफु हिन्दू हुनुमा मलाई लघुताभास हुनथाल्यो । 

८० वर्षीय क्रान्तिकारी स्वामीमाथि भएको आक्रमणले अटलजीको निधनबाट रसाएका मेरा आँखाबाट आशु बर्सिन समय लागेन । अनेक कमजोरीका बाबजुद एउटा लोक्तान्त्रिक धर्मको रुपमा रहेको हिन्दू धर्ममाथि सोही धर्मका स्वघोषित ठेकेदारहरुद्वारा गरिएको "बसु दैव कुटुम्ब कम" को सिद्धान्त र सामजिक न्याय माथिको घिन लाग्दो आक्रमण थियो त्यो । यो दृश्यले कथित धर्मका रक्षकहरुको बौधिक "दिवालीयापन" अर्थात "इन्टेलेक्चुयल ब्यान्क्रप्सी" उजागर गर्थ्यो । यस्ले अटल बिहारी गलत पार्टीका सही नेता भन्ने ९० को दशकको भनाइलाई पुष्टी गरे झैं लाग्यो।

Yamaha


अहिले पुरा भारत शोकाकुल छ । अटल सबैका प्रिय थिए । यस दुखको घडीमा राजनीति र ईतिहासको निर्मम चिरफार गर्नु न्याय संगत हुँदैन । राजनीतिको सरलिकरण सजिलो पनि हुँदैन र अहिले बिबेकपूर्ण पनि ठहरिन्न । अटल मलाई मन पर्ने राजनेता थिए । म राजनेता भनिरहेछु यस्को कारण छ । जो आँफै स्पष्ट हुनेछ । अटल घुँडाको समस्याले गर्दा बिस्तारै हिड्थे । भाषण गर्दा शब्दमा जोड दिएर बोल्थे । बोल्दा बोल्दै कल्पनामा हराउन्थे । त्यो केही पलको शुन्यतामा जनता धैर्यतापूर्वक ध्यान मग्न हुन्थे, मानौ अटलको मुखारबृन्दबाट मोती टप्कदै छ ।

नेताको भाषण सुनाउन गाडी भरेर लग्नु पर्ने अवस्थामा अटलको भाषण सुन्न जनता प्रतिक्षारत रहनु आँफैमा अद्भुभुत थियो । उनको भाषणले यति महत्व किन राख्थ्यो त? भाषण शब्द मात्र होइन । त्यसमा जवाफदेहिता हुनुपर्छ भन्ने अटलले बुझेका थिए । उनको बोलीको नैतिक धरातल हुन्थ्यो । नकरात्मकता उनको परिचय थिएन । अरुलाई पछार्नु, निच देखाउने दाउपेचमा उनी सामेल भएनन् । अरुझै उनी पनि "पोलिटिसियन" त थिए । त्यो हुनै पर्छ । सत्ताको त्रासदी पनि यही हो । चाहेर नचाहेर "पोलिटीसियन" बन्नु पर्ने हुन्छ । पोलिटिसियनले जोड घटाउ गर्छ । अटल भने अलि भिन्न प्रकारका थिए । गुजरात दङ्गामा मौन रहेको आरोप खेपे । तर, बर्तमान प्रधानमन्त्री गुजरातका तत्कालीन मुख्यमन्त्री नरेन्द्र मोदीलाई कडा शब्दमा "राज धर्म" निभाउन आदेश पनि दिए । कार्गिल युद्ध पश्चात कट्टर भारत बिरोधी पर्बेज मुसरफलाई भारत निम्ताए ।

कम्युनिस्ट भएर बिद्यार्थी छँदा, राजनीतिक यात्रा सुरु गरेका बाजपेयी भारत छोडो आन्दोलनमा होमिए । जनसंघका अध्यक्ष पण्डित दिन दयाल उपाध्यायको रहस्यमय हत्यापछि जनसंघका अध्यक्ष बने । अटल बिहारी बाजपेयी हिन्दूवादको वकालत गर्ने पार्टीको मुखिया बन्नु अनौठो थियो । साम्यबादी बिगत भएका अटलको हिन्दूवादी "अवतार" आँफैमा एउटा बिरोधाभास थियो ।

उनको यो बिरोधाभासले मलाई आकर्षित गर्‍यो । आजीवन अबिबाहित अटल फिल्मका शौकिन थिए । जवानीका दिनहरुमा आफ्ना परम मित्र लालकृष्ण अड्वानीको स्कुटरमा बसेर पहिलो दिन, पहिलो शो, फिल्म हेर्न जाने यि दुईको मित्रताको किस्साले उनी मेरा लागि झन तिलस्मी ब्यक्तित्व बन्न पुगे ।

उनको जीवनको बहुआयामिक पाटो छ । उनको आम जीवनशैलीले मलाई झन उनीप्रति खिच्यो । जीवनका साधारण रस र स्वाद, अद्वैत वाकपटुता, विश्वज्ञान र बुद्धिमता, कुट्नीतिक कला र दुरदृस्टीले उनलाई बिराट छबी प्रदान गर्‍यो । उनको जीबनका अनेक रङ थिए । एक साधारण मान्छेका गुण र दोष अनि असाधारण मान्छेमा हुनुपर्ने बिशेषता दुबै उनमा मौजुद थिए ।

उनी कसरी राज नेता भए त? यसको एउटा प्रमुख कारक थियो, उनको ओजस्वी भाषण । उनी भित्र एउटा कवि थियो, जसले उनलाई कल्पनाको उचाई दियो । उनको मानवीयता र बिद्वताले उनको कल्पनाशिलतालाई यथार्थमा उतार्ने सामर्थ्य दियो । फलस्वरुप उनी बिश्वको सबभन्दा ठुलो लोकतन्त्रको सफलतम् प्रधानमन्त्रीमा गनिन्छन् । पण्डित नेहरुलाई यसको पुर्वानुमान थियो किनकी उनी पनि आँफै एउटा बिलकक्षण विद्वान राजनेता थिए । पण्डित नेहरु आफ्ना सांसदलाई अटलका कुरा गम्भिरतापूर्वक सुन्न आग्रह गर्थे ।

कुरो फेरी भाषणकै, भाषण त मोदी पनि गर्छन् । उनले भाषण कै कारण चुनाव जिते । शायद फेरी जित्ने छन् । तर, उनको भाषणमा कल्पनाशिलता छैन । एउटै रटान लाउदा लाउदै उनको भाषणको "डिप्रिसियसन" हुँदैछ। जुन मोदीकै ब्यापारिक शैलीमा भन्ने हो भने कुनै आर्थिक वर्षको अन्तमा “राइट अफ" गरिने छ ।

अटल हिन्दूवादी थिए । तर, जातीवादलाई कलंक मान्थे । उनले एक भाषणमा भनेका थिए, “मन्दिर तो प्रेरणाका केन्द्र है, कैसा मन्दिर जिस्केद्वार सबके लिए खुले नहो ? उनले भाबुक हुँदै भनेका थिए, “ हम ने अपने भाई बहेनको वेद पढ्नेसे रोका । मेरा हिन्दूत्व सिमित नही है, अन्तर जातीय विवाहको बढावा देता है, सम्मान करता हैु ।"

अटल महिलामाथि हुने बिभेद अन्त गर्न चाहन्थे । हिन्दूत्वलाई उचाइ दिन चाह्न्थे । तेसैले उनी हिन्दू धर्मलाई, धर्म होइन जीवनशैली हो भन्ने गर्थे । “पराइलाई पनि अंकमाल गर्ने शक्ति देउ प्रभु" भन्ने उनको हिन्दूत्वको परिभाषा थियो । जुन परिभाषाभित्र उनले ९३ वर्ष बिताए । सायद त्यसैले बाजपेयी "अटल" भए।

Esewa Pasal

प्रकाशित : भाद्र ६, २०७५ १६:२३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT

सीमामा मौलायो मरिच तस्करीः सुपारीमा भन्दा दोब्बर फाइदा

पर्वत पोर्तेल

काँकडभिट्टा — भन्सार विभागले सुपारीको आयातलाई निरुत्साहित पार्न मूल्यांकन वृद्धि गरी प्रति किलो ४५ रुपैयाँ कायम गरेपछि आयातमा थोरै कमी आएको छ । तर, पूर्ण रुपमा आयात घटेको छैन ।

सुपारीको आयात जारी रहेकै बेला पूर्वी नाकाबाट मरिचको आयात ह्वात्तै वढेको छ ।

मेची भन्सार कार्यालयका अनुसार ४ करोड २२ लाख ४८ हजार मूल्यको ९६ हजार ८ किलो मरिच पूर्वी नाकाबाट भित्रिएको छ । कार्यालयका अनुसार भियतनाम, इन्डोनेसिया, ब्राजिल आदि मुलुकबाट मरिच भित्रिरहेको छ ।

झापा विर्तामोडको निखिल एण्ड अभी इन्टरप्राइजेजले इन्डोनेसिया र ब्राजिलबाट ३ करोड २९ लाख २ हजार ८ सय ४२ रुपैयाँ बराबरको ६७ हजार किलो मरिच आयात गरेको छ ।

त्यसैगरी विराटनगरको रिद्धीसिद्धी इन्टरप्राइजेजले ८३ लाख १७ हजार मूल्यको १६ हजार किलो र राठी ट्रेडिङ कम्पनीले ३६ लाख ३८ हजार मूल्यको १३ हजार ८ सय किलो मरिच भित्र्याएको छ ।

भन्सारले सुपारीको मूल्यांकन १ हजार ५० प्रति मेट्रिक टन अर्थात् प्रति केजी ४५ रुपैयाँ सोझै निर्धारण गरेको छ । १३ प्रतिशत मूल्य अभिवृद्धि कर (भ्याट)) त छदैछ । आयातकर्ताले प्रति मेट्रिन टन ४५ हजार भन्सार महसुल र १३ प्रतिशत भ्याटको करिब १५ हजार गरी करिब ६० हजार राजश्व बुझाउँछन् ।
जबकी मरिचको मूल्यांकन सुपारी भन्दा महंगो छ । ५ प्रतिशत महसुल र १३ प्रतिशत भ्याट लाग्छ । भन्सारले कालो मरिच पर मेट्रिक टन ७ हजार डलर र सेतो मरिच प्रति मेट्रिक टन ९ हजार डलर मूल्यांकन तोकिदिएको छ ।

प्रति एक मेट्रिक मरिच आयातमा करिब १ लाख ४३ हजार राजश्वमा खर्च हुन्छ । यसरी हेर्दा यसको बजार मूल्य प्रति किलो करिब ७ सय रुपैयाँ हुन जान्छ ।

भारतमा मरिचको भाउ महंगो छ । प्रति किलो करिब ९ सय भारु सम्म विक्री हुन्छ । जसका कारण मरिचको तस्करीमा संलग्नलाई दोब्बर भन्दा ज्यादा नाफा हुन्छ । ‘भारतमा विक्री गर्दा नाफा धेरै छ’, भन्सार स्रोत भन्छ,‘त्यही कारण यसको आयात र त्यसपछि तस्करी मौलाएको हो ।’

दुई साता अघि इलाका प्रहरी कार्यालय काँकडभिट्टाको टोलीले पटक पटक गरी करिब डेढ सय किलो तस्करीको मरिच बरामद गरी भन्सार बुझाएको थियो ।

प्रहरीसँगको सेटिङ नमिल्दा प्रहरीले मरिच बरामद गरेको हो । पूर्वको झापासहित मोरङ, सुनसरी, सिरहालगायतका सीमावर्ती क्षेत्रहरूबाट मरिचको चोरी निकासी मज्जाले फष्टाएको छ ।

प्रकाशित : भाद्र ६, २०७५ १५:४३
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT