खाद्यान्न र स्याउ कुहिन थाल्यो

रसुवागढी नाका ठप्प
बलराम घिमिरे

रसुवा — चीनसँगको प्रमुख व्यापारिक नाका धुन्चे–रसुवागढी सडक खण्डमा तीन साताअघि गएको पहिरोको कारण यातायात अबरुद्ध हुँदा खाद्यान्न, स्याउ तथा लत्ताकपडा बोकेका सयौं कन्टेनर बाटैमा अलपत्र परेका छन् ।

व्यापारिक कारोबार ठप्प छ भने दिनैपिच्छे पहिरो जाने क्रम नरोएिपछि स्थानीयमा थप त्रास उत्पन्न भएको छ । व्यापारिक सामान मात्र होइन मुगु, हुम्ला र डोल्पाका लागि झिकाइएका ७४ कन्टेनर खाद्य सीमा क्षेत्र टिमुरे, स्याफ्रु, राम्चे र कालिकास्थनमा रोकिएका छन् । नुवाकोटतर्फको पासाङ ल्हामुमार्ग र रसुवाको स्याफ्रुबेसी सडक खण्डका पुल तथा संरचनाहरू भत्कने क्रम रोकिएको छैन ।

गोसाइँकुण्ड गाउँपालिका २ घट्टेखोलाको पुलमा बाढीले क्षति पुर्‍याएपछि रसुवागढी नाकामा तीन सातादेखि ठप्प भएको हो । सीमा नजिकै आएको ठूलो पहिरो विस्फोटक पदार्थको प्रयोग नगरी तत्काल खोल्न नसक्ने जानकारी स्थानीय प्रशासनले दिएको छ । वर्षा नरोकिएकाले बाढीले क्षति पुर्‍याएको पुल तत्काल मर्मत गरे सञ्चालन गर्न कठिन भएको हो । बाढीले पुलको जगमा क्षति गरेपछि सवारी साधन सञ्चालनमा रोक लगाइएको स्थानीय प्रशासनले जानकारी दिएको छ ।

Yamaha

ढुवानीकर्ता राजकुमार प्याकुरेलका अनुसार हिमाली जिल्लाका लागि झिकाइएको चामल, तेल र नुन बाटैमा अलपत्र छ । ‘पानी चुहिएर चामल र नुन बिग्रन थालेको छ, प्याकुरेलले भने, सामान ओरालेर लैजाने अवस्था छैन । हिँड्ने बाटो पनि छैन । बोकेर ढुवानी गर्दा झन् महँगो पर्छ ।’ चामल ४०, नुन ३० र ४ कन्टेनर तेल रहेको उनले जानकारी दिए । यो नाका भएर चीनबाट खाद्यान्न ल्याउँदा मुगु, हुम्ला र डोल्पा लैजान सजिलो हुने गरेको छ । तीन वर्षदेखि यहाँबाट खाद्यान्न ढुवानी गर्न थालिएको हो । चीनबाट आयात गरिएको स्याउ, लसुनलगायतका सामग्री कुहिन थालेका छन् ।

प्रमुख जिल्ला अधिकारी कृष्ण पौडेलका अनुसार पुल भत्किएको र पहिरोले जोखिम बढाएकाले यातायात सञ्चालनमा रोक लगाइएको छ । साना ठूला दुवै किसिमका सवारी साधन सञ्चालनमा रोक लगाइएको उनले जानकारी दिए । सामान कुहिन थालेपछि व्यापारीहरूले स्याउको ढुवानी बोकाएर गर्न थालेका छन् ।

भूकम्पले तातोपानी नाका बन्द भएपछि २०७२ देखि रसुवागढी नाकाबाट सामान आयातमा तीव्रता आएको हो । रसुवागढी भन्सारका प्रमुख भन्सार अधिकृत गोपाल कोइरालाका अनुसार यातातयात बन्दपछि व्यापारिक कारोबार ठप्प छ । साउनका लागि तोकेको राजस्व लक्ष्य पूरा भएन । उक्त महिनामा ५० करोड लक्ष्य राखेकामा २६ करोड संकलन भएको छ । भदौमा ९० करोड राजस्व उठाउने लक्ष्य राखेको छ ।

दसैं नजिकिँदै गर्दा चीनको केरुङमा ३ सयभन्दा बढी सामान बोकेका कन्टेनर नेपाल आउने तयारीमा छन् । सबै कन्टेनरमा दसैंका लागि झिाकाइएका तयारी पोसाक, जुत्तालागायतका सामान छन् । व्यापारी शैलेश पौडेलले भने, ‘सडक अवरुद्ध भएपछि भन्सार यार्डमा राखेका सामान पनि चोरी हुन थालेको छ ।’ सिल लगाएका कन्टेनरका सामान चिनियाँ भूभागबाटै चोरी भएको पौडेलले जानकारी दिए । सामान आयात रोकिँदा केरुङमा अहिले गोदामसमेत खाली छैन । पुल मर्मत सम्पन्न भएको एक साताभित्र यातायात सञ्चालनमा ल्याउने दाबी सडक कार्यालयले गरे पनि सोही अनुसारको तयारी देखिँदैन ।

प्रकाशित : भाद्र ४, २०७५ ०८:३९
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

एसियाड एउटा चाड

सम्पादकीय

काठमाडौँ — ‘जित्नु सबैथोक होइन, जित्न चाहनुचाहिँ हो’ अमेरिकी फुटबल खेलाडी/प्रशिक्षक भिन्स लोम्बार्डीको लोकप्रिय भनाइ मिहिनेती खेलाडीहरूको भावनासँग मिल्छ ।

इन्डोनेसियाको जकार्तामा शनिबार सुरु १८ औं एसियाली खेलकुदमा नेपाल टोली मार्चपास गर्दै । नेपालको झन्डा भारोत्तोलन खेलाडी कमलबहादुर अधिकारीले बोकेका थिए । तस्बिर: एपी

नेपालसहित ४५ राष्ट्रका करिब १० हजार खेलाडी इन्डोनेसियाको १८ औं एसियाली खेलकुद मैदानमा उत्रिएका छन् । लामो तयारीपछि कीर्तिमान राख्ने र पदक जित्ने अवसर पर्खिंदै । सफलताका लागि तयारीले मात्र पुग्दैन, कति त भन्छन् मौका पनि हात पर्नुपर्छ । नेपालजस्ता केही देशलाई भने तयारी कहिल्यै पुग्दैन, मौका पनि खासै जुर्दैन । तर जित्नुमात्र सबैथोक होइन ।

खेल आफैंमा एउटा अवसर । उसमाथि संसारको सबभन्दा धेरै जनसंख्या भएको क्षेत्रीय खेल । एक्काइसौं शताब्दी एसियाको शताब्दी भनिएको र दरिन पनि थालेको बेला । ‘इनर्जी अफ एसिया’ लोगोसहित विभिन्न ४५ खेलका स्पर्धामा नेपाल कुनै न कुनै पदकको हकदार हुनुपर्छ । एसियाडबाट स्वर्ण हासिल गर्ने नेपालको धोको बाँकी नै छ ।

सन् १९९८ को बैंकक एसियाडमा तेक्वान्दोबाट रजत पदक जितेर नेपालले आफ्नो इतिहास बनाएको थियो । अहिलेसम्म १ रजत र २२ कांस्य पदकमा चित्त बुझाउनुपरेको छ । त्यसमा १ रजत र १३ कांस्य तेक्वान्दोकै देन हो । पछिल्ला दुई संस्करणमा त १–१ कांस्य पदकमै चित्त बुझाउनुपरेको छ । यसपालि नेपालले २९ खेलमा १ सय ८७ प्रतिभाशाली खेलाडीलाई सहभागी बनाएको छ जसमा ५६ महिला प्रतिस्पर्धी छन् ।

सन् १९५१ मा नयाँदिल्लीमा भएको एसियाडको पहिलो खेलमा जम्मा ६ खेलका लागि ११ देश सहभागी थिए । नेपालसमेत सामेल थियो । त्यस अर्थमा हामी यसका संस्थापक मुलुक हौं । खेल प्रतिस्पर्धामार्फत एसियाली भावना प्रवद्र्धन गर्ने, एकता, भाइचारा र मित्रता बढाउने अभियानमा नेपाल आफैं सरिक छ । खेल सफलताको शिक्षा भने लिन सकिसकेको छैन । आज पनि नेपाल अन्तर्राष्ट्रिय प्रतिस्पर्धामा कसरी योग्य बन्ने निसाना लाउन सकिरहेको छैन । लामो दौड र बक्सिङका सम्भावना छन् जसमा जोड दिन सकिएको छैन । नयाँ खेल थपिएका छन् जसको जग देशभित्र बसालिएको छैन । कुनै निश्चित लक्ष्य छैन । दुई–तीन सय जना लिएर सहभागी हुनेमात्र लक्ष्य छ ।

जस्तै प्रतिकूल अवस्थालाई पनि अनुकूल बनाउन सक्ने खेलाडीहरूमा प्रतिभा र परख हुन्छ । आफ्ना खेलाडीले त्यस्तै पौरख देखाउने प्रतीक्षा नेपालले गरिरहेको छ । विश्व रंगभूमिमा ओलम्पिकको जति महत्त्व छ, एसियाली देशहरूका हकमा एसियाडको त्यत्तिकै । एसियाभरका मुलुकलाई एकै स्थानमा भेला पार्ने योभन्दा ठूलो अर्को अवसर छैन ।

पछिल्ला पाँच संस्करणमा ओलम्पिक काउन्सिल अफ एसियामा आबद्ध ४५ वटै देश सहभागी भइरहेका छन् । के उत्तर कोरिया–के दक्षिण कोरिया, के भारत–के पाकिस्तान, के कतार–के साउदी अरब, एकअर्काबीच कटुतापूर्ण सम्बन्ध भएका देशहरूलाई पनि यसले जोडेको छ । सम्पूर्ण एसिया एक परिवारको अवधारणा । अपवाद भने छन् । अधिकांश भूभाग एसियामा भएर पनि रुस र टर्की एसियाड खेल्दैनन्, युरोपियन गेम खेल्छन् । साइप्रस, अर्मेनिया र इजरायल पूर्णत: एसियाली मुलुक हुन् । अजरबैजान र जर्जियाको सम्पूर्णजसो भाग एसियामा पर्छ । रुस र टर्कीका अधिकांश भूभाग एसियामा पर्छ । तर पनि उनीहरू एसियाड होइन, युरोपियन खेल्छन् ।

खेल आर्थिक शक्तिको ऐना । पहिले जापान सबभन्दा शक्तिशाली थियो, केही वर्षयता चीनले पदकहरूमा आधिपत्य जमाउन थालेको छ । सुस्त आर्थिक विकासको गति पक्रिरहेका नेपालजस्ता देशले भने अर्का अमेरिकी खेलाडी माइकल जोर्डन सम्झिनु श्रेयस्कर हुन्छ, जसले भनेका छन्, ‘जीवनमा म एकपल्ट होइन, दुईपल्ट होइन, अनेकपल्ट हारेको छु । म सफल भएको नै त्यसरी हो ।’

प्रकाशित : भाद्र ४, २०७५ ०८:२४
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT