सीइएसमा नयाँ

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — अमेरिकाको लस भेगासमा हरेक जनवरीमा हुने कन्ज्युमर इलेक्ट्रोनिक्स शो (सीईएस) संसारभरका प्रविधि कम्पनीहरूका लागि महाकुम्भ हो । यहाँ प्राय: सबै कम्पनीले आफ्ना नयाँ उत्पादनहरू प्रदर्शन गर्छन् । गत साता सकिएको सीईएसमा यो वर्ष विशेष के रह्यो त ?


पहिलो फोल्डेबल फोन
सामसुङको फोल्डेबल फोनको चर्चा हुन थालेको करिब तीन वर्ष भइसक्यो । यसअघिकै सीईएसमा एलजीले पट्याउन मिल्ने र मोबाइलमा प्रयोग गर्न मिल्ने स्क्रिन प्रदर्शन गरिसकेको थियो । तर, त्यसलाई मोबाइल डिभाइसमा प्रयोग गर्दा कस्तो देखिन्छ ? यो उत्सुकताको अन्त्य रायोलेको फ्लेक्सपाइले गरिदिएको छ । अमेरिकामा रहेको चिनियाँ कम्पनीले सीईएसमा आफ्नो डिभाइस प्रदर्शन गरेको हो ।

यो अहिले उपभोक्ताको लागि नभई डेभलपरहरूका लागि मात्रै उपलब्ध छ । कम्पनीले २ हजार बढी डिभाइसको अर्डर पाइसकेको जनाएको छ । यसलाई नपट्याई ट्याब्लेट मोडमा राख्दा यसको स्क्रिन ७.८ इन्चको छ । यसलाई सजिलै पट्याउन मिल्ने गरी बनाइएको छ । यही वर्ष सामसुङ, हुवावे र एलजीले पनि यस्तै खालको फोन सार्वजनिक गर्ने अपेक्षा गरिएको छ ।


पट्याउन मिल्ने टीभी बजारमा
एलजीले अघिल्लो वर्ष नै पट्याउन मिल्ने टीभी स्क्रिनको अवधारणा सार्वजनिक गरेको छ । तर, यो पटक भने कम्पनीले उपभोक्ताका लागि हुने गरी यस्तो टीभी सार्वजनिक गर्‍यो । टीभी यही वर्षदेखि बिक्री सुरु गर्ने घोषणा गरे पनि यसको मूल्य तोकिएको छैन । विश्लेषकहरूका अनुसार भने पट्याउन मिल्ने टीभीको मूल्य अत्यधिक हुने भएकाले उपभोक्ताका लागि त्यति आकर्षक नहुन सक्छ । टीभीको स्क्रिनलाई आवश्यक नपरेका बेला सानो आकारमा पट्याउन मिल्छ । साथै, टीभीको बेसमा ध्वनि प्रणाली जडान गरिएका कारण सानो स्क्रिन हुँदा पनि यसको आवाज उस्तै रहने कम्पनीको दाबी छ ।

लुगा पट्याउने मेसिन
अमेरिकाको क्यालिफोर्नियास्थित कम्पनी ‘फोल्डीमेट’ ले बनाएको लुगा पट्याउने मेसिन पनि यो वर्षको सीईएसको आकर्षण हो । करिब एक हजार डलर मूल्य राखिएको यो मेसिन सम्भवत: कमै प्रयोगकर्ताले किन्लान् तर यसले कसरी काम गर्छ भन्नेचाहिँ उत्सुकताको विषय भएको छ ।

हेर्दा ठूलो प्रिन्टर जस्तो लाग्ने यो मेसिनमा प्रयोगकर्ताले लुगा छिराए मात्रै पुग्छ । लुगाअनुसार मेसिन आफैंले पट्याउन सक्छ र फिर्ता पठाउँछ । यसले प्रयोगकर्ताको लुगा पट्याउने समयको बचत त गर्ला तर एक हजार डलर तिरेर यो किन्नु उपयुक्त हुन्छ ? यसको जवाफ उपभोक्ताले यो डिभाइस कत्तिको किन्छन्, त्यसैबाट थाहा लाग्छ । कम्पनीले यसै वर्षभित्र बिक्रीका लागि यो डिभाइस बजारमा पठाउने जनाएको छ ।


साइकल चलाउनेलाई एयरब्याग
एयरब्याग सामान्यतया कारमा राखिएको हुन्छ । तर, सीईएसमा भने यसपटक साइकल चलाउनेका लागि तयार गरिएको एयरब्याग प्रदर्शनीमा राखिएको थियो । यसले साइकलबाट लड्दा हुने चोटपटकबाट बचाउने उत्पादक फ्रान्सेली कम्पनी हेलाइटको दाबी छ ।

हेलाइटले विशेषत: प्यारासुट उत्पादन गर्दै आएको छ । साइकल चलाउनेका लागि तयार पारिएको एयरब्यागले उनीहरू लड्दा ढाड र पेटको भागमा लाग्ने चोट रोक्नेछ । हेर्दा सामान्य कपडा जस्तो देखिने एयरब्यागमा सेन्सर प्रयोग गरिएको छ, जसले साइकलबाट लड्दा भित्र सामान्य विस्फोट गराएर ब्यागमा ग्यास भर्न सघाउँछ ।

प्रकाशित : पुस २७, २०७५ ११:०८
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

अभिनयको भोक

हामी कलाकारका कारण फिल्म चल्दैन, त्यसका लागि हाम्रो औकात छैन भन्ने दिमागमा भराइन्छ । फिल्म चल्नलाई सुपरस्टार नै हुनुपर्छ ।
सुशील पौडेल

काठमाडौँ — ‘रेसम फिलिली’ मा हरियाको भूमिकामार्फत चर्चामा आएका थिए कामेश्वर चौरासिया । पलाँस, अमेरिका ब्वाइज, साढे सात, राज्जारानी, गरूड पुराणमा पनि अभिनय गरेका उनी अचेल गुजारा चलाउन पनि संघर्षरत छन् ।

भाइको छोरा इन्जिनियर थिए । कामेश्वर चौरासियाका बाबु पनि चाहन्थे, छोरो इन्जिनियर वा डाक्टर बनोस् । रामलीला हेरेरै हुर्केका कामेश्वरको बालमस्तिष्कमा नै कलाकारको चस्का पसिसकेको थियो । चाहन्थे, काठमाडौं गएर हिरो बनुँ । एसएलसी दुईचोटिमा उत्तीर्ण भए । पढाइमा कमजोर, कलाकारको ज्यादा भोक भएपछि बाबु–छोराबीच ठूलो द्वन्द्व पर्‍यो नै ।

‘आफूले चाहेअनुसार कलाकार बन्न नपाउने भएपछि त्यो बेला मैले दुईचोटि आत्महत्या गर्ने प्रयास पनि गरें । एकपटक नाडी काटें । अर्कोपटक विष खाएँ तर मेरो कुकुर भुक्यो र बचायो,’ पछि कामेश्वरलाई ठीक भएर घरबाट जा, जे गर्छस् गर भनेर बाटो फुकाइदिए । वीरगन्जमा जन्मेर बारामा हुर्केका कामेश्वरले केही समय गाउँमै अभिनय देखाए । ३० वर्षको छँदा दस वर्षअघि काठमाडौं छिरे । ‘गाउँमै छँदा गुरुकुलका बारेमा पत्रिकामा खुब पढेको थिएँ । काम पाइन्छ भनेर आएँ । तर एक वर्ष कुर्दा पनि पाइएन । फेरि अनुप बराल सरको एक्टर्स स्टुडियो गएँ । त्यहाँ पनि ३/४ महिना त्यसै बित्यो,’ तर पनि बेकार कलाकार बन्न आइएछ भन्ने कहिल्यै नलागेको उनले बताए ।

हरेकको एक दिन आउँछ । कामेश्वरको पनि आयो । ‘रेशम फिलिली’ मा हरियाको भूमिका निर्वाहको प्रस्ताव आयो । कलाकारका रूपमा आफूलाई प्रमाणित गर्नु थियो, कामेश्वरले खेले । फिल्म रिलिज भयो, २०७२ वैशाख ११ गते । दर्शक प्रतिक्रियाका लागि कामेश्वर पनि हलतिर निस्किए । ‘त्यो दिन मलाई जादुयी महसुस भएको थियो । एक दिनका लागि आफूलाई स्टार अनुभव गरें,’ त्यही एक दिनको भोलिपल्ट देशमा महाभूकम्प गयो । कामेश्वरको जग मात्रै लागेको करिअरको संरचना पनि गल्र्याम्म ढल्यो ।

अचेल उनमा स्टारको भूत छैन । भन्छन्, ‘हामी कलाकारका कारण फिल्म चल्दैन, त्यसका लागि हाम्रो औकात छैन भन्ने दिमागमा भराइन्छ । अब त मेरो दिमागमा पनि त्यही घुसिसक्यो । फिल्म चल्नलाई सुपरस्टार नै हुनुपर्छ । एक, दुई सुपरहिट फिल्म दिएको हुनुपर्छ ।’

बरु अचेल उनलाई बेकार कलाकार बन्न आएछु भन्ने पनि लाग्न थालेको रहेछ, सँगैका साथीहरूको अरू क्षेत्रमा प्रगति देख्दा । साथीहरू भेट्न पनि हच्किन थालेका छन् । बरु पेप्सीकोलाकै भाडाको कोठामा दिनभर बस्छन्, कतै निस्कँदैनन् । अर्का कलाकार प्रकाश गन्धर्वसँग एउटै कोठा साझेदारी गरेर बसेका कामेश्वरलाई यतिबेला दैनिक गुजारा चलाउन पनि हम्मेहम्मे छ ।

बीचमा पलाँस, अमेरिका ब्वाइज, साढे सात, राज्जारानी, गरुड पुराण गरे पनि कामेश्वरलाई पैसाको अभाव अझै चर्को छ । तीन वर्षअघि बिहे गरे । सत्र महिनाको सन्तान छ । उनीप्रति परिवारको अपेक्षा दिनानुदिन बढ्दो छ । ‘घरको अपेक्षा पूरा गर्न म अहिलेसम्म असफल छु । अहिलेको यो अवस्थामा आएर परिवारसँग मेरो सम्पर्क पनि पातलिँदै गएको छ । त्यो नहुनुपर्ने । मलाई यी कुरा भन्दा गाह्रो भइरहेको छ । प्लिज यी कुराहरू भन्न मन छैन,’ उनी केहीबेर मन गाँठो पारेर बसे ।

कामेश्वर अहिले लामो समयदेखि कामविहीन छन् । भन्छन्, ‘कलाकार मात्रै भएर पुगेन । अलिकति बाठो पनि हुनुपथ्र्यो, चाप्लुसी पनि गर्नुपथ्र्यो । काम गरेर पैसा पनि नमाग्ने खालको हुनुपथ्र्यो, जसले आफ्नो स्वार्थका लागि जहाँ बोलायो, त्यहीँ पुगिहाल्ने खालको भएको भए सायद म टिक्थें । काममा कमी हुँदैनथ्यो ।

कामेश्वरलाई रेशम फिलिलीमा जति हरियाको चरित्रले चिनायो, त्यति नै बोके डनको चर्तिकलाले डुबायो । ‘अत्ति भयो,’ अहिले पनि धेरैले बोके डन भनेर चिन्ने गरेको तीतो पोख्दै उनले भने, ‘स्क्रिप्ट सुन्दै मैले कतिचोटि अनुरोध पनि गरेको थिएँ, दाइ प्लिज यार, यो खालको सिन अलिकति नगर्दिनु भए राम्रो हुन्थ्यो होला । तर उहाँहरूबाट यो जोकको सेन्स तिमी बुझ्दैनौं भन्ने खालको जवाफ पाएँ ।’ कति वर्षदेखि मौका पर्खिरहेका कामेश्वरले त्यसैका लागि फिल्म छोड्न पनि सकेनन् । ‘आफूलाई कलाकारका रूपमा प्रमाणित गर्न भए पनि फिल्म चाहिएको थियो । प्रमाणित गरे पनि । त्यो दृश्य पनि भुलिहाल्छ होला ठानेको थिएँ तर अप्राकृतिक भएकाले भुल्न सकेनन्,’ उनले त्यसलाई भुलाउन पनि लगातार केही फिल्म खेले । तर भएन ।

यतिबेला कामेश्वर बाँच्नकै लागि संघर्ष गरिरहेका छन्, काठमाडौंमा । ‘यहाँ त पिसाब फेरेको पनि पैसा लाग्छ । फिल्म खेल्न पनि आफूलाई बचाइराख्नु छ । अब म जे रोल आए पनि खेल्न तयार छु । मलाई बाल छैन । पर्याप्त पैसा भइदिएको भए छानेर वर्षमा वा दुई वर्षमा एउटा आफूलाई प्रयोग गर्न सक्ने खालको राम्रो फिल्म खेल्नुहुन्थ्यो,’ हिरो बन्न राजधानी आएका उनी अचेल विक्षिप्त चरित्रको, धोखेबाज, खुनी चरित्र गर्न मन लाग्ने गरेको सुनाउँछन् । किन त ? भन्छन्, ‘मैले दुनियाँमा यस्तै बढी देखें । जुन चरित्रलाई समाजले मन पराउँदैन, त्यो चरित्र मलाई मन पर्छ । समाजले तिरस्कार गरेको पात्र, चरित्रले मलाई भयंकर छुन थालेको छ ।’

भविष्य सोच्यो भने टाढा–टाढासम्म कालो देख्छन् कामेश्वर । तर आत्महत्याको सोच भने नआएको बताउँछन् । ‘अब त काल नै आउने बेला भइसक्यो । के मर्नु ?’ तर अभावले बाँच्न मुस्किल भने पारेकै छ, ‘अभिनय गरेरै म बाँचे भने पैसा कमाउनलाई अरू गर्दिन । किन गर्नु अरू काम ?’ तर भोको पेटको दु:ख उनलाई राम्रै थाहा छ । मीठो खानसमेत कार्यक्रम पर्खनुपर्ने अवस्था रहेको उल्लेख गर्दै कामेश्वरले सुनाए, ‘मान्छे भोकाएपछि लाज नलाग्दो रहेछ । गम्भीर रूपमा भन्नुपर्दा एक समय जिगोलो बनुँ भन्ने पनि सोच आएको थियो । काठमाडौंमा यस्तो पनि हुन्छ रे भन्ने सुनेपछि साथीले भन्थ्यो, दादा, खान पनि पाइन्छ, फाइभ स्टार होटलमा बस्न पनि पाइन्छ । दिमागमा त्यहाँसम्मको कुरा सोचियो । धन्न लागिएन ।’
sushilpaudel2@gmail.com

प्रकाशित : पुस २७, २०७५ ११:०६
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT