‘नेपाल साँच्चिकै सुन्दर’

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — महाभारत पर्वत शृंखलामा पर्ने खप्तडको घोडा दौड धेरैलाई थाहा नहुन सक्छ । पाल्पाको रानीमहल चिटिक्क छ । काठमाडौंको पशुपतिनाथ र बौद्धनाथ प्राचीन लाग्छ ।

वसन्तपुरको धिमें, बागलुङको सोरठी अनि रुकुमको मगर समुदायमा प्रचलित भुमे नाचको सांस्कृतिक सौन्दर्य भिन्न छ । फेवातालमा तैरिएको माछापुच्छ्रे हिमाल अनि पोखरीभित्रै खुलेको मायादेवी मन्दिरको छाया । यी सबै दृश्य हेर्दा नेपाल साँच्चिकै सुन्दर लाग्छ । यी सुन्दर दृश्य कैद गरेका हुन् २९ युवा फोटोग्राफरले । नेपाल आर्ट काउन्सिल ग्यालरीमा ‘नेपाल सुन्दर छ’ शीर्षकमा यी तस्बिरहरू प्रदर्शनरत छन् ।

प्रकृति, यात्रा, वन्यजन्तु, संस्कृति, हिमाल र दृश्यचित्रलगायतका विधामा सजिएका तस्बिरहरूले सकारात्मक भाव पैदा गराउँछ । तस्बिरहरू पनि सकारात्मकतालाई नै ख्याल गरी छानिएका छन् । ग्यालरीमा डुल्दैहिँड्दा दशक लामो द्वन्द्वको घाउ र केही वर्षअघिको भूकम्पको पीडा पनि बिर्सिइन्छ ।

जस्तो कि कुनै समय द्वन्द्वको केन्द्र मानिने रुकुमका स्थानीय भुमे नाचमा रमाइरहेका छन् । आरके अदिप्त गिरीले खिचेको यो तस्बिरले द्वन्द्वोत्तर समाजको सांस्कृतिक पुनरुत्थानलाई अर्थपूर्ण रूपमा उतारेको देखिन्छ । नेपाल अझै पनि शान्त, सुन्दर र रमाइलो छ भन्ने सकारात्मक सन्देश दिने ध्येयलेसुरु गरिएको प्रदर्शनीको यो दोस्रो संस्करण हो ।

काठमाडौं उपत्यकाको सांस्कृतिक सघनतालाई पनि प्रदर्शनीले राम्रोसँग सम्बोधन गरेको छ । भक्तपुरका युवा साँच्चिकै बिस्केट जात्राको रथ तान्दै गर्दा ग्यालरीको भित्तामा त्यस्तै प्रकृतिका तस्बिर सजिए । सिंगारिएको प्रल्हादको तस्बिरमार्फत पाटन दरबार स्क्वायरको कार्तिक नाचमै पुर्‍याएका छन् अजय महर्जनले । माधव नारायण पर्व उतारेका छन् रोशन श्रेष्ठले भने राइ युवतीले साकेला नाच्दै गरेको टुँडिखेलको दृश्यमार्फत उपत्यकामा पूर्वी नेपालको उपस्थितिलाई प्रवीण रानाभाट सुन्दर ढंगले कैद गरेका छन् ।

लिच्छविकालमा निर्मित बौद्धनाथ आसपास अहिले कंक्रिटको जंगल छ । प्रदर्शनीमा राखिएको बौद्धनाथ स्तूपको दृश्यचित्र भने बाहिरी दृश्य हटाउन लो एंगलबाट खिचिएको छ । प्रदर्शनी मंगलबार सकिने बताइएको छ ।

प्रकाशित : वैशाख ३, २०७६ ०८:२१
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

तालिका मात्र होइन खेल

सम्पादकीय

काठमाडौँ — नेपालकै परिकल्पना हो, दक्षिण एसियाली खेलकुद (साग) । ३५ वर्ष अगाडि सन् १९८४ मा काठमाडौंबाटै यसको सुरुवात भएको थियो । गर्वको विषय– हाम्रो आफ्नै बृहत् राष्ट्रिय खेलकुदको अभ्यास त्योभन्दा तीन वर्ष जेठो छ । २०३८ सालदेखि नै नेपाली खेलकुदको सबैभन्दा ठूलो महोत्सव हुन थालेको हो ।

आठौं राष्ट्रिय खेलकुदका लागि हतारहतार तयार पारिएको दाङको लमहीस्थित क्रिकेट मैदान ।तस्बिर : दुर्गालाल/कान्तिपुर 

चार दशक लामो यात्रामा यो प्रतियोगिता नियमित भने हुन सकेन । यस पटक आठौं राष्ट्रिय प्रतियोगिताले भने उक्त ‘राष्ट्रिय रोग’ लाई चिरेको छ । निर्धारित दुई वर्षकै अन्तरमै प्रतियोगिता भइरहेको छ । २०७३ मंसिरमा पूर्वाञ्चलमा सातौं खेलकुद भएको थियो ।
२०३८, २०४० र २०४२ मा २–२ वर्षको अन्तरमा राष्ट्रिय खेलकुद आयोजना भए ।

बाँके केन्द्रित भएर समग्र प्रदेश ५ भरि यसका खेलहरू भइरहेका छन् । हतारोका कारण पूर्वाधार सबै बनिसकेका छैनन् । स्पर्धासँगै तयारीका काम सँगसँगै चल्दै छन् । प्रमुख खेलस्थल नेपालगन्ज रंगलशाला बन्दै छ । यत्रो कुम्भ मेला चलिरहँदा खेलकुदमन्त्री भने स्वदेशमा छैनन् । त्यही भएर चैत २७ मै सुरु प्रतियोगिताको औपचारिक उद्घाटन वैशाख ५ मा मात्रै हुँदै छ ।

ओलम्पिक र एसियाली खेलकुदको सोचअनुसार भएको हो, राष्ट्रिय खेलकुद । त्यहीअनुरूप बृहत् रूपमा आयोजना हुने गर्छ । तयारी र खर्च पनि चाहिन्छ । यसै वर्षको अन्त्यमा नेपालले १३ औं साग गर्दै छ । जारी राष्ट्रिय खेलकुद नेपाल टिम तयारीको प्रमुख माध्यम हो । यस प्रतियोगितामा उत्कृष्ट प्रदर्शन गर्नेहरू नेपालको जर्सी लगाएर आगामी सागमा देखिने छन् । त्यसैले मैदानभित्रको प्रदर्शनलाई जति गम्भीर रूपमा लियो नेपालले सागमा त्यति नै सफलता पाउन सक्छ ।

सम्पूर्ण रूपमा सरकारी लगानीमा हुने हो राष्ट्रिय खेलकुद । यसकै आधारमा सरकारले नेपाली खेलकुदको दीर्घकालीन बाटो कोर्न सक्नुपर्छ । यसकै लागि धेरै खर्चेर पर्याप्त भौतिक पूर्वाधार तयार भएका छन् । झन्डै २५ करोडमा नेपालगन्ज रंगशाला र अत्याधुनिक प्यारापिट बन्यो । दाङको बेलझुन्डीको रंगशाला र एथ्लेटिक्स ट्र्याक बनाउन २४ करोड लाग्यो । खजुरामा भलिबल रंगशाला बनेको छ । रंगशाला परिसरमै सुटिङ रेन्ज छ ।

नेपालगन्जमै जुडो हल, कोहलपुरमा क्रिकेट मैदान, बर्दियामा बहुउद्देश्यीय कभर्ड हल बनेका छन् । सातौं खेलकुदमा भएकै पूर्वाधारलाई बनाउन ८० करोड खर्च भएको थियो । अहिले सबै नयाँ सरंचनामा बनाइएका छन्, झन्डै १ अर्बमा । प्रतियोगिता पछाडि यी पूर्वाधारको उचित संरक्षण चुनौतीपूर्ण छन् । तिनको उचित उपयोगले उक्त प्रदेशको खेलकुद विकासमा उल्लेखनीय योगदान दिन सक्छ ।

कमजोर व्यवस्थापन अहिलेसम्म भएका राष्ट्रिय खेलकुदहरूको साझा विशेषता हुन् । यस पटकको प्रतियोगिता पनि त्यसबाट अछूतो छैन । बर्दियामा कबड्डी खेलाडीले हैरानी बेहोर्नुपरेको गुनासा आएका छन् । बेमौसममा आयोजना गरिएकाले खेलाडीको प्रदर्शनमा असर परेको हुन सक्छ । गर्मीकै कारण मात्र प्रदर्शन कमजोर भएको बहाना बनाउन भने खेलाडीले मिल्दैन । विदेशमा योभन्दा बढी तापक्रममा पनि नेपालीले खेलेका छन् । यो प्रतियोगिताले पात्रो नियमित त बनायो तर उचित तयारी पुगेको देखिएन । राष्ट्रिय खेलकुद परिषद्ले अब सिक्नैपर्ने पाठ यही हो– पात्रो नियमित गर्ने, तयारी पनि पुर्‍याउने ।

विभिन्न प्रदेशमा आयोजना गरिने राष्ट्रिय प्रतियोगिताले समग्र खेलकुदलाई विकेन्द्रीकरण गर्न सघाउँछ । मुलुकका राष्ट्रिय खेलाडी गएर खेल्दा आयोजनास्थलको रौनक र खेल माहोल बढ्छ । त्यहाँका खेलाडीमा सकारात्मक ऊर्जा थपिन्छ र खेल कौशल पनि सिक्न सक्छन् ।

खेलकुद खालि खेल होइन, एक संस्कृति पनि हो । राष्ट्रिय खेलकुद आयोजनाले मोफसलमा खेलकुद संस्कृति विकास हुन्छ । देशका लागि अन्तर्राष्ट्रिय खेलाडी उत्पादनमा सघाउ पुग्छ । तसर्थ, हामीले जति यस प्रतियोगिताका लागि लगानी गर्छौं, त्यति नै अन्तर्राष्ट्रिय लक्ष्यहरू हासिल गर्न सक्छौं । राष्ट्रिय खेलकुद जग हो, जति मजबुद बनाउँछौं, त्यति माथि चढ्न सक्छौं ।

प्रकाशित : वैशाख ३, २०७६ ०८:१५
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्