पपबाट फिल्ममा सरेकी शशी

सजना बराल

काठमाडौं — संगीतमा कालीप्रसाद बाँस्कोटा अहिले चर्चित छन् । उनलाई यो स्तरको ख्याति कमाउन धेरै वर्ष कुर्नुपर्‍यो । तर, कालीकै संगीत र अरेन्जमेन्ट रहेको गीत गाएकी शशी रावल पहिलो प्रयासमै हिट भएकी थिइन् । अहिलेका कालीप्रसाद जत्तिको हिट नभए पनि शशीको गाना ‘चाहना सकियो, बहाना सकियो...’ त्यो बेला धेरै सुनिएको थियो ।

‘मलाई अहिलेसम्म त्यही गीतले चिनाइरहेको छ’, शशी भन्छिन्, ‘मेरो मनले खाएको गीत थियो । कालीप्रसाद दाइले सुनाउनेबित्तिकै मन परेर गाएकी थिएँ ।’ सन् २००७ को कुरा । आफ्नो पहिलो एल्बम ‘इन्ट्रान्स’ का लागि शशी गीत जम्मा पार्दै थिइन् । जमलको ‘डोरेमी’ म्युजिक स्कुलमा संगीत सिक्थिन् । काली त्यहाँ बाक्लै आउँथे । त्यही क्रममा शशीले उनीसँग गीत मागेकी थिइन् ।

‘सुरुमा उहाँले अर्कै गीत दिनुभाथ्यो,’ शशी सम्झन्छिन्, ‘त्यो अलि चित्त बुझिरहेको थिएन । ‘चाहना सकियो...चाहिँ मन परिहाल्यो ।’ रेश्मा सुनुवारको ‘मै ठूली भइछु रे...’ र शशीको ‘चाहना सकियो...’ एकैसाथ बजारमा आए । दुवै पप गीत मज्जाले चले पनि । शशीलाई फरक भोकल टोन वा बोल्ड भ्वाइस भएकी गायिकाका रूपमा लिन थालियो । क्यासेट बिक्री हुने जमाना थियो । स्टेज सो पाउन थालिन् । म्युजिक अवार्डहरू पनि जितिन् ।

दोस्रो एल्बमको गीत ‘तिम्रो हात समाई...’ बाट पनि उनले आफूप्रतिको श्रोताको विश्वास कायमै राखिन् । यसमा उनी स्वयंको शब्द र संगीत थियो । स्लो बिटको उक्त गीत राम्रै चल्यो । तेस्रो एल्बम ‘ताली बजाइदेऊ’ चाहिँ शशी–शैलीको थिएन । ‘त्यो एल्बम ममीको लागि निकालेकी थिएँ’, नत्थीवाली गायिकाले भनिन्, ‘उहाँ मलाई तीज गाऊ भनिरहनुहुन्थ्यो । इच्छा पूरा गरिदिएँ ।’ उनको तीज गीत लोक र आधुनिकको फयुजन जस्तो सुनियो ।

झन्डै चार वर्ष भइसक्यो, शशीले नयाँ एल्बम निकालेकी छैनन् । बरु यही अन्तरालमा १२/१५ वटा फिल्मका गीत गाइसकेकी छन् । उनका फयानलाई यो कुरा थाहा छ । शशीको स्वर चिन्न नसक्नेहरूलाई भने उनी कहाँ हराइन् भन्ने लाग्ला । ‘फिल्ममा गाउँदाको दु:ख यही हो,’ उनले हाँस्दै भनिन्, ‘भिडियोमा गायकको नाम आउँदैन, कसले गायो कसले !’

भनिदिइहालौं, ‘लुटेरा’ फिल्मको ‘ब्लास्ट हुनेवाला छ मेरो जवानी...’, ‘रातो घर’ को ‘झक्कास झापाली...’ जस्ता गीतमा शशीको आवाज छ । यी गीत चर्चित भएयता उनलाई डान्सिङ नम्बरका गीतको प्रस्ताव आइरहेका छन् । ‘नेपाली फिल्मका गीतहरू अहिले बलिउडकै लेभलको बन्न थालेका छन्,’ उनले भनिन्, ‘पार्टीहरूमा नेपाली गीत बजाउन थालिएको छ । यसलाई पनि हाम्रो प्रगति मान्नुपर्छ ।’

म्युजिकको मार्केट डामाडोल भएकोमा उनी खिन्न छिन् । तर, एकातिरको बाटो बन्द भए पनि अर्कोतिर खुल्ला भएको भन्दै उनले नयाँ प्लेटफर्महरूको प्रसंग निकालिन् । शशीका अनुसार युटयुब, आइटयुन्स आदिबाट थोरबहुत आम्दानी हुनुका साथै स्टेज सोहरूबाट संगीतकर्मीले आफूलाई मज्जैले धान्न सक्छन् । ‘म्युजिकमा स्कोप छैन भन्ने कुरा गलत हो’, समाज–सेवामा सक्रिय शशीले भनिन्, ‘डेडिकेटेड भएर लाग्यो भने प्रगति हुन्छ ।’

प्रकाशित : कार्तिक २६, २०७४ ०८:३८
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

अमेरिकामा अडिएन मन

मधु शाही

काठमाडौं — १९ औं शताब्दीतिर विश्व कला जगत्मा क्लासिकल रियालिज्म सुरु भएको थियो । जे देखिन्छ त्यो नलुकाई यथार्थमा देखाउने कला धार । कलामा पारदर्शिता ल्याउँदा क्लासिकल रियाजिज्मले ठूलो तहल्का मिच्चाएको थियो, त्यो बेला ।

पाश्चात्य कला बजारमा यर्थाथवादलाई सहज रूपमा लिन थालिएको भए पनि यसको अभ्यास पूर्वीय कला क्षेत्रमा केही चुनौतीपूर्ण छ । सांस्कृतिक र धार्मिक प्रभावले त्यस्ता कलामा केही दुविधा देखिने कलाकारहरू बताउँछन् । यति बेला मन गुरुङ भने चुनौती नै मोलेर क्लासिकल रियालिज्मको आर्ट फर्ममा काम गरेका छन् ।

बबरमलस्थित सिद्धार्थ आर्ट ग्यालरीमा मनले तयार पारेका ११ सिर्जना छन् । तीमध्ये धेरैजसो न्युड आर्ट छन् । चित्रकार मनचाहिँ ‘न्युड’ कला भन्न रुचाउँदैनन् । ‘प्राकृतिक यथार्थ’ भन्नु उचित जस्तो लाग्छ उनलाई । ‘मान्छेको वास्तविक स्वरूप नि:वस्त्र नै हो’, उनी भन्छन्, ‘प्राकृतिक कुरालाई स्वीकार्नु रियालिज्म (यथार्थवाद) हो ।’ गोर्खाको निम्नमध्यम वर्गीय परिवारमा हुर्केका मनको यस्तो फराकिलो सोँच धेरैपछि आएको हो । इन्डियन आर्मीको बाहुल्य रहेको उनको परिवारमा उनी मात्रै चित्रकलामा लागे । एसएलसी सकिएपछि चित्र पढ्नकै लागि उनी काठमाडौं आए । ललितकला कलेज भर्ना हुने चाहना राखे । तर, कक्षा १२ मा भने उनी उत्तीर्ण हुन सकेनन् । तैपनि उनले हरेस खाएनन् । 

अध्ययनमा निरन्तर मिहिनेत गरेर उनी बीएफए (स्नातक) मा कलेज टप नै भए । त्यसपछि कला सिर्जनामा मनका धेरै सम्भावना खुले । अमेरिकामा फुल स्कलरसिप पाए । उनी शिक्षा लिन अमेरिका लाग्दा धेरैले उतै बस्ने सल्लाह दिएका थिए । कतिले फर्किंदैन भन्थे पनि । उनको मन अमेरिकामा भने अडिएन । विदेशमा भन्दा नेपालमा कला र कलाकारको महत्त्व रहेको मनको दाबी छ । ‘हामी पाश्चात्य कलाभन्दा धेरै सिर्जनशील छौं,’ उनले भने, ‘यहाँ कलाकारको भ्यालु छ, त्यसैले स्वदेश फर्किएँ ।’ उनी क्लासिकल रियालिज्ममा चार वर्षको अध्ययनपछि नेपाल आएका हुन् । ‘पावर पोलिटिक्स एन्ड वार’ थिममा उनले क्लासिकल रियालिज्म शैली आफ्नो कलामा झल्काएका छन् । किताबी सिद्धान्तमा समसामयिक अभ्यास मिसाएर न्यु टेस्ट निकाल्न मनलाई विशेष रुचि लाग्छ । 

प्राचीन सभ्यता महसुस हुने रंग संयोजनमा उनले समसामयिक विषय उठान गरेर चित्र बनाएका छन् । ‘स्टेट अफ माइन्ड’, ‘हयुमानिटिज’, ‘म्यान काइन्ड’ र ‘पावर, पोलिटिक्स एन्ड वार’ गरी चार थिममा उनका सिर्जना नियाल्न सकिन्छ । उनका धेरै चित्रमा बन्दुकका आकृति छन् । कतै केन्द्र त कतै पृष्ठभूमिमा बन्दुकसँगै अर्थनग्न मान्छेका आकृति पनि छन् । 

मान्छेले मान्छेनै बचाउन बन्दुक जस्तो हिंसात्मक हतियार प्रयोग गर्नुपर्ने अवस्थाविरुद्ध मनका चित्रहरू बोलिरहेका छन् । केही चित्रमा उनले कपडा कोलाज गरेर बेग्लै टेक्स्चर निकालेका छन् । ‘स्टेट अफ माइन्ड’ शीर्षकको चित्रमा सुन्दर युवतीको फिगर देख्न सकिन्छ । खुसी हौसिएकी ती युवतीको पेटको भागमा भने बोराको घेरा कोलाज गरिएको छ । मन भन्छन्, ‘सफल व्यक्तिको कुण्ठित मनोभाव दर्साउन खोजेको हुँ ।’ न्युड फिगरमा काम गर्दा उनले टेक्नोलजी अपनाएको बताउँछन् । प्रत्यक्ष मोडल राखेर सिर्जना कोर्ने वातावरणअनुकूल नभएपछि उनले फोटोग्राफी र इन्टरनेटको धेरै हदसम्म सहारा लिनुपरेको बताए । तर, रियालिज्ममा फिलिङस् ल्याउन वस्तुगत अध्ययन हुनै पर्छ । मनले केही मोडल प्रत्यक्ष निगरानीमा तयार पारेका चित्रसमेत प्रदर्शनी झल्काएका छन् । मंसिर ११ गतेसम्म जारी रहने प्रदर्शनीमा २० हजार रुपैयाँदेखि १ लाख ९५ हजार रुपैयाँ मूल्य पर्ने चित्र राखिएका छन् । 

प्रकाशित : कार्तिक २६, २०७४ ०८:३८
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्