सेलिब्रिटीका सवारी

सेलिब्रिटीको सवारी रोजाइका आधार ब्रान्ड, मूल्य, रङ, कम्फोर्ट, स्पेस हुने गरेको छ
सजना बराल

काठमाडौँ — गाडी कसैका लागि सोख त कसैका लागि बाध्यता हो । सेलिब्रिटीका हकमा चाहिँ दुवै हुन सक्छ । रंगकर्मी राजन खतिवडा बाध्यताले गाडी किनेको बताउँछन् भने गायिका रेखा शाह सोखिनजस्तै छिन् । उनले अहिलेसम्म चारथरी ब्रान्ड र मोडलका कार फेरिसकिन् । अब चाँडै निसानको टेरानो किन्ने मनस्थिति बनाएकी छन् ।

‘गाडी मेरो नजिकको साथी जस्तो हो,’ उनले भनिन्, ‘धेरै सयम यसमै बिताउँछु । गाडी भएन भने पागलै हुन्छु होला ।’ हाल उनी भोक्सवागनको पोलो चढ्छिन् । ब्राउन कलरको यो हयाचब्याक कार हेर्दै सुन्दर लागेर किनेको बताइन् । तीन वर्षदेखि पोलो कुदाइरहँदा उनलाई यसको सेन्सर सिस्टम खुब मन परेको छ । ‘ब्याक गर्दा ऐना हेर्न भ्याइएन भने सेन्सर बज्छ,’ उनले भनिन्, ‘यसले गर्दा सजिलो भएको छ ।’


रेखाले जर्मन ब्रान्डको फुल अप्सन कार कुदाइरहँदा रंगकर्मी खतिवडा जापानी मोडलमा रमाइरहेका छन् । उनी डाइहात्सुको सिरिअन कार चढ्छन् । यसअघि पनि यही ब्रान्डको सरेड कुदाएका थिए । ‘त्यो मारुतीजस्तो थियो,’ उनी भन्छन्, ‘खाँदखुद गरेर दस जना पनि अट्थ्यौं । म मात्र होइन, थुप्रै रंगकर्मीको प्रिय गाडी थियो त्यो ।’ अहिले उनले सेकेन्ड हयान्ड गाडी लिएका हुन्, जुन निकै सहज लागिरहेको बताए । ‘म गाडीलाई लिएर त्यस्तो सोखिन छैन,’ उनले भने, ‘केटाकेटी साना छन् । आफैंलाई पनि यताउति हिँडिरहनुपर्ने भएकाले किनेको हुँ ।’ उनलाई सिरिअनको माइलेज राम्रो लाग्छ । तर, क्लियरेन्स कम भएकाले अफ–रोडमा चलाउन गाह्रो पर्ने बताए । जिप र कारको मिश्रित स्वरूपको कार निकै कम्फर्टेबल भएको उनको अनुभव छ । ‘भित्री भाग खुला छ,’ उनले भने, ‘कन्जस्टेड छैन । नाटकका सरसामान हालेर हिँड्न सजिलो हुन्छ ।’

Yamaha


राजनलाई गाडी सहज लागे पनि अभिनेता आयुष्मान देशराज जोशी दुईपांग्रेमा रमाइलो मान्छन् । उनीसँग टीभीएस अपाचे आरटीआर २०० फोभी छ भने सन् १९८४ को मर्सिडिज बेन्ज २२० डी पनि कुदाइरहेका हुन्छन् । ‘बाइक र गाडी दुइटैमा मज्जा हुन्छ,’ उनले भने, ‘बाइकमा छिटो पुगिन्छ, थ्रिलिङ हुन्छ । गाडी सेफ हो ।’ हजुरबुबाले किनेको नीलो रङको मर्सिडिज बेन्ज आफूहरूले निकै जतनसाथ राखेको बताए । एसीबिनाको त्यो गाडी आफ्ना लागि निकै महत्त्वपूर्ण रहेको उनको भनाइ छ ।


आयुष्मानको ड्रिम कारचाहिँ निसानको जीटी–आर हो । यो नेपालमा उपलब्ध छैन । यहाँ ल्याइहाले पनि जीटी–आरमैत्री सडक नभएको र ५ करोड रुपैयाँजति मूल्य पर्ने हुँदा सबैलाई एफोर्डेबल नहुने बताए । ‘कुनै मिनी एसयूभी किन्नुपर्ला अब,’ उनले भने, ‘गाडी किन्दा म यसको इन्जिन र भित्री पाटपुर्जा ख्याल गर्छु । माइलेज र क्लियरेन्स सेकेन्डरी कुरा हुन् ।’


संगीतकार कालिप्रसाद बाँस्कोटा पनि क्लियरेन्सलाई लिएर त्यति टाउको दुखाउँदैनन् । बाटो नै खराब भएकाले जतिसुकै राम्रो ग्राउन्ड क्लियरेन्स भएको गाडी लिए पनि समस्या समाधान नहुने उनको बुझाइ छ । उनी अचेल कियाको पिकान्टो चलाउँछन् । हतार छ भने वा नजिकै जाँदा होन्डाको डीओ स्कुटर दौडाउँछन् । पार्किङको असुविधा र ट्राफिक जामको डरले गाडी चलाएको दिन सकेसम्म एकै ठाउँमा बसेर काम सकाउने गरेको उनले बताए ।


‘गाडी किनेको एक वर्ष भयो,’ कालिप्रसाद भन्छन्, ‘यसले मेरो आनीबानी नै फेरिदिएको छ । म पहिलेजस्तो यताउता धेरै गर्दिनँ । जहाँ छु, त्यहीँ बसेर काम सक्छु । निस्कियो भने जाममा फसिएला भन्ने डर हुन्छ । भनेको ठाउँमा पार्किङ पाइँदैन ।’ सन् २००४ को मोडल भएकाले आफ्नो कार आधुनिक नभएको उनले बताए । तसर्थ यो हयाचब्याकबाट उनी अब एसयूभीतर्फ मोडिने सोच्दै छन् ।


‘टाटाको नेक्सन, क्रेटा र होन्डाको बीआर–भी मन परिरहेको छ,’ कालिप्रसादले भने, ‘स्कोडा पनि ठीक छ रे । मार्केट रिसर्च गर्दै छु म । जुन कम्फर्टेबल लाग्छ त्यही किन्छु ।’ गायक प्रमोद खरेल पनि यही दसैंमा नयाँ गाडी लिँदै छन् । विगत चार वर्षयता उनले हयुन्डाई–आई टेन चलाउँदै आएका थिए । यो पुन्टे कार छरितो भए पनि नयाँ चलाउने रहर लागेको उनले बताए । ‘पार्टपुर्जा सजिलै पाइन्छ,’ उनले भने, ‘मेन्टिनेन्स खर्च पनि सस्तै छ ।’


सामान सहजै पाइने गाडी किन्दा भविष्यमा दु:ख नहुने प्रमोदको अनुभव छ । सुरुदेखि नै हयुन्डाई रोज्दै आएका उनी यसपालि पनि यही ब्रान्डको क्रेटा किन्ने योजनामा छन् । ‘यसको फिचर राम्रो रहेछ,’ उनले भने, ‘ग्राउन्ड क्लियरेन्स पनि धेरै रैछ । लुक्स पनि राम्रो लाग्यो ।’ गाडीले आफूलाई घाम, पानी, धूवाँ, धूलोबाट जोगाउने भएकाले यसको खुब माया लाग्ने बताए । उनी गाडी लिएर टाढामा झापासम्म पुग्ने गरेका छन् ।


लोकगायक बद्री पँगेनी गाडी कुदाउँदैनन् । यामाहाको एफजेड बाइकमा हिँडेकै आठ वर्ष भएछ । त्यसअघि होन्डाको साइन चलाउने गरेको बताए । ‘मलाई सवारी साधनमा सोख छैन,’ उनले भने, ‘चारपांग्रे किन्दिनँ होला । बाइकमै सजिलो हुन्छ ।’ उनी यामाहाको बाइक राम्रो भए पनि अफिसियल सर्भिस सेन्टरको व्यवस्थापन झुर भएको बताउँदै थिए । ‘उहाँहरूले आफ्नो व्यवहार सुधार्नुपर्छ,’ उनले भने ।


धेरैले नयाँ सवारी लिने योजना बनाइरहँदा अभिनेत्री रेखा थापाले भने हालै नयाँ कार लिइसकेको बताइन् । उनले निसानको टेरानो चढ्न थालेको पाँच महिना मात्र भएछ । नयाँ गाडीमा अद्भुत महसुस भइरहेको बताइन् । गाढा रातो रङको एसयूभी हेर्दै आकर्षक रहेको उनको भनाइ छ । ‘लेटेस्ट मोडल हो,’ उनले भनिन्, ‘पहिलाको गाडी दुर्घटनामा परेर थोत्रो भएको थियो । यसका चाहिँ पाटपुर्जा बलिया छन् जस्तो लागिरहेको छ ।’ उनलाई काठमाडौंमा गाडी चलाउन सहज र सुरक्षित लाग्छ । राजमार्गमा कुदाउँदा भने अलि असहज लाग्ने बताइन् ।


गायिक एवं सञ्चारकर्मी समृद्धि राईले सन् २०१३ मा सुजुकी ए स्टार किनेकी थिइन् । यो उनको पहिलो थियो, जुन अझै चलाइरहेकै छिन् । ‘गाडी चलाउन सिकेकै यसबाट हो,’ उनले भनिन्, ‘सानो र कम्प्याक्ट छ ।’ भूकम्पका बेला उनी यही कारभित्र ब्ल्यांकेट ओढेर बसेकी थिइन् । यसको माइलेज राम्रो भएको बताइन् । गोदावरीस्थित घरबाट हेटौंडा जाँदा समेत यसमै गएकी थिइन्, क्लियरेन्स ठीकठाक थियो । ‘यो गाडीको एउटै खराबी छ,’ उनले भनिन्, ‘पाटपुर्जा पाउन गाह्रो पर्छ । अस्ति हेडलाइट बिग्रिँदा एक महिनै लाग्यो बनाउन ।’ कार्यक्रमका लागि काठमाडौं बाहिर गइरहनुपर्ने भएकाले उनी अब ठूलो गाडी किन्ने सोचमा छिन् ।

Esewa Pasal

प्रकाशित : भाद्र २६, २०७५ ११:२९
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

अनेक स्वरमा कलकत्ते काइँयो

केही भाइहरूले रिमिक्स गर्ने रहर देखाए र गाऊ न त भनेर दिइहालेँ । तर, त्यसले मौलिक पहिचान मेटाइदियो । उनीहरू रोयल्टीको कुरामा सचेत भइदिए तै मन बुझाउने मेलो हुने थियो ।-जयनन्द लामा लोकगायक/अभिनेता
सजना बराल

काठमाडौँ — लोकगायक एवं अभिनेता जयनन्द लामाका धेरै गीत रिमेक/रिमिक्स्ड गरिएका छन् । ‘डल्ली रेसम...’, ‘चुइँचुइँ चुइँकने जुत्ता...’, ‘आँखाको रमझम...’ लगायत उनका गीत नयाँ–नयाँ भर्सनमा आए । यीमध्ये सबैभन्दा बढी चल्यो, ‘कलकत्ते काइँयो...’ ।

चालीसको दशकमै लोकप्रिय यो गीत रिमिक्स्ड भएर आएपछि गायक रोज मोक्तान र र्‍यापर अविनाश घिसिङको पनि राम्रो प्रचार भयो । थुप्रै तामाङ सेलो गाएका भए पनि रोजलाई यही गीतले स्थापित गराइदियो ।


युट्युबमा अहिले ‘कलकत्ते काइँयो...’ का मूलत: चार वटा नमुना हेर्न/सुन्न सकिन्छ । एउटा त चालीसको सुरुआती दशकमै चर्चा पाएको जयनन्दको मूल गीत भइहाल्यो । त्यसपछि रोज/अविनाशको रिमिक्स भर्सन उपलब्ध छ भने अर्कोचाहिँ दृष्टिविहीन गायक वीरबहादुर विश्वकर्माले कुटुम्ब समूहसँग गाएको गीत हेर्न/सुन्न सकिन्छ । चौथोमा सशस्त्र प्रहरी बलका कलाकारले ‘कलकत्ते काइँयो...’ भाकामा दसैं–तिहार गीत गाएका छन् । यीबाहेक पनि कभर भर्सन र डान्स भिडियोमा ‘कलकत्ते काइँयो...’ थुप्रै प्रयोग भएको देखिन्छ ।


यो गीतका यत्तिका रूप किन बने ? जयनन्द यसको जवाफ दिँदैनन् । ‘यो सार्वजनिक सम्पत्ति हो’, उनले भने, ‘म स्रष्टा हुँ । श्रोताले मन पराउनुहोला भनेरै गीत लेखे/रचेको थिएँ । के कति कारणले मनपराउनुभयो, त्यो म जान्दिनँ ।’


उनलाई एउटै कुरामा घिटघिटो लागेको छ, त्यो के भने यसलाई रिमिक्स गर्न दिए । रिमिक्सले मौलिक पहिचान बिगारेको उनलाई आभास हुन्छ । ‘भाइहरूलाई गाऊ न त भनेर दिइहालेँ,’ उनले सुनाए, ‘तर, त्यसले मौलिक पहिचान मेटाइदिएको महसुस हुन्छ ।’


जयनन्दलाई युट्युबमा यसका नयाँ रूप देख्दा भने कहिलेकाहीँ रमाइलै लाग्छ । मान्छेले मनपराइदिएर नै यस्तो भइरहेको ठान्छन्, मन बुझाउँछन् । तर, रोयल्टीको कुरामा सचेत भइदिन भने उनले आग्रह गरे । मूल गीतमा जयनन्दसँगै डा. बलराम कार्की, बाबा बस्नेत र सरिता लामाको स्वर छ । शब्द र संगीत जयनन्दकै हो । यो गीत २०३८ मा रेकर्ड गरेर ४०/४१ सालतिर रिलिज गरिएको उनले बताए । त्यो जमानाको गीत अहिलेसम्म खोजी हुनुलाई उनले आफ्नो सिर्जनात्मक सफलता मानेका छन् ।


गीतको कथा
जयनन्दले २०२७ देखि लोकभाका गाउन थालेका थिए । त्यो बेला लोकगीत गाउनेलाई हेयको भावले हेरिने गरेको उनको सम्झना छ । उनकै साथी जनार्दन समले ‘वाग्मतीपारि खुर्सानी बारी, बार बार्नुपर्दैन...’ गीत आधुनिक लयमा गाएर राष्ट्रिय पदक जितेपछि जयनन्दलाई बडो झोँक चलेछ । आधुनिक र लोक विधामाथिको भेदभावलाई व्यंग्य गर्दै ‘कलकत्ते काइँयो...’ सिर्जना गरेको उनले बताए ।


जयनन्दले ‘पिरती मैले नलाको होइन, तकदिरमा रैनछ’ भन्ने हरफ व्यंग्यात्मक भएको भेद खोले । ‘हामी दुई समान भए पनि तिमीलाई पहिचान मिल्ने, मेरो चाहिँ पहिचानको कुरा तकदिरमै रहेनछ भन्ने आशय थियो,’ उनले भने, ‘जनार्दन समको गीतको उत्तरमा मैले यो गीत लेखेको थिएँ । तर, यसबारे कहिल्यै कसैलाई थाहा भएन । बरु, गीतलाई लिएर अरू–अरू अर्थ लगाइयो ।’ गीतको बेग्लै अर्थ लगाएकोमा उनलाई कुनै गुनासो भने छैन ।


गीत लेखिसकेपछि लामाले आफ्नै विद्यार्थीलाई गाउन लगाएछन् । त्यो बेला अहिलेकी साहित्यकार बाबा बस्नेत, गायिका (स्वर्गीय) सरिता लामा र गायक बलराम कार्की उनीसँग संगीत सिक्थे । जयनन्दले गीत सुनाउँदा आफूलाई मीठो लागेको बाबाले सम्झिइन् । ‘म भर्खर एसएलसी सकेर बसेकी थिएँ,’ उनले भनिन्, ‘जयनन्द लामा त्यो बेला खुब लोकप्रिय हुनुहुन्थ्यो । उहाँले गाउन आग्रह गर्दा म खुसीसाथ तयार भएँ ।’ त्यो बेला भर्खर स्थापना भएको म्युजिक नेपालको कालिकास्थानस्थित स्टुडियोमा यो गीत रेकर्ड गरेको बाबालाई याद छ ।


लोकगीतहरू सरल र सजिला हुन्छन् भन्ने सुने पनि आफूलाई त्यो खुब सकस परेको बाबाले बताइन् । ‘धेरै चोटि रिटेक गरेँ नि,’ उनी हाँसिन्, ‘स्वर तान्न नसकेर बिग्रेको बिग्य्रै हुन्थ्यो । लोक गीतमा सुर–ताल लगाउन धेरै कठिन हुन्छ ।’ रेकर्डिङताका गीत यतिविघ्न चर्चित होला भन्ने अनुमान नगरेको उनले बताइन् । पाण्डव सुनुवार, कुमार बस्नेत जस्ता लोकहस्तीसँग आफूहरू मिसिन आउँदा खासै केही होला भन्ने नठानेको उनले सुनाइन् ।


जयनन्दका अनुसार, गीतमा एक दर्जन बाजाको प्रयोग गरिएको थियो । नर्बु छिरिङ, शुभबहादुर सुनाम, गणेश परियार, श्याम परियार, मदन परियार, सीके रसाइली, न्हुच्छेबहादुर डंगोल, प्रेम राना औतारी, झलकमान गन्धर्व र अन्य दुई–चार जना युवा पर्कसनिस्टलाई पारिश्रमिक दिएको उनलाई हिजो झैं लाग्छ ।


‘गायक–गायिकालाई चाहिँ पैसा दिइनँ,’ उनले ठट्यौलो स्वरमा भने, ‘मेरै विद्यार्थी थिए, के दिनु †’ यी सबै आर्टिस्टको सामूहिक पहलले गीत बलियो बनेको हुनुपर्ने उनको अडकल छ ।

नयाँ रूप
तामाङ सेलो र शेर्पा संगीतको मिश्रण हो, ‘कलकत्ते काइँयो...’ । यसमा दुवै समुदायका लोकभाव समेटिएका छन् । अहिले चल्तीमा रहेको ‘फ्युजन ट्ेरन्ड’ लामाले तीस वर्षअघि नै प्रयोग गरेका थिए । जनजाति संस्कृतिबाट प्रभावित भाका र हिमाली विम्बमा सर्जकले प्रेमपरक शब्द बुनेका छन् । ‘हुन त यो परिवर्तनकारी गीत होइन,’ गायिका बाबाले भनिन्, ‘यसमा अर्काको मान्छेमाथि आँखा गाढिएको छ । पुरानो सोच हाबी छ । तर, फास्ट बिटको संगीतले यो ख्यालठट्टा हो भन्ने बुझाउँछ । प्रेमिल जोडीलाई विशेष मन पर्ने खालको गीत छ ।’


आफूहरूलाई गीतका शब्द र मौलिकपन मीठो लागेकाले यसलाई रिमिक्स्ड गरिएको गायक एवं र्‍यापर अविनाशले बताए । ‘शब्दहरू सरल छन्’, उनले भने, ‘मौलिक लय छ । गाउने/सुन्ने जोकोहीलाई आत्मीय महसुस हुन्छ ।’ रिमिक्स्ड गीतहरूको ट्रेन्ड रहेका बेला आफूहरू पनि ‘कलकत्ते काइँयो...’ सँग जोडिन पुगेको उनले बताए । यही गीतले आफू र रोज मोक्तानलाई श्रोतामाझ ‘नोटिस’ गराएको उनको अनुभव छ । ‘अहिलेसम्म जहाँ जाँदा पनि यो गीत नगाई हुन्नँ,’ उनले भने, ‘जनबिज्रोमा झुन्डिएको गीत हो यो ।’


कुटुम्ब समूहका रुबिनकुमार श्रेष्ठ पनि जयनन्द लामाको यो सिर्जनालाई लोकभाकाको उत्तम नमुना मान्छन् । आफूहरूले गायक वीरबहादुरसँग प्रस्तुति दिँदा निकै रमाइलो भएको उनले बताए । ‘उहाँले ट्युन मात्र लिनुभयो,’ रुबिनले भने, ‘आफ्नै शब्द राखेर कलकत्ते काइँयो गाउँदा छुट्टै मज्जा आयो ।’ सेलो बिट र मन समात्ने लयका कारण यो गीत सर्वदा प्रिय भइरहेको रुबिनको अनुमान छ ।

प्रकाशित : भाद्र २६, २०७५ ०८:४६
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT