चकलेटी हिरोको भविष्य

चकलेटी हिरोका रुपमा नेपाली फिल्ममा स्थापित भएका आर्यन सिग्देलद्वारा केही अभिनीत पछिल्ला फिल्महरु फ्लप भइरहेका छन् । कात्तिकमा रिलिज हुने ‘रूद्रप्रिया’ बाट के अपेक्षा गर्ने ?
गोकर्ण गौतम

अचेल चकलेटी हिरोको बोलवाला छ । अनमोल केसी आकर्षणको केन्द्रमा भइहाले, प्रदीप खड्का, पल शाह, सलिनमान बानियाँहरूको चमक पनि कम्ता लोभलाग्दो छैन । नेपाली फिल्ममा चकलेटी लुक्सको यो क्रेजको पहिलो हकदार आर्यन सिग्देल मानिन्छन् ।

उनले ‘मेरो एउटा साथी छ’ बाट यो ‘लिगेसी’ को बिजारोपण गरेका थिए, जतिबेला मल्टिप्लेक्स कल्चर’ भर्खर सुरु हुँदै थियो । अहिले राजधानीमात्र होइन, मोफसलका सहरमा पनि मल्टिप्लेक्स खोलिएका छन् ।

चकलेटी हिरोका दिन त सुरु भयो नै तर विडम्बना १ स्वयम् आर्यनलाई चाहिँ आफ्नो अस्तित्व जोगाउनै धौधौ परेको स्थिति छ । अघिल्लो वर्ष प्रदर्शित आफ्नै ब्यानरको ‘क्लासिक’ ले कमाल नदेखाएसँगै उनको करिअर र क्रेजमाथि प्रश्नचिह्न उठाइन थालिएको हो । आर्यन आफैं भन्छन्, ‘खोइ, भाग्यले साथ नदिएको हो कि के हो ? भनेजस्तो फिल्म नै गर्न पाइएको छैन । राम्रोभन्दा नराम्रोमध्ये कम नराम्रो सिनेमा खेल्नुपरेको छ ।’ उनी अनमोलहरूको आगमनलाई सकारात्मक र स्वागतयोग्य मान्छन् ।


भाग्यमानी हुनु नहुनु एउटा पक्ष हो तर तीतो सत्यचाहिँ आर्यनले दर्शकको अपेक्षा र समयानुकूल फिल्म नगरेकै हुन् । उनका फिल्म र दर्शकको स्वादको ‘रिदम’ मिलेको छैन । ‘क्लासिक’ पछि ‘होमवर्क’ ले निराश बनायो । कात्तिक २ गते झन्डै डेढ वर्षपछि उनी अभिनीत ‘रुद्रप्रिया’ रिलिज हुँदै छ । रेखा थापासँगको ‘रि–युनियन’ आर्यनका लागि कतिको फलदायी होला भन्ने सवाल त उठ्छ नै । एक समयको ‘हिट कपल’ सात वर्षपछि स्क्रिन सेयर गर्दैछन् । बीचमा उनीहरूबीच चर्को कटुता थियो । किनारा लाग्ने स्थितिका बीच फेरि सहकार्य गरेको छ यो जोडीले । तर चिन्ता रेखासँगको सम्बन्धको उतारचढाव र नाफा/घाटाको होइन, ‘रुद्रप्रिया’ को बक्सअफिस र प्रतिक्रियाले आर्यनको करिअरलाई पार्न सक्ने असरबारे हो किनभने तत्कालका लागि उनीसँग अर्को फिल्म छैन ।
धेरैलाई पत्तो नहोला, फिल्म स्टार हुनु अगाडि आर्यन सडक नाटक गर्थे । राष्ट्रिय नाचघरमा नृत्य सिक्थे । टेलिफिल्म खेल्थे । त्यसैले पनि फिल्ममा उनको अभिनयले प्रशंसा बटुल्यो । आनीबानी त्यस्तै सरल । ‘देख्दै हिरो लाग्ने’ लुक्सले जोड दियो । आर्यनपछि प्रदीप र पललाई ‘हटकेक’ बनाएका ‘मेरो एउटा साथी छ’ का निर्देशक सुदर्शन थापा आर्यनसँग अरू चकलेटी हिरो दाँज्न नमिल्ने बताउँछन् । सुरुमा त आर्यनको प्रतिस्पर्धी नै थिएनन् । केही पछि जीवन लुइँटेल आए ।
आर्यन एकसाथ ‘हिफाजत’ जस्तो सिंगल थिएटर र ‘फस्ट लभ’ जस्तो मल्टिप्लेक्स लक्षित फिल्म खेल्थे, दुवै हिट हुन्थ्यो । सुटिङ अगाडि वर्कसप हुनुपर्छ भन्थे । उनी अगाडि सायदै कुनै मूलधारको हिरोले निर्देशकसँग स्क्रिप्ट माग्ने र कमेन्ट गर्ने सामथ्र्य राखेको थियो । अब प्रश्न उठ्छ, यति गुण हुँदाहुँदै आर्यन किन ओरालो लागे त ? सुरुमा उनकै जवाफ, ‘मैले कहिल्यै आफूलाई स्टार महसुस गराउन सकिनँ । महत्त्वाकांक्षा पनि राखिनँ । अर्को कमजोरीचाहिँ मेरो अब्बल फिल्म सर्कल भएन ।’
आर्यनले आफ्नै बलबुतामा सफलता कमाए तर बचाउन सकेनन् । उनी आफैंलाई यस्तै लाग्न थालेको रहेछ । उनलाई न हिजोको सफलताको कारण थाहा छ, न आजको असफलताको तथ्य नै । एकसुरले काम गरे तर चनाखो भएनन् । फिल्मबाट बाहेक कमाइको अरू स्रोत थिएन, त्यसैले बीचमा ‘पैसाकै लागि फिल्म खेले,’ ‘सपना’, ‘पुनर्जन्म’, ‘दबाब’ लगायतका फिल्म खेले । परिवार पाल्नै पर्‍यो । ‘आवेग’ र ‘नाइके’ मा एक्सन भूमिकामा देखिए, माखो मरेन । बरु साख झन् धुमिलियो ।
उनी आफ्नो करिअरको सवालमा जति गम्भीर हुनुपर्ने हो, भएनन् । कतिसम्म भने सुदर्शन निर्देशित ‘मधुमास’ ले समेत आर्यनलाई उकास्न सकेन । अलिपछि त सुदर्शनसँगको सम्बन्धमै तिक्तता आयो, अहिले ‘आई एम सरी’, ‘नोभेम्बर रेन’, ‘क्लासिक’ का निर्देशक दिनेश राउतसँग सुमधुरता छैन । उनले सुदर्शनसँगको सम्बन्ध भने फेरि जोडेका छन् । उनलाई बल्ल आफ्नो फिल्मी यात्रालाई फेरि रफ्तार दिने फिल्मको चर्को अभाव महसुस हुन थालेको छ ।
‘रुद्रप्रिया’ ले त्यो खालीपना पूरा गर्ला नि, आखिर रेखासँगको ‘किस्मत’ बाटै हो, उनको भाग्य चम्किएको । तर आर्यन यो फिल्मले आफ्नो करिअरलाई ‘बुस्ट’ गर्ने सवालमा उतिविघ्न आशावादी देखिएनन् । आर्यनले मलीन स्वरमा भने, ‘फिल्म राम्रो बनेको छ । हिट हुनुपर्ने हो तर मेरै करिअरका लागि वरदान सावित होला भन्ने लाग्दैन ।’ 


आर्यनको करिअर
हिट फिल्म
किस्मत (सन् २००७)
मेरो एउटा साथी छ (सन् २००९)
फस्ट लभ (सन् २०१०)
कसले चोर्‍यो मेरो मन (सन् २०१०)
नोभेम्बर रेन (सन् २०१४)

फ्लप फिल्म 
कोही मेरो (सन् २०१०)
आई एम सरी (सन् २०१२)
कलिउड (सन् २०१३)
अल्बिदा (सन् २०१४)
होमवर्क (सन् २०१६)


gokarna.gtm@gmail.com

प्रकाशित : आश्विन २७, २०७४ ०९:२३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

जागिर होइन आफ्नै काम

विजय तिमिल्सिना

उनीहरूले तहल्का मच्चाउने त्यस्तो ठूलो केही काम गरेका छैनन् । न त कुनै ठूलो सफलता हासिल गरेका छन् । तर, उनीहरूले गर्न खोजेको काम भने भिन्न छ । अरूभन्दा भिन्न । यो वर्णन हो, काठमाडौंका आकार अधिकारी, २३ र धादिङका हरि श्रेष्ठ, २४ र उनीहरूको कम्पनी अटोमेसन रिसर्च सेन्टरको ।

अचेलका युवा पुस्ता जागिर खानेभन्दा पनि आफंै केही गर्ने सोचले अघि बढेका पाइन्छन् । यस्तै इन्जिनियरिङ अध्ययन पूरा गरेपछि आफंै काम थालेका युवाका मिहिनेत :

सातदोबाटो चोकबाट अलि भित्र पाटन औद्योगिक क्षेत्र नजिकै एउटा शान्त घरको दोस्रो तलामा आकार र हरिको अफिस छ, जहाँ उनीहरू आफ्ना अन्य साथीहरूसँग नयाँ उत्पादनको अनुसन्धानमा तल्लीन हुन्छन् । कम्पनी स्थापना गरेको एक वर्षमा उनीहरूले केही काम पनि गरेर देखाइसकेका छन् । उनीहरूले खेर गएको कागजबाट पेन्सिल बनाउने मेसिन बनाएर बिक्री गरिसकेका छन् । अहिले भने उनीहरू माटो निरीक्षण गर्ने डिभाइसको ‘प्रोटोटाइप’ तयार गर्ने अन्तिम चरणमा पुगेका छन् ।
यो उनीहरूले नेपाल कृषि अनुसन्धान परिषद् (नार्क) को अनुरोधमा तयार पारेका हुन् । उनीहरूले बनाएको डिभाइसले इन्टरनेटको सहयोगमा माटोसम्बन्धी तथ्यांकहरू टाढा बसेर पनि थाहा पाउन सकिन्छ । माटोमा राखिने डिभाइसले माटोको तापक्रम, आद्र्रता, अम्लीयपना र मुलायमको तथ्यांक राख्न सक्छ । उनीहरू यो तथ्यांक दिनेबाहेक माटोअनुसारको बाली सिफारिस गर्न सक्ने एप्लिकेसन बनाउन चाहन्छन् जुन कृषकका लागि ‘शिक्षक’ बनोस् ।


साथै, यही एप्लिकेसनअन्तर्गत कृषकले मोबाइलबाटै आफ्नो ग्रिनहाउसमा पानी हाल्नेदेखि तापक्रम नियन्त्रण गर्नेसम्मको काम गर्न सक्नेछन् । 
‘नार्कले देशभर रहेको आफ्नो ५२ वटा अनुसन्धान केन्द्रमा हाम्रो डिभाइस प्रयोग गर्ने आश्वासन दिएको छ,’ आकार भन्छन्, ‘त्योबाहेक कृषकहरूले पनि यसको प्रयोग गर्न सक्छन् ।’ आफूले बनाएको डिभाइस निकै सानो भएकाले जहाँ पनि लगेर प्रयोग गर्न सकिने उनले बताए । उनीहरूले १५ हजार खर्चेर यो ‘प्रोटोटाइप’ तयार पारेका हुन् ।


पेन्सिल बनाउने मेसिन भने उनीहरू आफूले बनाएलगत्तै धादिङका आफ्नै साथीलाई बिक्री गरेका थिए । साथीले सोही मेसिन प्रयोग गरी पेन्सिल उत्पादन थालेको सुन्दा उनीहरू दंग पनि छन् । ‘नेपालमा प्राय:जसो यस्ता मेसिन चीनबाट आउँदारहेछन् जसको मूल्य १२ लाख जति पर्ने रहेछ, तर हामीले 
बनाएको मेसिन तीन लाखमा बिक्री गरेका हौं,’ हरिले भने ।
अटोमेसनमा नियमित अनुसन्धानबाहेक उनीहरूले नियमित आम्दानीका लागि अन्य बाटो पनि पहिल्याएका छन् । आकार र हरि आफ्ना साथी सन्दीप बुढा र त्रिवेश कायस्थसँगै राजधानीका तीन स्कुलमा नियमित रूपमा अटोमेसन सम्बन्धी क्लास दिन पुग्छन् जसबाट उनीहरूको नियमित आम्दानी टरेको छ । 
यसबाहेक उनीहरूले भित्ते घडीलाई ह्यान्डीक्र्याफ्टसँग जोडेर उत्पादन गरी बजारमा बिक्री गर्ने तयारी गरिरहेका छन् । जसका लागि उनीहरूले आफ्नो साथीको अर्को समूहलाई जिम्मा दिएका छन् । ‘कुनै कुराको अनुसन्धान गरेर उत्पादन गरी ब्रान्डका रूपमा बिक्री गर्ने जिम्मा अर्को समूहलाई दिने हाम्रो योजना हो जसका कारण हामी रिसर्चमा केन्द्रित हुन पाइयोस्,’ आकार भन्छन्, ‘यसले गर्दा धेरै काम गर्न सजिलो हुन्छ ।’
भित्ते घडीलाई विभिन्न हाते कलासँग जोडेर बिक्री गर्ने आफ्नो योजना सफल हुनेमा उनीहरू विश्वस्त छन् किनकि उनीहरूले परीक्षणका लागि बनाएको १५० वटा यस्ता सामग्री बजारमा मन पराइएको छ । अब उनीहरू यसको ‘मास प्रोडक्सन’ मा जाने तयारीमा छन् र काम धमाधम अघि बढिरहेको छ ।
ठूला ‘सिस्टम’ मा मात्रै नभई स–साना सामान पनि नयाँ ढंगबाट बनाएर बिक्री गर्ने उनीहरूको योजना छ । त्यसका लागि बसेर पढ्न मिल्ने र ल्यापटप राखेर चलाउन मिल्ने सानो खालको टेबुल बनाएर बिक्री गर्ने योजनामा छन् उनीहरू । यसका लागि पट्याउन मिल्ने टेबुलको आफैंले नमुना तयार पारिसकेका छन् ।
बेङ्लोरको राजीव गान्धी इन्स्टिच्युट अफ टेक्नोलोजीबाट मेकानिकल इन्जिनियरिङ सकाएका आकार र इलेक्ट्रोनिक्स एन्ड कम्युनिकेसन इन्जिनियरिङमा व्याचलर गरेका हरिले किन नेपाल आएर जागिर खोज्न नलागेर रिसर्च कम्पनी खोल्नेतिर सोचे ? हरि जवाफ दिन्छन्, ‘जागिर खाएर पढेको खर्च उठाउन १० वर्ष लाग्छ, आफ्नै लागि काम गरे चाँडै सफल भइन्छ ।’


आकार नोभेम्बर २८ देखि ३० सम्म भारतको हैदराबादमा हुने ग्लोबल इन्टरप्रिनरसिप समिटमा सहभागी हुँदैछन् । समिटलाई भारतीय प्रधानमन्त्री नरेन्द्र मोदी र अमेरिकी राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पका सल्लाहकार इभान्का ट्रम्पले सम्बोधन गर्ने कार्यक्रम छ । सहभागीका रूपमा अन्य देशका प्रतिनिधिसँग सम्बन्ध बढाउने र उद्यमीको अनुभव हासिल गर्ने उनको योजना छ । यसबाहेक आकार र हरि दुवैको अर्को प्रतिबद्धता पनि छ । ‘हामी कुनै पनि हालतमा कामका लागि विदेश नजाने भनेर नेपाल फर्किएका हौं,’ उनीहरू भन्छन्, ‘बरु अरूलाई काम दिन सकियोस् ।’
डिजाइन गरेको प्रोडक्ट बनाउन वर्कसप धाउनुपर्ने बाध्यताले उनीहरूलाई नयाँ सोच पनि दिएको छ । खेर गएको कागजबाट पेन्सिल बनाउने मेसिन उत्पादन र अन्य कामका लागि आफ्नै ‘वर्कसप’ बनाउने उनीहरूको योजना छ । खोजेको सामान बजारमा नभेटिँदा भने उनीहरू बेलाबेला समस्यामा पर्छन् । साथीहरूसँग सापटी मागेर कम्पनी स्थापना गरेको आकार र हरिले बताए । भन्छन्, ‘तीन लाख सापटी लिएका थियौं, आधा पैसा तिर्‍यौं ।’ एउटै ‘प्रोडक्ट’ सफल भए बाँकी ऋण तिरिन्छ, उनीहरू 
ढुक्क छन् । 

bjtimalsina@gmail.com

तस्बिरहरु: अंगद ढकाल

प्रकाशित : आश्विन २७, २०७४ ०९:२३
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT