अन्तर्राष्ट्रिय हवाई यात्रु बढे

काठमाडौं — सन् २०१६ मा अन्तर्राष्ट्रिय हवाई यात्रुको संख्या बढेको छ । अघिल्लो वर्षको तुलनामा करिब ३ लाखले बढेर ३५ लाख १० हजार ७ सय ४२ पुगेको छ । सन् २०१५ अन्तर्राष्ट्रिय उडानबाट आउने/जाने गरी ३२ लाख १७ हजार १ सय ६२ यात्रु (स्वदेशी/विदेशी) पुगेका थिए ।

नागरिक उड्डयन प्राधिकरणका अनुसार काठमाडौंबाट बिदेसिनेको संख्या १८ लाख २३ हजार ५ सय
९८ थियो भने ती मुलुकबाट नेपाल आउनेको संख्या १६ लाख ८७ हजार १ सय ४४ थियो । यो कुल यात्रु आगमन र बहिर्गमन संख्यामा नेपाली र विदेशी पर्यटक सबै समेटिएका छन् ।

नेपालले ३८ मुलुकसँग हवाई सम्झौता गरेको छ । यीमध्ये अहिले नेपाललाई १४ वटा विदेशी मुलुकसँग जोड्ने २८ वटा एयरलाइन्स छन् । तीमध्ये २५ वटा विदेशी एयरलाइन्सहुन् भने तीनवटा नेपाली एयरलाइन्स छन् । जस्मा नेपाल वायु सेवा निगम, हिमालय र बुद्ध एयर छन् ।

नेपालमा सर्वाधिक उडान भर्नेमा चीन पहिलो स्थानमा रहेको छ । यस मुलुकको कुन्मिङ, ल्हासा, ग्वानजाउ र चेन्दुलाई गन्तव्य बनाउँदै चारवटा एयरलाइन्सले काठमाडौं उडान भर्छन् ।

नेपालले चीनको राजधानी बेइजिङसहित ७ वटा गन्तव्यका लागि वार्षिक ५ लाख ८२ हजार ४ सय सिटसम्मको सम्झौता गरेको छ । सिआन, सांघाई र बेइजिरूमा भने हाल उडान छैनन् ।

चीनपछि धेरै विमान पठाउने मुलुकमा भारत, मलेसिया र बंगलादेश पर्छन् । यी मुलुकका तीन/तीनवटा करियरले दैनिक काठमाडौं उडान भर्छन् । बंगलादेशबाहेक नेपाल एयरलाइन्स र हिमालय एयरलाइन्सले मलेसियामा पनि उडान भर्छन् । लेवर रुट मानिने मलेसियाका लागि नेपाल एयरलाइन्स, एयर एसिया, मालिन्दो र मलेसियन एयर रहेका छन् । खाडी मुलुकअन्तर्गत कतार–काठमाडौं उडानमा तीनवटा एयरलाइन्सहरू कतार एयरवेज, नेपाल वायुसेवा निगम र हिमालय छन् ।

भारतको राजधानी दिल्लीसहित ६ वटा सहरसँग वार्षिक १५ लाख ६० हजार हवाई सिट सम्झौता छ । अहिले दिल्ली, मुम्बई, बैंग्लोर र कोलकताबाहेक चेन्नाई र हैदराबादसँग काठमाडौं जोडिसकेको छैन । भारतले यी सहरबाहेक देहरादुन, बागडौरा, गोरखपुरलगायतका अन्य २१ वटा पर्यटकीय सहरमा भने सिट संख्या तोकेको छैन । सन् २००९ मा भएको सम्झौताले नेपालका कुनै पनि एयरलाइन्सले यी २१ वटा पर्यटकीय सहरमा सातामा जतिसुकै उडान भर्न सक्नेछन् ।

नागरिक उड्डयन प्राधिकरणले सार्वजनिक गरेको काठमाडौं विमानस्थलको फ्लाइट मुभमेन्ट तथ्यांकअनुसार ०१६ मा काठमाडौंका लागि विदेशी मुलुकबाट भएका उडानको संख्या १३ हजार ५ सय ५८ थियो भने नेपालबाट १३ हजार ५ सय ६० वटा एयरक्राफ्ट मुभमेन्ट भएका थिए । यस वर्ष हवाई मार्ग भएर काठमाडौंबाट ६ हजार ७ सय ९८ टन सामान कार्गाेका रूपमा निर्यात भएको थियो भने १३ हजार ५ सय ५० टन सामान कार्गोका रूपमा नेपाल भित्रिएको थियो ।

तथ्यांकअनुसार आन्तरिक र अन्तर्राष्ट्रिय समेतलाई मिलाउँदा २०१६ मा जम्मा उडान १ लाख ९ सय ९४, कुल यात्रु ५२ लाख ६८ हजार ३ सय ३८ तथा ३९ लाख ७१ हजार टन कार्गो हवाई रुटमार्फत आयत/निर्यात भएको प्राधिकरणले जनाएको छ ।

प्रकाशित : चैत्र ९, २०७३ ०९:५५
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

कथा साहसी खालिदाको

लुसी कोर्ट/द गार्डियन

लन्डन — खालिदा पोपलले ठूलै मूल्य चुकाउनुपर्‍यो, अफगान महिला फुटबल टिमकी अनुहार बनेकीमा । ‘अझै म भयावह सपना देख्ने गर्छु,’ उनी भन्ने गर्छिन्, ‘केही लोग्नेमान्छे मतिर हेरेर घुरिरहेका हुन्छन् ।

उनीहरू हाँसिरहेका हुन्छन् । मलाई डर लाग्छ, कतै उनीहरूले मलाई बलात्कार गर्ने त होइन ?’ खालिदाले आफ्नो देश र घरपरिवार छाडेको ६ वर्ष भइसकेको छ । यस पछाडिको कारण, उनको जीवन नै जोखिममा परेको थियो । चारैतिरबाट हत्याहिंसाको चेतावनी आइरहेको थियो । 

उनले विश्वमै महिलाका लागि सर्वाधिक असुरक्षित देशमा महिलाकै फुटबल टिम बनाएकी थिइन् । खालिदाले सानो छँदै खेलकुदतर्फ पाइला चालेकी थिइन् । यस पछाडि थिइन्, उनकै आमा । आमालाई विश्वास थियो, महिलाका लागि खेलकुद मात्र मनोरन्जनका लागि मात्र होइन, यसले त महिला सशक्तीकरणमा पनि मद्दत मिल्छ । तर यसमा सहमत हुने धेरै छैनन्, अफगानिस्तानमा । अफगानिस्तान त्यो देश हो, जहाँ केही वर्षअघिसम्म तालिवानी शासन चलिरहेको थियो । 

फुटबल खेल्न थालेपछि त खालिदा साँच्चै सबैको शत्रुजस्तै बनिन् । उनले केटीले पनि फुटबल खेल्न पाउनुपर्ने तर्क के मात्र राखिन्, चारैतर्फबाट विरोध आए । केही पिता र छोरालाई लागेको थियो, उनीहरूका छोरा वा दिदीबहिनीले फुटबल खेल्न हुन्न । यस्तो काम त खालि खराब महिलाले मात्र गर्छ । महिलाले फुटबल खेलेपछि परिवारकै इज्जत जाने र यो उनीहरूको संस्कृतिको पनि विरोधमा रहेको धेरैले मानेका थिए । तर उनी महिला फुटबल टिम बनाउने क्रममै थिइन् । 

टिम बनेपछि यसले विस्तारै केही सफलता पाउन थाल्यो । उनी चर्चामा रहन थालिन् । चर्चासँग चुनौती पनि बढ्दै गए । उनी जुन बाटोबाट जाने गर्थिन्, त्यहाँ फोहोर फाल्ने काम हुन्थ्यो । फोनबाट बारम्बार धम्की आउने गथ्र्यो । खालिदालाई मात्र होइन, उनको पूरा परिवारलाई पनि । अहिले खालिदा भन्छिन्, ‘खासमा मेरो समस्या बन्दुक बोकेका तालिवानी मात्र थिएनन् । समस्या त्यस्ता तालिवानी थिए, जसले सुट–बुट लगाउने गर्थे ।’

आखिरमा त्यस्तो दिन पनि आयो, उनीसँग अरु केही विकल्प नै थिएन । उनी भन्छिन्, ‘अफगानिस्तान छाड्नैपर्ने स्थिति बन्यो । नत्र मलाई हत्या गरिने तयजस्तै भएको थियो । छोड्ने दिन, यसबारे कसैलाई भनिन्, आफ्ना आमा–बुवा बाहेक । ‘यो वास्तवमै गाह्रो समय थियो । फेरि अफगानिस्तान फर्कने हो वा होइन, त्यो पनि तय थिएन । अफगानिस्तान छोड्नु अगाडि मैले केही पनि बोकिनँ, खालि मसँग मेरा आमा–बुवाको तस्बिर थियो ।’ 

खालिदाले आफ्ना साथी खेलाडीसँग पनि कुरा गर्न सकिनन् । उनी एक्कासि कसरी हराइन् भनेर खेलाडीहरूले अचम्म माने । ‘खासमा म उनीहरूलाई निराश पार्न चाहन्न थिएँ,’ उनी भन्छिन् । काबुल छाडेयता उनी भारत पुगिन् । त्यहाँ लुक्दै बसिन्, तर त्यहाँ पनि महिला फुटबलका खेल गर्न छाडिनन् । अन्तत: उनी शरणार्थीका रूपमा नर्वे पुगिन् । अनि डेनमार्क । अहिले डेनमार्कमै छिन् । ‘मेरो उद्देश्य डेनमार्क पुग्ने भने थिएन,’ उनी अहिले भन्छिन्, ‘पिँजडामा रहेको चराजस्तै लाग्छ ।’ 

त्यसपछि उनी घुँडाको गम्भीर चोटबाट पनि गुज्रिइन् । त्यसयता उनले खेललाई प्रयोग गर्दै महिला सशक्तीकरणको अभियान सुरु गरिन् । आफ्नै संस्था पनि खोलिन् र नाम राखिन्, ‘गर्ल पावर’ । अहिले यो संस्था शरणार्थीका रूपमा डेनमार्क पुगेका महिलालाई खेलकुदमा सक्रिय रहन प्रोत्साहन गर्छ । उनको भनाइ रहेको छ, ‘खेलकुदले महिलालाई धेरै प्रकारले सहयोग गर्न सक्छ । सबैभन्दा ठूलो खेलकुदले महिलालाई आत्मविश्वास दिलाउने काम गर्छ ।’     

प्रकाशित : चैत्र ९, २०७३ ०९:५५
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT