फेरिएको भूमिका

एसियाली खेलकुदमा आठ वर्षअघि खेलाडीका रुपमा नेपालको प्रतिनिधित्व गरेका कुमार अधिकारी यसपालिको १८ औं संस्करणका रुपमा माल्दिभ्सको टेनिसको मुख्य प्रशिक्षक थिए ।
राजु घिसिङ

काठमाडौँ — पालेम्बाङस्थित जेएससी टेनिस कोर्टमा नेपाली खेलाडी मायंका राणा र माहिका राणा वुमेन्स डबल्समा प्रतिस्पर्धा गरिरहेका थिए । राणा दिदीबहिनीका प्रतिद्वन्द्वी थियो माल्दिभ्स । तर, १८ औं एसियाली खेलकुदमा माल्दिभ्सका टेनिस प्रशिक्षक भने नेपाली थिए । कुमार अधिकारीले सम्हालेको टिमलाई हराएर राणा दिदीबहिनी क्वाटरफाइनल पुगेका थिए ।

‘मैले आफूलाई दुवै टिमको भएको महसुस गरें,’ इन्डोनेसियाबाट कुमारले भने, ‘आफ्नो देश र आफूले काम गरेको देशका तर्फबाट बराबरी रूपमा सहभागी भएजस्तो लागेको थियो । टेनिसमा माल्दिभ्सको तुलनामा नेपालको स्तर केही माथि छ । खेल पनि नेपाली जोडले नै जित्यो ।’ उनले थपे, ‘आफ्नो देश आफ्नै हुन्छ । अर्को देशबाट आउनुभन्दा आफ्नैबाट आउनु राम्रो हुन्छ । तर, अर्को देशबाट यसरी आउनु पनि राम्रो हो । क्षमता भएकाले आफ्नै देशमा पनि अवसर पाउनुपर्छ ।’

इन्टरनेसनल टेनिस फेडेरेसन (आईटीएफ) को प्रतियोगिता कमै खेल्ने भएकाले माल्दिभ्स कमजोर रहेको उनको तर्क छ । जुनियर स्तरमै भए पनि नेपाली खेलाडी आईटीएफका प्रतियोगितामा सहभागी हुँदै आएका छन् ।

Yamaha


माल्दिभ्स टेनिस संघको मुख्य प्रशिक्षकका रूपमा चार पुरुष र तीन महिला खेलाडी लिएर उनी इन्डोनेसिया पुगेका थिए । इन्डोनेसिया यात्राका लागि माल्दिभ्सका टेनिस खेलाडीले पाँच महिने तयारी ठीकै रहेको उनले बताए । तर, मेन्स सिंगल्स, डबल्स, वुमेन्स सिंगल्स, डबल्स र मिक्स डबल्समा सहभागी उनका खेलाडी एसियाली खेलकुदको सर्वोच्च प्रतियोगिताको पहिलो चरणमै चुकेका थिए ।


उनी आफंै पनि एसियाली खेलकुदका अनुभवी खेलाडी हुन् । उनले ग्वान्जाउमा सन् २०१० मा भएको एसियाडमा प्रतिस्पर्धा गरेका थिए, जहाँ उनको चुनौती प्रारम्भिक चरणमै समाप्त भएको थियो । ‘मैले खेलेको एसियाड र अहिलेको एसियाडको स्तर फरक छ,’ उनले भने, ‘राम्रो खेलाडी उत्पादन गर्न धेरै काम गर्नुपर्छ । प्रतियोगिता आयोजना गर्ने, खेल्ने, अन्तर्राष्ट्रियस्तरमा अवसर दिने, ट्रेनिङ दिलाउने गर्नुपर्छ । प्रशिक्षकलाई पनि शिक्षित बनाउनुपर्छ किनभने खेलाडी उत्पादन प्रशिक्षकमै भर पर्छ ।’


एसियाडमा आठ वर्षअघि खेलाडी र अहिले प्रशिक्षकको भूमिकामा सहभागी हुँदाको अन्तरबारे उनले सुनाए, ‘यो (एसियाली) स्तरमा खेल्न हामीले धेरै मिहिनेत गर्नुपर्छ । हामीलाई शारीरिक र मानसिकभन्दा पनि अनुभवकै कमी छ । धेरै अनुभव भएका खेलाडीले नै परिपक्व खेल देखाउँछ किनभने यस्ता खेलाडी मानसिक रूपमा बलियो हुने गर्छ । त्यसैले हाम्रा (नेपाल र माल्दिभ्स) का खेलाडीलाई अन्तर्राष्ट्रियस्तरको प्रशिक्षण र प्रतियोगितामा खेल्ने अवसर पाउनुपर्छ ।’


माल्दिभ्सले गत वर्ष फिलिपिनो मुख्य प्रशिक्षक फर्केपछि उक्त पदका लागि आवेदन खुला गरेको थियो । कुमारले पनि सीभी र भिडियो पठाए । अनि उनलाई मुख्य प्रशिक्षकका रूपमा अगस्ट २०१७ मा दुई वर्षका लागि अनुबन्ध गरेको थियो । त्यसैले उनको प्रशिक्षकका रूपमा एसियाली खेलकुदको ढोका खोलेको थियो । पहिला काठमाडौंको अमेरिकन क्लब (फोहरा दरबार) मा १३ वर्ष टेनिस सिकाउने काम गरेका थिए । तर, खेलाडी उत्पादनकै लागि उनले टेनिस सिकाउन थालेको भने माल्दिभ्स पुगेर नै हो ।


‘फोहरा दरबारमा फिटनेसका लागि खेल्नेहरूलाई सिकाइन्थ्यो,’ ३३ वर्षीय कुमारले भने, ‘माल्दिभ्समा भने वार्षिक विकास कार्यक्रम (वाईडीए) अनुसार यू–१२, यू–१४, यू–१६ र महिला/पुरुष दुवैका राष्ट्रिय टिमका खेलाडीको प्रशिक्षकका रूपमा कार्यरत छु ।’


माल्दिभ्स टेनिस संघमा कुमारसहित दुई नेपाली र एक माल्दिभियन प्रशिक्षक छन् । अर्का नेपाली प्रशिक्षक हुन्– हरि हायु । चार वर्षयता सहायक प्रशिक्षकका रूपमा कार्यरत उनले ८ वर्षदेखि १२ वर्षसम्मका खेलाडीलाई सिकाउने गर्छन् । यी तीन प्रशिक्षकले १ सय ५० खेलाडीलाई दैनिक ६ घण्टा प्रशिक्षण दिइरहेको कुमारले बताए । मालेमा निजी क्षेत्रबाट सञ्चालित अकु टेनिस एकेडेमी विकास थापामगर पनि एक वर्षयता प्रशिक्षकका रूपमा कार्यरत छन् ।


‘नयाँ अवसर पाइन्छ । सिक्न तरिका पाइन्छ भनेर माल्दिभ्समा प्रशिक्षक बन्ने निर्णय गरेको थिएँ,’ पोखराका कुमारले भने, ‘सजिलै हुन्छ भन्ने सोचेको थिएँ, त्यस्तै भइरहेको छ ।’ उनले थपे, ‘सबैले राम्रै मान्छन्, गुनासो केही गरेका छैनन् । सबै सकारात्मक छन् ।’ उनले मार्च २०१८ मा कोलम्बोमा भएको जुनियर डेभिस कप छनोटमा पनि माल्दिभ्सको टिम सम्हालेका थिए, जहाँ उनको टिम ब्वाइजमा बहराइनलाई हराएर क्वाटरफाइनल पुगेको थियो भने गल्र्समा पहिलो चरणमै रोकिएको थियो । आइतबार माले फर्किएका कुमारले अब १३ औं दक्षिण एसियाली खेलकुद र सी गेम्स (हिन्द महासागरका देशहरूको बृहत् खेलकुद) कयो तयारीमा लाग्ने बताए ।


उनी माल्दिभ्सबाट फर्केर पोखराको टेनिसमा काम गर्ने योजनामा छन् । उनले टेनिस कोर्ट मर्मतसम्भारकर्ता बुबालाई पछ्याउँदै पोखरा फिटनेस सेन्टरमा १२ वर्षको छँदा टेनिस सिक्न थालेका थिए । खेलाडी बन्ने सिलसिलामा सन् २००३ मा काठमाडौं सरेका उनले सिंगल्समा ११ र डबल्समा २० उपाधि जिते । कुमार र जितेन्द्र परियारको जोडी मेन्स डबल्समा सन् २००६ देखि २०१६ सम्म अपराजित रह्यो । उनी श्रीराम मगरलाई आठौं राष्ट्रिय टेनिसमा पराजित गरेर सन् २००७ मा नेपालको नम्बर १ खेलाडी बनेका थिए । त्यसपछि पाँच वर्ष अपराजित रहे। उनले पछिल्लोपल्ट सशस्त्र प्रहरी बल टेनिस च्याम्पियनसिप २०१६ को फाइनल खेलेका थिए, जहाँ उनलाई अहिलेका नम्बर १ संरक्षकभूषण वज्राचार्यले पराजित गरेका थिए ।


खेलबाट सन्यास घोषणा नगरी प्रशिक्षक बनेका उनले भन,े ‘पोखराबाट यहाँ आइपुगें । फेरि पोखरा फर्केर टेनिसमै केही गर्छु भन्ने सोचेको छु,।’ करिब डेढ दशकको खेल जीवनमा कुमारले एसियाली खेलकुद र आईटीएफ प्रो सर्किटको छनोटबाहेक ग्वान्जाउ युनिभर्सिटी टेनिस च्याम्पियनसिप २००६ मात्र खेल्ने अवसर पाएका थिए । ‘हाम्रो स्तरका खेलाडीले खेल्नुभन्दा प्रशिक्षक हुनुमै राम्रो हुन्छ भन्ने लागेर करिअर परिवर्तन गरिएको हो,’ उनले भने ।

twitter: @rghising

Esewa Pasal

प्रकाशित : भाद्र १५, २०७५ १०:३३
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

एकासीवर्षे तन्नेरी

फुटबल
नेपाली फुटबल टिमले २५ वर्षअघि साफ गेम्समा स्वर्णपदक जित्दा होल्गर ओभरम्यान एन्फामा प्राविधिक निर्देशक थिए । पछिल्लो समय बर्सेनि आइरहेका उनी नेपाललाई दोस्रो घर मान्छन् ।
ओभरम्यानले प्रशिक्षक र खेलाडीको रूपमा विश्वकप जितेका जर्मन लिजेन्ड फ्रान्ज बेकेनबाउर आफनो साथी भएको बताए । फ्रान्जकै सहयोगमा नेपाल युथ प्रोग्रामका लागि कुलेश्वरमा क्लब भवन बनाइएको हो । पालुङमा १९९२ मा फुटबल मैदान बनाएको पनि उनकै सहयोगमा हो ।
राजु घिसिङ

काठमाडौँ — जर्मन नागरिक होल्गर ओभरम्यान ८१ वर्षका भइसकेका छन् । उनलाई सहजै हिँडडुल गर्न पनि गाह्रो छ । पछिल्लोपल्ट वैशाखमा नेपाल आउँदा चिप्लिएर लडेपछि उनलाई झनै गाह्रो भएको छ । तैपनि उनी हरेक साल नेपाल आइरहने क्रमलाई निरन्तरता दिनेमा विश्वस्त छन् । र, लड्खडिँदै भए पनि फुटबल मैदानमा पुगेकै हुन्छन् ।

उनी नियमित रूपमै बौद्धको होटलमा बस्ने गर्छन् । ‘यस क्षेत्र (बौद्ध) को वातावरण नै शान्त लाग्छ,’ पछिल्लोपल्टको भ्रमणमा ओभरम्यानले भने । उनले बौद्धको बसाइ रोज्नुमा बौद्धमार्गी पत्नी बारबारा मुख्य कारण हुन सक्छ । ‘उनी (पत्नी) बुद्ध जन्मस्थल लुम्बिनी गइसकेकी छन् । उनलाई बौद्ध खुबै मन पर्छ । मलाई पनि । यहाँ देखिने संस्कृति विशेष लाग्छ । म पनि आधा बुद्धिस्ट भइसके,’ हाँस्दै उनले भने ।


उनलाई नेपाल पुगेको भन्नेबित्तिकै हिमालितर गएको छ/छैन भनेर जर्मनहरूले सोध्ने गर्दोरहेछ । सन् १९९० देखि १९९५ सम्म अखिल नेपाल फुटबल संघ (एन्फा) को प्रविधिक निर्देशक रहेका उनले भने, ‘मैले ट्रेकिङ एकपल्ट मात्र गरेको छु । त्यो पनि तीन दिनको । म हिमालतिर ५ हजार मिटरसम्म मात्र पुगेको छु । तर, नेपाल र नेपाली साह्रै राम्रो लाग्छ । नेपाल आफ्नै घरजस्तो लाग्छ । बाँकी जीवन यतै बस्ने कि भन्ने पनि सोचेको छु, त्यो भएन भने वर्षको तीन–चार महिना यतै बस्ने चाहना छ ।’


उनी खाँटी फुटबलर हुन् । पहिला सामान्य खेलाडी । अनि प्रशिक्षक, व्यवस्थापक र अरू यस्तै जिम्मेवारी । उनको फुटबलमा आठ वर्षयता भने सहयोगी भूमिका नै बढी छ । ‘नेपाल हिमालैहिमालको देश ठान्छन्,’ उनले हाँस्दै भने, ‘यहाँ फुटबल खेल्छ भन्दा धेरैले पत्याउँदैनन् ।’ सन् १९९३ को दक्षिण एसियाली खेलकुद (साफ गेम्स) मा स्वर्णपदक विजेता टिमलाई नेपालको इतिहासकै स्वर्णिम टिम मानिन्छ । ढाकामा हात पारेको सफलतामा मुख्य प्रशिक्षक धनबहादुर बस्नेत थिए । त्यस टिमको जग बसाल्ने काम भने यिनै होल्गर ओभरम्यानले गरेका थिए ।


प्राविधिक निर्देशकको रूपमा ओभरम्यानले १२ स्थानमा फुटबल उत्सव सञ्चालन गरेर २ सय खेलाडी छनोट गरेका थिए । त्यसमा उत्कृष्टलाई जर्मनीमा प्रशिक्षणका लागि पठाउने भनिएको थियो । उनले हरि खड्का, उपेन्द्रमानसिंह र राजीव नेपालीलाई जर्मनीमा दुई महिना प्रशिक्षण दिलाएका थिए । अनुभव नै मानव जीवन जिउनको लागि सबभन्दा महत्त्वपूर्ण हतियार मान्छन् उनी । त्यसैका लागि उनले नेपालको यू १८ टिमलाई जर्मनी लगेर प्रशिक्षण दिलाएका थिए, खेल खेलाएका थिए ।


जर्मनीमा नेपाली युवा टिमले १२ खेल खेलेको र त्यसमध्ये नौ खेलमा जित र दुई बराबरी नतिजा निकालेका क्षणहरू उनको दिमागमा उस्तै ताजा छन् । ‘हामीले एक खेल मात्र हारेका थियौं,’ उनले भने, ‘फुटबल खेल्छ भनेर नपत्याउने देशको टिमले जर्मनीमा गएर त्यस्तो गर्नु साँच्चै आश्चर्य नै थियो ।’ युवा टिमको जर्मनी यात्राको दुई वर्षपछि नेपालले ढाका साफ गेम्समा फुटबलको स्वर्ण कब्जा गरेको थियो । उपेन्द्रसहित जर्मन यात्रामा रहेका आधाभन्दा बढी खेलाडीले त्यस बेला राष्ट्रिय टिममा स्थान बनाएका थिए ।


‘१९९० मा नेपाल आएपछि म सीधा युवा फुटबलको परियोजनामा लागें किनभने देशको फुटबल विकासको स्तर युवामा निर्भर हुन्छ,’ उनले भने । उनले दुई तिहाइ समय युवा फुटबलको विकासमा लगाएका थिए भने एक तिहाइ सिनियर टिमलाई दिएका थिए । प्राविधिक निर्देशक भए पनि उनको जिम्मेवारी बारम्बार प्रशिक्षककै रूपमा पनि रहेको थियो । तर, उनको प्रशिक्षकको भूमिका अनौपचारिकमै सीमित रहयो ।


उमेरअनुसार तहगत रूपमा अनुभव बटुल्ने अवसर दिइएमा सफलता हात पार्न सकिने उनी बताउँछन् । ‘टिममा जुनियर र सिनियरको राम्रो सन्तुलन हुनुपर्छ, जुन १९९३ को टिममा थियो,’ उनले भने, ‘युवा गोलकिपर उपेन्द्र राजुकाजी शाक्य र उमेश प्रधानजस्ता अनुभवी खेलाडीसँगै खेलिरहेका थिए । त्यो टिम जितको भोको थियो र त्यसैका लागि अगाडि बढेर सफलता पनि हात पार्‍यो ।’ ढाकामा नेपालले टाइब्रेकरमा भारतलाई हराएर स्वर्णपदक जितेको थियो । त्यो टिमलाई नेपालको अहिलेसम्मकै उत्कृष्ट मान्छन् उनी पनि ।


सन् २०१६–१७ को ११ महिनावीच नेपाली टिमले बंगबन्धु गोल्डकप, एएफसी सोलिडारिटी कप र यू २३ को साग (पहिला साफ गेम्स) को उपाधि जित्यो । ओभरम्यानले एसियन कप छनोटमा नेपालको केही खेललाई टेलिभिजनमै भए पनि नियालेका थिए । त्यसैले उनी भन्छन्, ‘अहिलेको टिमभन्दा नेपालको १९९३ कै टिम बलियो थियो । राम्रो थियो । त्यस बेला प्रतिद्वन्द्वी पनि बलिया थिए । अहिले विपक्षी टिम पनि कमजोर नै देख्छु । बलियो र राम्रो टिमलाई हराएर सफलता हात पार्नुको उपलब्धि नै फरक हुन्छ । त्यसैले साफ गेम्सको नेपाली टिमप्रति सधैं गर्व लाग्छ ।’


उनी स्वर्ण विजेता टिमका मिडफिल्डर मणि शाहलाई धेरै राम्रो खेलाडी मान्छन् भने उमेशलाई बलिया । देवनारायण चौधरी र सूर्यमान श्रेष्ठलाई आफैले अवसर दिएको उनले बताए । उनी उपेन्द्रलाई आफ्नो जीवनकै उत्कृष्ट गोलकिपर मान्छन् । ‘बालगोपाल बल लिएर अघि बढाउनलाई राम्रो थिए भने लक्ष्मणको क्रस अचुक हुने गथ्र्यो,’ उनले सुनाए । उनलाई यू १८ मा सौगेश श्रेष्ठको खेल जर्मन लिजेन्ड फ्रान्ज बेकेनबाउरको जस्तो लाग्थ्यो । उनी लिबरोमा राजुलाई उत्कृष्ट मान्छन् । नेपालमा उनले देखेका उत्कृष्ट फरवार्ड हरि खड्का हुन् । ‘१६ वर्षमै उत्कृष्ट थिए । बलले आफ्नो खुट्टा छँुदा उनको आँखा अरूतिरै हुन्थ्यो,’ हरेकपल्टको नेपाल यात्रामा तत्कालीन यू १८ टिमको भेला गरिरहेका उनले भने ।


उनी अहिलेका खेलाडीमा जितको मानसिकता र भिडेर खेल्ने शैली गुमाएको देख्छन् । ‘यी दुईसँगै आफ्नो कौशलले खेल जित्नुपर्छ,’ उनले भने, ‘अनि युवा खेलाडी पहिचान गर्ने स्काउट (छनोटकर्ता) पनि प्रशस्तै हुनुपर्छ । त्यसपछि ठूला प्रतियोगिता र राम्रो टिमसँग खेल्ने अवसर दिइनुपर्छ । त्यसैको अनुभवले टिमलाई सफलताको नजिक पुर्‍याउँछ ।’ स्काउट, प्रशिक्षकलगायत ठूलो संख्यामा प्राविधिक जनशक्ति नेपाललाई आवश्यक भएको उनले बताए । उनी १०–१२ वर्षका बालबलिकालकाले फुटबल खेलेको देखेर असाध्यै खुसी हुने गर्छन् ।


ओभरम्यानले प्रशिक्षक र खेलाडीको रूपमा विश्वकप जितेका जर्मन लिजेन्ड फ्रान्ज बेकेनबाउर आफ्नो साथी भएको बताए । ‘उनकै सहयोगमा नेपाल युथ प्रोग्रामका लागि कुलेश्वरमा क्लब भवन बनाइयो । पालुङमा १९९२ मा फुटबल मैदान बनाएको पनि बेकेनबाउरकै सहयोगमा हो । उनको बेकेनबाउर फाउन्डेसनले श्रीलंका, पूर्वी टिमोर र अफगानिस्तानमा पनि सहयोग गरेका छन्,’ उनले सुनाए । विश्वकप १९७४ का विजेता गर्ड मुलर र सेप मायरले पनि साथीको रूपमा आफ्नो अभियानलाई सहयोग गरेको उनले बताए ।


बायर्न म्युनिख, हर्था बर्लिन र इन्ट्रयाक फ्रयांकफर्टबाट संकलन गरेर पाँच वर्षयता मात्र उनले युवा फुटबल विकासका लागि ५ सय केजी जर्सी र खेल सामग्री नेपाल ल्याएका छन् । अब उनको योजना छ, कुलेश्वरमा आर्टिफिसियल टर्फ राख्ने । त्यसका लागि करिब ३ करोड रुपैयाँ जुटाउनु नै आफ्नो चुनौती भएको उनले बताए । जहाँ गए पनि उनको ध्यान युवा फुटबलको विकासमै हुने गर्छ । त्यसैले केही देशमा मुख्य प्रशिक्षकको जिम्मेवारी दिइए पनि मुख्य कामको रूपमा भने उनले युवा फुटबलको विकासलाई नै लिएका थिए ।
रुडी गुटेनडर्फ, जोन फिगी, रेइनहार्ड फाविस, टोर्सस्टेन स्पिटलर, थोमस फ्लाथ पनि नेपाली टिम सम्हाल्न जर्मनीबाट आएका थिए । तर, उनीहरूसँगको सम्बन्ध व्यावसायिक नातामै सीमित रहयो । नेपाललाई माया गरिरहने भने यिनै होल्गर ओभरम्यान निस्किए । उनी पछिल्लोपल्ट नेपाल युथ प्रोग्रामद्वारा आयोजित वार्नर अल्बर कपमा युवा खेलाडीको प्रदर्शनलाई हेर्ने वाहनामा हिमालयको देश आएका थिए ।

भाग्यले बाँचेका
जहाँ समस्या त्यहाँ ओभरम्यान । सन् २०१० सम्म फुटबलमा गरेको यात्रा र पाएको जिम्मेवारीले उनको जीवन यस्तै देखाउँछ । अफगानिस्तानमा तालिबान शासनमा फुटबल खेल्न प्रतिबन्ध लगाइएको थियो । तालिबान शासनको अन्त्यलगत्तै उनी सन् २००३ मा काबुल पुगे । तीस वर्षपछि अफगानिस्तानको राष्ट्रिय फुटबल टिम बनाए । ‘अफगान खेलाडी दिनमा पाँच घण्टा ट्रेनिङ गरेर पनि थाक्दैनथिए । उनीहरूको मिहिनेत र लगनशीलता देखेर मलाई अचम्मै लाग्थ्यो,’ उनले भने ।


उनी युद्धको अन्त्यपछि पूर्वी टिमोर पुगेका थिए । सुनामीपछि श्रीलंकामा बसे । पाकिस्तानमा तनाव भइरहेकै बेला उनी त्यहाँ रहेका थिए । क्यामरुनलगायत अफ्रिकामा पनि थुप्रै टिम हेरे । सत्ताइस देशमा फुटबलको जिम्मेवारी सम्हालेका ओभरम्यानको जीवन झन्डै अफगानिस्तानमा सकिएको थियो । उनी दुईपल्ट बम विस्फोटमा परे ।


‘हामी तीन जना कारमा थियौं । ठूलो आवाजसँगै कार ध्वस्त भयो । हाम्रो ज्यान भने जोगियो,’ काबुलका ती दिन सम्झँदा रातो अनुहार बनाइसकेका उनले भने, ‘अर्कोपल्ट होटलमा पाकिस्तान र अफगानिस्तानका खेलाडीको चेकिङ चइरहेको थियो । बम पड्कियो । इन्टरकन्टिनेन्टल होटलको आधा बिल्डिङ नै ढल्यो । धन्न फेरि बाँचियो । भाग्यले बाँचे । भाग्यमानी रहेछु । म सधैं भाग्यमानी पनि छु । गोलकिपर भएर खेल्दा पनि कहिल्यै घाइते भएको थिएन ।’
Twitter: @rghising

प्रकाशित : भाद्र २, २०७५ ०८:३८
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT