फेरि क्विन र मरकेरी

मरकेरीको निधनले निकै स्तब्ध हुनेमा पर्छन्, डेकन पनि । मरकेरीबिना उनले क्विन्सको अस्तित्व नै स्विकार्न सकेनन् र बाँकी विश्वबाट आपैंm हराउन ठीक माने ।
कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — इंग्ल्यान्डको चर्चित रक ब्यान्ड ‘क्विन’ को सबैभन्दा लोकप्रिय गीत हो–बोहेमन रापसोडी । अझ भनौं, पश्चिमेली संगीतमा सबैभन्दा सुनिने गीतमा पर्छ । क्विनका जीवित तीन सदस्यमध्ये कसैले पनि यसको अर्थ मात्र होइन, यो गीतले भन्न खोजेको सन्देश पनि बुझाउन सकेका छैनन् ।

सन् सत्तरीको दशक खुबै चर्चित यो ब्यान्डको बायोपिक ‘बोहेमन रापसोडी’ अघिल्लो साता रिलिज भएको छ र यसले फेरि क्विन र फ्रेडी मरकेरीलाई चर्चामा ल्याएका छन् । यसबारेहिमेश बज्राचार्य लेख्छन् :

बाहेमन रापसोडी’ को साँच्चै अर्थ के हो, कसैले भन्न सकेका छैनन् । जसले भन्न सक्ने थियो, उनी पनि यो संसारमा छैनन् । इंग्ल्यान्डको चर्चित रक ब्यान्ड ‘क्विन’ को सबैभन्दा लोकप्रिय गीतमा पर्छ यो । अझ भनौं, पश्चिमेली संगीतमा सबैभन्दा सुनिने गीतमा पर्छ । क्विनका जीवित तीन सदस्यमध्ये कसैले पनि यसको अर्थ मात्र होइन, यो गीतले भन्न खोजेको सन्देश पनि बुझाउन सकेका छैनन् । त्यसमध्ये लिड गितारिस्ट ब्रायन मेले भने जस्तै, यो सबै बुझ्ने र भन्न सक्ने अरू कोही होइन, फ्रेडी मरकेरी मात्र हुन् ।

Yamaha


क्विनका जादुयी फ्रन्टम्यान हुन्, उनी । मरकेरीले नै यो गीत लेखे, उनले नै यो गीतमा डुबेर गाए । सन् १९९१ मै उनको मृत्यु भएको थियो, मात्र ४५ वर्षको उमेरमा । त्यस अगाडि उनले पूरा विश्वलाई स्तब्ध पार्दै भनेका थिए, ‘मलाई एड्स छ ।’ त्यति बेलाको समय र परिस्थिति नै त्यस्तै थियो । यही रोगले उनलाई मृत्यु आत्मसात् गर्न पनि बाध्य पार्‍यो । बोहेमन रापसोडी मात्र होइन, पूराका पूरा मरकेरीलाई पनि बुझ्न कठिन थियो, बाँचुन्जेल ।


तर उनको मृत्युले भने त्यति बेला तहल्का नै मच्चाएको थियो । सन् अस्सीको दशक भर्खर सकिन लागेको थियो । र, धेरैभन्दा धेरै मन पराइएका गायकलाई एड्स लागेको तथ्य धेरैले स्विकार्नै सकेका थिएनन् । लगभग यही मोड त हो, एचआईभी संक्रमणलाई हेर्ने दृष्टिकोणमा परिवर्तन आउन थालेको । मरकेरी आपैंm गज्जबका व्यक्ति थिए । उनको गाउने, बोल्ने र रंगमञ्चमा प्रस्तुत हुने शैली आपैंmमा अमूर्त खाले थियो, सायद यी सबै त्यति बेलाको समयभन्दा पहिलेका भए ।


जति बेला मरकेरीको निधन भयो, त्यति बेला ब्यान्ड आपैंmमा सफलताको शिखरमा थियो । अहिले पनि ब्यान्ड लगभग अस्तित्वमा छ भने पनि हुन्छ, किनभने ब्यान्डकै नाममा मे र ड्रमर रोजर टेलरले टुर गर्ने गर्छन् । बास गितारिस्ट जोन डेकन भने यसरी हराए कि गुमनाम जस्तै भए । सबैलाई थाहा छ, उनी कहाँ छन् र कता बस्छन् भनेर । तर जति बेला उनको घरमा फोन गरिन्छ, उताबाट उत्तर आउने गर्छ, डेकन छैनन्, कता छन्, थाहा भएन ।


खासमा मरकेरीको निधनले निकै स्तब्ध हुनेमा पर्छन्, डेकन पनि । मरकेरीबिना उनले क्विन्सको अस्तित्व नै स्विकार्न सकेनन् र बाँकी विश्वबाट आपैंm हराउन ठीक माने । मरकेरी छँदै ब्यान्डले भने ठूलै फड्को मारेको थियो, सफलताको आधारमा । सन् १९७० मा स्थापित ब्यान्डको वास्तविक यात्रा लगभग दस वर्षको त हो । तर पनि यही समयमा पनि ब्यान्डले धेरै कालजयी गीत दिएका थिए । अझै पनि उत्तिकै सुनिने गरिन्छ, यो ब्यान्डलाई ।


अहिले यो सबै चर्चा किन भन्दा क्विनलाई लिएर बनेको फिल्म अघिल्लो साता रिलिज भयो र यो फिल्म शुक्रबार काठमाडौंमा आउँदै छ । अहिले यो फिल्म पनि उत्तिकै चर्चामा छ । नहोस् पनि किन र ? यो क्विन ब्यान्डलाई लिएर बायोपिक हो र यसको केन्द्रविन्दुमा छन्, उनै मरकेरी । र, यसको नाम पनि अरू केही होइन, ‘बोहेमन रापसोडी’ नै छ । सिनेमामा क्विनले तय गरेको एक दशकको लगभग पूरा चित्र खिचिएको छ, खालि यसमा छैन त, मरकेरीका अन्तिम दिनका खास–खास घटनाहरू ।


मरकेरीको खास नाम हो, फारोक बुलसरा । उनलाई ब्यान्डमा साथ दिने साथी तिनै तीन जना थिए, मे, टेलर र डेकन । मरकेरीको यौनप्रति धारणा नै अलग थियो, उनी बाइसेक्सुएल थिए । ड्रग्सको कुलतमा पनि फसे । जति बेलासम्म ब्यान्ड सक्रिय रह्यो, त्यति बेला उनीहरूले बिताएको जीवन एक प्रकारले स्वप्निल थियो । आम मानिसले जसरी जीवन यस्तो भइदिए हुन्थ्यो भनेर कल्पना गर्छन्, त्यस्तै जीवन उनीहरूले बिताए र उही उडानको कथा हो, ‘बोहेमन रापसोडी’ । अनि यो फेरि एकपल्ट मरकेरीलाई सम्झने बहाना पनि भएको छ ।

प्रकाशित : कार्तिक १६, २०७५ १०:१९
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

बेतिनीमा बोटिङ

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — मोरङको उर्लाबारी–२ मंगलबारे चोकबाट करिब तीन किलोमिटर उत्तरतर्फ लागेपछि पुगिन्छ, बेतिनी सिमसार  । ३.३ हेक्टर क्षेत्रमा फैलिएको सिमसारमा तलाउ, चराचुरुंगीहरूको आवाज, वनस्पति र जंगलको दृश्य हेर्दा लाग्छ, यहाँ प्रकृति र पर्यावरणको कुनै कन्जुस्याइँ छैन  ।

तलाउमा बोटिङ गर्ने, तलाउबाट खस्ने पानीको छहरामा खेल्ने अनि तराईको गर्मीलाई भगाउने स्थानीय र पर्यटकका लागि मुख्य आकर्षण हुन् ।

विशेषगरी युवायुवती र बालबालिकाहरू बोटिङ गर्न तथा छहरामा खेल्न र सेल्फी खिच्दै रमाउन सिमसार प्रवेश गर्छन् । पूर्व–पश्चिम राजमार्ग नजिकै पर्ने भएकाले पनि देश तथा विदेशका आन्तरिक तथा बाह्य पर्यटक यहाँ रमाउन आइपुग्छन् ।


रमणीय दृश्यावलोकनपछि सिमसारको दक्षिण क्षेत्रमा रहेको सानो बजारमा जान्छन् । खरको छानो र बाँसका भाटाले बनाइएका बांगेबजारका अस्थायी छाप्रामा २८ परिवारले होटल व्यवसाय गर्छन् । जसले गाउँघरमा लाग्ने हाटबजारको झझल्को दिन्छन् । दैनिक तीन देखि पाँच सय पर्यटकले सिमसार अवलोकन गरिरहेको सिमसार संरक्षण समितिका अध्यक्ष भीम राई बताउँछन् ।


हेर्दा प्राकृतिकजस्तो लागे पनि तलाउ भने कृत्रिम हो । बीचमा कृत्रिम टापु पनि बनाइएको छ । वातावरण विज्ञानले सिमसारलाई ताल, तलाउ, पोखरी, दह, कुण्ड, नदीनाला, बाढी क्षेत्र, जलाशय, धाप वा दलदल सिम, जल क्षेत्रका घाँसे मैदान वा जंगल क्षेत्रलाई जनाउने गरेको छ । यहाँको सिमसारलाई १.५ वर्गमिटर क्षेत्रबाट निस्किएको जरुवा पानीले सिञ्चित गरेको छ ।


विभिन्न प्रजातिका चरा, पानी हाँस, वन कुखुरा, मांसाहारी चराहरू पाइने हुँदा चरा अवलोकनकर्ताहरूका लागि पनि बेतिनी सिमसार महत्त्वपूर्ण मानिन्छ । कछुवा, माछालगायतका जल प्राणीहरू पनि थुप्रै पाइन्छन् ।

दर्जन बढी प्रजातिका वनस्पति अनि विभिन्न प्रजातिका सुनाखरी पाइन्छन् । दुर्लभ एवं संरक्षित जीव मानिएको अजिंगरको मुख्य बासस्थान छ । यहाँ पाटे बाघको प्रतिरूप तथा बाल उद्यान पनि बनाइएका छन् ।


मोरङको दोस्रो ठूलो सहर उर्लाबारी मुलुकमै पहिलोपटक सिमसार सहर भनेर घोषणा गरिएको सहर हो । सरकारको ‘एक नगर एक पहिचान’ अन्तर्गत सिमसारको सहर भनेर २०७२ सालमा घोषणा गरिएको थियो । उर्लाबारीमा बेतिनी, लामपाते, बुढाठाकुर र बाँसेचौर गरी अन्य सिमसार क्षेत्रहरू पनि छन् । सामुदायिक वन क्षेत्रभित्र पर्ने भएकाले यसको संरक्षण संवद्र्धनका लागि उर्लाबारी नगरपालिका र वन दुवैले संयुक्त लगानी गरिरहेका छन् ।

शब्द : गाेविन्द पाेखरेल / तस्बिर : विद्या रार्इ

प्रकाशित : कार्तिक १६, २०७५ १२:०९
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT