ग्रिजमन पुस्ता

विश्वविजेता भएको फ्रान्सेली टिमका खेलाडीको औसत उमेर २६ वर्ष रहेको छ । त्यसैले ग्रिजमन पुस्तालाई युरो २०२० र विश्वकप २०२२ पनि जित्ने अवसर छ ।
राजु घिसिङ

काठमाडौँ — विश्वकप च्याम्पियन भएको टिमलाई फ्रान्सेली फुटबलको अर्को एउटा स्वर्णिम टिम मानिएको छ । मिसेल प्लाटिनी र जिनेदिन जिदानको टिमपछि यसलाई एन्टोइन ग्रिजमन पुस्ता मानिएको छ । युवा टिम भएकाले ग्रिजमन पुस्तालाई थप सफलता हात पार्ने अवसर पनि छ । मस्कोबाट राजु घिसिङ लेख्छन् :

एन्टोइन ग्रिजमनलाई फ्रयांक रिबेरीको स्थान लिँदै चार वर्षअघिको विश्वकपमा मैदानमा ओर्लंदा खासै वास्ता गरिएको थिएन । ब्राजिलमा उनी गोलको खाता खोल्न पनि असफल भए । त्यसको दुई वर्षपछि युरो २०१६ मा भने उनी फ्रान्सेली टिमका मुख्य खेलाडी नै बने । सर्वाधिक ६ गोल गरेर गोल्डेन बुट जिते । सर्वोत्कृष्ट खेलाडीको पुरस्कार गोल्डेन बल पनि कब्जा गरे । तर, उनले घरेलु मैदानमा फ्रान्सलाई उपाधि भने दिलाउन सकेनन् । क्रिस्टियानो रोनाल्डो फाइनलमा घाइते भए पनि पेरिसमा पोर्चुगल च्याम्पियन भएको थियो ।


यिनै ग्रिजमन यसपालि रुसमा भएको विश्वकपमा हावी भए । फ्रान्स मस्कोमा क्रोएसियामाथि ४—२ को जित हासिल गर्दै २० वर्षपछि फेरि विश्वविजेता बन्यो । लुजनिकी रंगशालामा फ्रान्सले गरेको चार गोलमध्ये तीनमा ग्रिजमनको प्रत्यक्ष संलग्नता थियो । उनको फ्रि—किकमा मारियो मान्जुकिचले गरेको आत्मघाती गोलमा गरेका थिए । इभान पेरिसिचले बराबरी गरे पनि पेनाल्टीमा गोल गर्दै ग्रिजमनले पहिलो हाफमै फ्रान्सलाई २—१ को अग्रता दिलाएका थिए । उनले सिर्जना गरेको अवसरमै पउल पोग्बाले फ्रान्सको तेस्रो गोल
गरेका थिए ।

Yamaha


म्यान अफ द फाइनल पनि चुनिए, ग्रिजमन । तर, उनी गोल्डेन बलको प्रतिस्पर्धामा क्रोएसियाली प्लेमेकर ल्युका मोडरिच र बेल्जियमका इडन हाजर्डभन्दा पछाडि परे । चार गोल र दुई एसिस्टसँगै सिल्भर बुट पनि पाए । फ्रान्सले सफलतामा अग्रपंक्तिमा ग्रिजमनका सहकर्मी किलियन एम्बाप्पेले चर्चित बने । १९ वर्षीय एम्बाप्पेको गति र अर्जेन्टिनाविरुद्ध गोलको खुबै चर्चा भयो । उनी विश्वकपको नकआउट चरणको एकै खेलमा दुई गोल गर्ने र फाइनलमा गोल गर्ने पेले (सन् १९५८) यताका सबभन्दा कान्छो खेलाडी हुन् । त्यसैले उनलाई नयाँ पेलेका रूपमा पनि लिइएको छ ।


एम्बाप्पेले हेडलाइन ताने पनि प्रशिक्षक डिडियर डेसच्याम्पले फ्रान्सेली टिमको अग्रपंक्ति ग्रिजमनमै आधारित रहेर बनाएका छन् । त्यसैले फ्रान्सेली फुटबल इतिहासमा अर्को स्वर्णिम पुस्ताका रूपमा यस टिमलाई लिन सकिन्छ । पहिला मिसेल प्लाटिनी र जिनेदिन जिदानको टिम थियो भने अहिले ग्रिजमन पुस्ता । विश्वकप १९९८ जित्दाका कप्तान डेसच्याम्प यो टिमलाई हाकाहाकी रूपमा ग्रिजमन पुस्ता मान्न भने तयार छैनन् ।


‘फुटबलमा ठूलै क्रान्ति भयो । सामूहिक खेलका लागि धन्यवाद । एम्बाप्पे, उम्टिटी पनि उत्कृष्ट छन् । कहिलेकाहीं टिमका रूपमा असफल पनि भइयो । हामीले समूह र व्यक्तिलाई सुन्नुपर्छ । त्यसलाई मैदानमा देखाउनुपर्छ । हामीले त्यसै गर्‍यौं,’ खेलाडी र प्रशिक्षकका रूपमा विश्वकप जित्ने तेस्रो व्यक्ति बनेका डेसच्याम्पले भने । तर, रुसमा उनले अग्रपंक्तिका मुख्य हतियार ग्रिजमनलाई नै बनाए ।


डेसच्याम्पको ४—३—३ को संरचनामा पहिलो रोजाइमा नियमित अवसर पाएर पनि ओलिभर जिरोउ असफल भए । उनले सातौं खेलमा पनि गोल गर्न सकेनन् । त्यसैले फ्रान्सको अग्रपंक्ति ग्रिजमन र एम्बाप्पेले सम्हाले । एम्बाप्पेमा अलि परिपक्वता देखिएन । २७ वर्षीय ग्रिजमनले भने आफ्नो अनुभव मैदानमा उपयोग गरे ।


पाँच फिट नौ इन्च अग्ला ग्रिजमन सन् २०१० मा यू–१९ युरोपियन च्याम्पियनसिप जितेको फ्रान्सको टिमका सदस्य पनि हुन् । पाँच वर्षअघि यू– २० विश्वकप जितेको टिमका पोग्बा, उम्टिटी, अल्फेन्से अरियोला, फेलोरियन थाउभिनको पनि यसपालि साथ थियो । ग्रिजमनसँगै पोग्बा, ह्युगो लोरिस, जिरोउ, मतोउडी, राफेल भारानले चार वर्षअघिको विश्वकप पनि खेलेका थिए । आठ वर्षयता कप्तानी गरिरहेका गोलकिपर लोरिससहित अदिल रामी, एन्गोलो कान्टे, मतोउडी, स्टिभ मान्डा र उम्टिटी युरो २०१६ उपविजेता टिममा थिए ।


यसपालि ग्रिजमन, एम्बाप्पे, मिडफिल्डर पोग्बा, डिफेन्समा उम्टिटी, बेन्जामिन हाभार्ड, भारान, ल्युकास हर्नान्डेजले उत्कृष्ट प्रदर्शन गरे । एन्गोलो कान्टेले फाइनलमा मोडरिचलाई रोक्न सकेनन् तर उनी सेमिफाइलसम्म उत्कृष्ट लयमा थिए । लोरिस पनि फाइनलको एक क्षण मात्रै चुके । समूह चरणमा पेरु र अस्ट्रेलियालाई मुस्किलले हराएको फ्रान्सले नकआउट चरण पुगेपछि लय समातेको थियो । त्यसैले उसले लियोनल मेसी नेतृत्वको अर्जेन्टिनालाई अन्तिम १६ मा ४—३ ले हरायो । त्यो खेल यो विश्वकपकै सर्वाधिक रोमाञ्चक हो । फ्रान्सलाई क्वाटरफाइनलमा उरुग्वे र सेमिफाइनलमा स्टार खेलाडीले भरिएको बेल्जियमलाई पन्छाउन धेरै गाह्रो परेन ।


ग्रिजमनले आफूसँग बल हुँदा र नहुँदा पनि विपक्षी डिफेन्सलाई दु:ख दिइरहे । बललाई पेनाल्टी क्षेत्रमा लाने, आफैं आक्रमण गर्ने वा बिनास्वार्थ सटीक पास दिनेमा उनी निपुण देखिए । एट्लेटिको म्याड्रिडबाट क्लब फुटबल खेल्दै आएका उनी केही वर्षयता स्पेनी ला लिगामा लियोनल मेसी र क्रिस्टियानो रोनाल्डोपछि निरन्तर उत्कृष्ट प्रदर्शन गरिरहेका फरवार्ड पनि हुन् । उनलाई बार्सिलोना, म्यानचेस्टर युनाइटेडलगायत ठूला क्लबहरूले अनुबन्ध गर्ने खुबै प्रयास गरेका थिए । तर उनी चार वर्षयता एट्लेटिकोमै रमाइरहेका छन् । उनले फ्रान्सको सिनियर टिममा पनि २०१४ मै डेब्यु गरेका थिए । त्यसयता उनले ६१ खेलमा २४ गोल गरेका छन् ।


विश्वविजेता भएको फ्रान्सेली टिमका खेलाडीको औसत उमेर २६ वर्ष रहेको छ । त्यसैले ग्रिजमन पुस्तालाई युरो २०२० र विश्वकप २०२२ पनि जित्ने अवसर छ । ‘युरो २०१६ को टिममा धेरै परिवर्तन भइसक्यो । पाभार्ड, ल्युकास, एम्बाप्पे आए । समूहमा राम्रो भइरहेको छ । सब्स्टिच्युट राम्रो छ । सही प्रशिक्षक छन् । सबैले मिहिनेत गरिरहेका छन्,’ ग्रिजमन पुस्ताको सफलताबारे उनले भने, ‘फरक किसिमले आए पनि हामीले एउटै टिम, एउटै राज्य र एउटै जर्सीमा खेलिरहेका छौं । एउटा एकता भएको टिमका रूपमा जित्न पाएका छौं । हामी सबैले जितेको हो । त्यसैले हाम्रा बच्चाले पनि गर्व गर्नेछन् ।’


सन् २००८ देखि निरन्तर वर्षका उत्कृष्ट खेलाडीको अवार्ड बेलन डि’अरमा मेसी र रोनाल्डोले मात्र जितेका छन् । अब त्यो क्रम ग्रिजमनले तोड्लान् त ? ‘गोल्डेन बल मान्छेले हेर्ने हो । स्पेनी सुपरकप बाँकी नै छ । बेलन डि’अर मेरो हातमा छैन । अब बिदा मनाउने हो,’ उनले जवाफ दिए ।

Esewa Pasal

प्रकाशित : श्रावण ४, २०७५ ११:०७
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT

स्वतन्त्र प्रयास

कतिपय निर्देशक सानो बजेट र आफ्नै बलबुतामा स्वतन्त्र कथा भन्छन्, जहाँ बजारको भार हुन्न । निर्देशकको भिजन नै सर्वोपरि हुन्छ । खास व्यापारिक स्वार्थ हुन्न । यसैलाई ‘इन्डी फिल्म’ भनिन्छ । ‘चक्कर’ हाम्रो सन्दर्भमा त्यस्तै फिल्म हो ।
गोकर्ण गौतम

काठमाडौँ — बन्न त तीन करोडसम्मका फिल्म बन्न थालेका छन् तर अहिले नेपाली फिल्मको औसत बजेटचाहिँ एक करोड हो । निर्माताहरूका अनुसार प्रि–प्रोडक्सनदेखि रिलिजसम्म आइपुग्दा सालाखाला यति खर्च हुन्छ नै । शुक्रबारबाट ‘चक्कर’ नामक फिल्म प्रदर्शन भएको छ, यसको लगानीचाहिँ जम्माजम्मी १८ लाख रुपैयाँ हो ।

जबकि फिल्ममा अर्पण थापा, ऋचा शर्मा, भोलाराज सापकोटा, सिर्जना सुब्बा जस्ता गिनेचुकेका कलाकार छन् । फिल्मको लम्बाइ करिब दुई घण्टा छ । हल्काफुल्का प्रचारप्रसार पनि गरिएकै हो । । तैपनि यति सस्तोमै फिल्म तयार भयो । कारण यसरी खुलाउँछन्, निर्माता रवीन आचार्य भन्छन्, ‘पैसाले मात्र फिल्म राम्रो हुन्छ भन्ने होइन । अत्यावश्यकबाहेक फजुल खर्च गरिएन । हामीलाई ‘भिजुअल रिच’ देखाउनु थिएन । कथा भन्नु थियो । त्यही गर्‍यौं ।’


तर यसको पहिलो जस जान्छ, अनुष्क रौनियारलाई । किनभने ‘चक्कर’ का ‘वान म्यान आर्मी’ हुन् उनी, निर्देशक, लेखक, सिनेमाटोग्राफर, सम्पादकदेखि पोस्टर डिजाइनरसम्म । अभिनयबाहेक फिल्मका हरेक पक्षमा रुचि र एक खालको क्षमता छ, त्यही देखाएका छन् यस फिल्ममा । भारतको पुनाबाट फिल्म डिजाइनको चार वर्षे कोर्स गरेका यी तन्नेरी भन्छन्, ‘म बजेटअनुसारको कथा लेख्छु र सोहीअनुसार बनाउने प्रयास गर्छु । बजेट र निर्देशकको भिजन मेल खाएन भने समस्या सिर्जना हुन्छ ।’ पत्याउन मुस्किल पर्छ, यसभन्दा अगाडि उनले ‘काठमाडौं कक्टेल’ भन्ने फिल्म बनाएका थिए, जसको पोस्ट प्रोडक्सनबाहेक कुल खर्च मात्र डेढ लाख । अर्थात् चार मिनेटको म्युजिक भिडियोको भन्दा थोरै लगानीमा उनले फिचर फिल्म नै बनाइदिए । भन्छन्, ‘यो सबै प्यासनको करामत हो । हामीले उपलब्ध स्रोत साधनमै फिल्म बनायौं ।’


बजेट बढेपछि फिल्म बजारबाट निर्देशित हुनुपर्छ । बजारको चाह पूरा गर्ने चक्करमा निर्देशकले चाहेको कथा भन्न अनेक व्यवधान आइलाग्छ । जबकि निर्देशकका लागि फिल्म कथा भन्ने माध्यम हो । त्यसैले कतिपय निर्देशक सानो बजेट र आफ्नै बलबुतामा स्वतन्त्र कथा भन्ने प्रयास गर्छन्, जसमा ठूला निर्माता वा स्टुडियोको लगानी हुन्न । खास व्यापारिक स्वार्थ हुन्न । यसैलाई ‘इन्डिपेन्डेन्ट’ अर्थात् ‘इन्डी फिल्म’ भनिन्छ । ‘चक्कर’ हाम्रो सन्दर्भमा त्यस्तै फिल्म हो । २८ वर्ष टेक्दै गरेका अनुष्क भन्छन्, ‘चक्कर बनाउँदा तमाम अभाव झेल्नुपर्‍यो । तैपनि आनन्दित छु किनभने निर्माताको हस्तक्षेप बेहोर्नुपरेन । मेरो सोचाइलाई निर्धक्क पस्कन पाएँ ।’ नेपालमा यसअघि ‘सिक सिटी’, ‘आँपको अचार’, ‘लाटोकोसेरो’ लगायतका थोरै इन्डी फिल्म बनेका थिए ।


अनुष्कलाई लाग्छ, फिल्मको मूल धर्म मनोरञ्जन प्रदान गर्नु हो । ‘चक्कर’ यसभन्दा भिन्न छैन । तर न बलिउडको ह्याङ छ, न परम्परागत सूत्रमै झेलिएको छ । व्यापार हुन्छ भन्ने निहित लोभमा न गीत, फाइन्ट, रोनाधोना राखिएको छैन । जे हुन्छ, कथाकै मागअनुरूप हुन्छ । स्टार सिस्टम पछ्याउँदा कथा हराउँछ । हिटको पछाडि दौडँदा एकै प्रकारका फिल्मको बाढी लाग्छ । जस्तो : ‘लुट’ सुपरहिट भएपछिको एक वर्ष ‘लुट’ जस्तै–जस्तै फिल्मको ओइरो लाग्यो । अहिले छक्कापञ्जा–मेनिया छ । दुई सर्ट फिल्म र वेब सिरिज ‘वान्स अपन अ टाइम इन कालोपुल’ निर्देशन गरिसकेका इन्डी फिल्म मेकरका रूपमा अनुष्कले यो भीडभन्दा अलग हुने प्रयास गरेका छन् ।


‘चक्कर’ पूर्णत: रियल लोकेसनमा खिचिएको छ । डीएसएलआर क्यामेराले खिचेकाले खास ‘डिस्टर्भ’ पनि भएन । १८ दिनमा त सुटिङ नै सकियो । फिल्म हेर्दा झर्रोपन महसुस हुने दाबी छ निर्देशकको । मुख्य भूमिकामा अभिनय गरेका छन्, एवनराज उप्रेतीले । खोल, थ्यांक यु मिस्टर ग्ल्याड, सिंहदरबार टेन्डर, बहुलाकाजीको सपनाजस्ता नाटक खेलिसकेका एवनराज चक्करमा बेकुफ र बेरोजगार गुन्डा बनेका छन् । चरित्र निर्माण कसरी गरे त ? भन्छन्, ‘यस्ता टोले गुन्डाहरू धेरै देखेको छु । उनीहरूमध्ये चार–पाँच जनालाई मिसाएर एउटा नयाँ पात्र बनाएको छु ।’ अभिनेताका रूपमा फरक पात्र जन्माउन र त्यसलाई जीवन्त उतार्न दिलचस्पी राख्छन् उनी ।


‘लुट’, ‘लुट–२’ मा छुच्ची पत्नी अनि ‘डाइङ क्यान्डल’ मा मायालु दिदी बनेर प्रशंसा कमाएकी सिर्जना सुब्बालाई ‘चक्कर’ मा बायोसेक्सुअलका रूपमा देख्न पाइन्छ । जो प्रेमी हुँदा पनि केटी साथीसँग रोमान्स गर्छे । यस्ता पात्र समाजमा बग्रेल्ती हुन्छन् तर पर्दामा खासै अटाउँदैनन् । त्यसैले पनि सिर्जनाका लागि चुनौती थियो तर नाटक भजाइना मनोलगमा अभिनय गर्ने क्रममा यस्ता पात्रका बारेमा अध्ययन गरेकाले ‘चक्कर’ मा सजिलो भएको अनुभव सुनाइन् । फिल्ममा उनी र स्मृति पोखरेलको अन्तरंग दृश्य कैद गरिएको छ । सिर्जना भन्छिन्, ‘स्मृतिलाई एकैपटक सुटिङमा भेटेकाले चुम्बन गर्दा अलि अप्ठ्यारो महसुस भयो । त्यसबाहेक पात्रलाई मज्जैले आत्मसात् गरें ।’

gokarna.gtm@gmail.com

प्रकाशित : श्रावण ४, २०७५ ११:०१
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT