अविराम भोलाराज

हरेक चरित्रलाई जीवन्तता दिन अब्बल मानिन्छन्, भोलाराज सापकोटा । यो अभिनय कुशलताको स्रोत र निरन्तर सक्रियताको राज के होला ?
गोकर्ण गौतम

काठमाडौँ —  सात कक्षामा पढ्दै थिए, भोलाराज सापकोटाले नाटक खेल्ने मौका पाए  । जान्या केही थिएन तर रमाइलो लाग्यो रे  ।

हेर्नेहरूले तारिफ गरे । स्कुलकै अरू एकाध नाटक खेले । सन्तुष्टिको मात्रा बढ्दै गयो । अभिनय गरेर के पाइन्छ ? हेक्कै थिएन । निरन्तर लागिरहे । नाटक खेलेपछि टेलिफिल्म खेले । रणवीर कपुरसँग बर्फी खेले । उनी अभिनीत नेपाली फिल्म पनि एक दर्जन पुग्नै लाग्यो । भोलाराज हाँस्दै भन्छन्, ‘के पाउँछु/पाएँ, कहिल्यै लेखाजोखा गरिनँ । आफ्नै तालमा लागिरहें ।’ त्यसो नहुँदो त, न अनेक आरोह/अवरोहको सामना गर्ने साहस आउँथ्यो, न यो अविराम यात्रा सम्भव नै हुन्थ्यो ।


गत शुक्रबार कागजपत्र प्रदर्शन भयो । चचहुई नामक फिल्म छायाँकन हुँदै छ । दुवैमा छन्, भोलाराज । कागजपत्रको त मेरुदण्ड उनै हुन् । फिल्ममा उनलाई सरकारी हुलाक कार्यालयको पियनका रूपमा देख्न पाइन्छ । उनी त खुसी नै छन् तर पत्नीचाहिँ विदेश जानु भनेर किचकिच गरिरहन्छिन् । चचहुईको सुटिङका लागि पोखरा पुगेका भोलाराजले फोनमा भने, ‘यो चरित्रमा धेरै युवाले आफूलाई पाउँछन् । जो परिवारकै खुसीका लागि आफ्नो देश छोड्न बाध्य हुनुपर्छ ।’ कागजपत्रको व्यापार सुखद रहेन तर फिल्म हेर्ने जोकोहीले भोलाराजको कामको प्रशंसा गरेका छन् । कारण उही, उनले पात्रमा आफूलाई पूरापुर ढालेका छन् । हुलियाबाट मात्र होइन, आनीबानी, बोलीचाली र मनोविज्ञानबाटै । र, अभिनयको यो मूल मन्त्र सिकेका हुन्, आरोहण गुरुकुलमा । त्यसैले भोलाराजलाई नियालिरहँदा गुरुकुल भुल्नै सकिन्न ।


हेटौंडाको तरंग सांस्कृतिक परिषद्सँग जोडिएर बेलाबखत नाटक गर्थे । अलिपछि सडक नाटक देखाउन नागढुंगादेखि जलेश्वरसम्म चहारे । पुगे । अभिनयप्रतिको भोक अझ बढ्यो, त्यहीबेला राष्ट्रिय नाचघरमा अभिनय प्रशिक्षण लिने मौका मिल्यो तर उनलाई हेटौंडा छोड्न त्यति सजिलो थिएन । त्यहाँ उनका साथी थिए, रामशरण दुलाल । मह जोडीबाट प्रभावित भएर रामशरण र भोलाराज पनि एक भएका थिए । ‘मामा–भान्जा’ जोडीको नाममा उनीहरूले हेटौंडा र आसपासका क्षेत्रमा टन्नै प्रहसन गर्थे । काठमाडौं आउँदा त्यो सहकार्य टुट्थ्यो । भोलाराज सम्झन्छन्, ‘त्यो पल निकै कठिन थियो तर मैले काठमाडौं आएर आफ्नो अभिनय तिखार्ने निधो गरें ।’ यहाँ उनका गुरु थिए, हरिहर शर्मा, सुनील पोखरेल, प्रभाकर शर्मा र वीरेन्द्र हमाल । एक वर्ष सिकें, केही होला जस्तो लागेन । हेटौंडा फर्किएर एउटा एनजीओमा जागिर खाएँ । तलब राम्रै थियो । तर मन रत्तिएन । ‘जति कष्ट आए पनि झेल्ने’ आफैंसँग वाचा गरे र फेरि काठमाडौं आए । यसपटकचाहिँ उतिविघ्न ठक्कर खानुपरेन । नाचघरका गुरु सुनीलको साथ पाए ।
नाचघरमा भोलाराजको लगनशीलताबाट प्रभावित थिए सुनील । त्यसैले गुरुकुलको पहिलो ब्याचमा भोलाराजलाई पनि लिए । गुरुकुलको नियमित बसाइ र सिकाइले भोलाराजको अभिनयप्रतिको बुझाइ बदलिँदै गयो । आत्मविश्वासको आयतन पनि फराकिलो हुँदै गयो । ताराबाजी लैलै, मायादेवीको सपना, आरूका फूलका सपना, अग्निको कथाजस्ता चर्चित नाटकमा क्षमता पस्कन पाए । त्यतिबेला च्यानल नेपालमा फिफ्टी–फिफ्टी नामक कमेडी सिरियल खेल्थे । अरू केही हुन्नथ्यो, जसरीतसरी हँसाउने मात्र । अग्निको कथा नाटक देखाउन कोलकाता जाँदै गर्दा लेखक अभि सुवेदीले भनेछन्, ‘रंगमञ्चमा यति गम्भीर चरित्रमा अभिनय गर्छौ तर सिरियलमा किन जोकर जसरी देखापर्छौं ? तिम्लाई सुहाउँदैन त्यस्तो काम ।’ भोलाराज हाँस्दै भन्छन्, ‘अभि सरले भनेको कुरा म आफैंलाई महसुस भइरहेको थियो । त्यसैले त्यो सिरियल र त्यस्तो काम चटक्कै छोडिदिएँ ।’


गुरुकुल भोलाराजलाई किन पनि विशेष लाग्छ भने त्यहाँ हुँदाहुँदै अर्थात् सन् २०१२ उनलाई बलिउडबाट अफर आयो, बर्फीका लागि । अनुराग बसुजस्ता गिनेचुनेका निर्देशकसँग काम गर्न पाइएला भनेर सोचेकै थिएनन् तर मुम्बई गएर अडिसन दिएपछि सबथोक सम्भव भयो । बर्फीमा उनलाई रणवीर कपुरको साथीका रूपमा देख्न पाइन्छ । समीक्षकहरूले समेत भोलाराजको भूमिका र अभिनय मन पराए । तर त्यहीं बसिरहने मेलोमेसो मिलेन । बरु यता आएर फिल्म खेल्न थाले ।


भोलाराज अभिनीत झुम्की, कुम्भकरण, रणवीर, पण्डित बाजेको लौरी, गोपीलगायत चलचित्र रिलिज भएका छन् । प्रायः फिल्ममा सहायक भूमिका हुन्छ तर त्यसमै आफ्नो विशिष्टता झल्काउँछन् । हिरोको परम्परागत मानकमा अटाउँदैनन् उनी । कद होचो छ । यही कारण उबेला नाटक त गुमाउनुपरेको थियो भने फिल्ममा झन् सकस पर्ने भइहाल्यो । तीतो–यथार्थ सुनाउँछन् उनी, ‘कलाकारलाई हेर्ने दृष्टिकोण परिवर्तन त हुँदै छ । तर अझ पनि यहाँ अभिनय क्षमताभन्दा रूप र हुलियालाई ज्यादा महत्त्व दिइन्छ । म आफैं यो प्रवृत्तिको सिकार हुँ ।’


तर पनि भोलाराजलाई कुनै गुनासो छैन । हिजो हेटौंडाबाट रित्तो हात आएका थिए, अहिले नाम कमाएका छन्, जीवन धान्न कष्ट छैन । अभिनय वर्कसप गराएर र कास्टिङबाट पनि बेलामौकामा कमाइ हुन्छ । अभिनय गर्दै हिँड्दा घरमा गाडी थियो । बुबाआमाको चाह थियो, छोराले गाडीको व्यापार सम्हालोस् । भन्छन्, ‘त्यता लागेको भए अहिले घर बनाइसक्थें । अभिनयमा लागेर घर बनाउन नसके पनि मनचाहिँ खुसी छ । जीवन चलिरहेकै छ ।’

gokarna.gtm@gmail.com

प्रकाशित : चैत्र १५, २०७५ १२:००
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT

शानदार डेब्यु

फिल्म ‘बुलबुल’ को चोपेन्द्र चरित्र र त्यसलाई निर्वाह गर्ने कलाकार मुकुन भुसालको खुबै चर्चा भइरहेको छ । मुकुन कसरी चोपेन्द्र बने ? त्यही रोचक कथा:
गोकर्ण गौतम

काठमाडौँ —  बुलबुल’ चलेकै थिएन, गीत र ट्रेलर सार्वजनिक हुनासाथ मुकुन भुसालको चर्चा सुरु भइसकेको थियो  । उनको चरित्रको नामै युनिक, चोपेन्द्र  ।

बुलबुल’ चलेकै थिएन, गीत र ट्रेलर सार्वजनिक हुनासाथ मुकुन भुसालको चर्चा सुरु भइसकेको थियो । उनको चरित्रको नामै युनिक, चोपेन्द्र । बोल्ने शैली अझ नवीन । अर्घाखाँचीतिरको लवज मिसिएको । सम्भवतः यसअघि नेपाली फिल्मका मुख्य पाक्रले कहिल्यै नबोलेको लवज । गत शुत्रबारबाट ‘बुलबुल’ प्रदर्शन भएपछि त मुकुनको प्रशंसाको ओइरै लागेको छ । उनले बोल्ने ‘च्यागुल्लो छ’ संवाद उस्तै लोकप्रिय हुँदै छ । जबकि उनको यो पहिलो फिल्म हो ।


‘तपाईंहरूका लागि म नयाँ लाग्न सक्छ तर म नौ वर्षदेखि अभिनय साधना गरिरहेको छु । त्यसकै प्रतिफल हो, चोपेन्द्र चरित्र,’ मुकुनले भने । ‘बुलबुल’ हेर्ने जोकोहीलाई हेक्का हुन्छ, चरित्रलाई जीवन्त बनाउन मुकुनले कुनै कसर छोडेका छैनन् । रोचक पक्षचाहिँ हिरोको परम्परागत मानकमा चोपेन्द्र अटाउँदैन । तर उनको हुलिया, बोली र व्यवहारले दर्शकलाई आत्मीय गराउँछ ।


नेपाली फिल्ममा अभिनेता होइन, तथाकथित स्टारको हालीमुहाली छ । जो चरित्रमा जीवन भर्न होइन, नक्कल गर्न उद्यत हुन्छन् । त्यस्ता चरित्र समाजभन्दा पर हुन्छन् । यी अवगुण चोपेन्द्रमा देखिन्न । रैथाने लाग्छ यो चरित्र । मुकुन भन्छन्, ‘मलाई हिरो बन्नु छैन, स्टार हुनु छैन । चरित्रमा बाँच्नु मात्र छ ।’ यसको जबर्दस्त संकेत ‘बुलबुल’ मा देखाइसकेका छन् ।

कसरी बने चोपेन्द्र ?
अर्घाखाँचीको सन्धिखर्कबाट एसएलसी सकेपछि प्लस टु पढ्न काठमाडौं आए । प्लस टु सकियो तर स्नातकमा भर्ना हुन मन लागिहालेन । दिल्ली गए । के गर्ने भन्नेचाहिँ उनैलाई पत्तो थिएन । अभिनयको प्रशिक्षण लिने मौका जुर्‍यो । तर लामो समय बस्न सकेनन् । यता आएर मोटरसाइकल वर्कसप खोले । अभिनयको रस पसिसकेको थियो, अवसर थिएन । एकाध सडक नाटक खेले, आँत भरिएन । त्यसैले ओस्कार कलेजमा भर्ना भए, सन् २०१३ मा । मुकुन सम्झन्छन्, ‘पढेपछि अभिनय कौशल त बढ्छ नै, फिल्म खेल्ने मौका जुर्छ भन्ने आशा पनि थियो ।’


तर त्यो आश पूरा भएन, अभिनयमा स्नातक गरिसक्दा पनि । केही सर्ट फिल्ममै चित्त बुझाउनुपर्‍यो । फिचर फिल्मबाट प्रस्ताव नआएका होइनन् । स्क्रिप्ट पढ्थे, जुन भूमिका उनलाई मन पर्थ्यो, त्यो पाउँदैनथे । जुन पाउँथे, त्यो मन पर्दैनथ्यो । उनी भन्छन्, ‘डेब्यु प्रभावशाली भएन भने छवि बिग्रन्छ, करिअर अगाडि बढ्दैन भन्नेमा निश्चिन्त थिएँ । त्यसैले हतारिएर फिल्म खेलिनँ । धैर्य गरें ।’ कहिलेसम्म पर्खने ? टुंगो थिएन, यस्तो अवस्थामा आफूसँगै अभिनय पढेका साथीहरू निराश भएको देखेका थिए । आफ्नो हालत यस्तै हुने खतरा देखेपछि फेरि उनी दिल्ली हानिए । यसपटक उद्देश्य स्पष्ट थियो, अभिनयको थप अध्ययन गर्ने । मार्वा स्टुडियोबाट फिल्म एक्टिङमा स्नातकोत्तर गरे ।


भाग्यले पनि साथ दियो । उता, पढाइ सकियो । यता, ‘बुलबुल’ को प्रस्ताव आयो । प्रस्तावक थिए उनी पढेकै ओस्कार कलेजका प्रिन्सिपल विनोद पौडेल । विनोदले यत्ति भनेका थिए, ‘सेक्युरिटी गार्डको भूमिका हो । यो चरित्र लेख्दा नै तिमी मेरो दिमागमा थियौ ।’ मुकुन हाँस्दै भन्छन्, ‘विनोद सरसँग पूर्ण विश्वास थियो । स्क्रिप्ट पढेपछि झन् मोहित भएँ ।’ लगातार चारपटक स्क्रिप्ट पढेको मुकुन बताउँछन् । त्यसो त यो भूमिका त्यसअघि विपिन कार्की, खगेन्द्र लामिछाने, निश्चल बस्नेतलाई प्रस्ताव गरिएको थियो तर मेलोमेसो मिलेन । यही बेला आफूले खोजेजस्तै कलाकार मुकुन पाएपछि निर्देशक विनोद पनि दंग भए ।


चोपेन्द्रलाई मुकुनले यही समाजको झर्रो प्रतिनिधिका रूपमा पाए । जब चरित्र निर्माणमा लागे, आफूले देखे/भेटेका अनेक मान्छेका आनीबानी चोपेन्द्रमा समाहित गर्दै गए । हाँस्ने/बोल्ने, हिँड्ने, कपाल कोर्ने शैली वास्तविक चरित्रबाटै सापटी लिइएको मुकुन बताउँछन् । यही कारण हुनुपर्छ, चोपेन्द्र पूरापुर हाम्रै परिवेशको चरित्र लाग्छ । तीन महिनाको वर्कसपपछि छायाँकन सुरु भयो । मुकुन चरित्रमा कतिसम्म डुबिसकेका थिए भने एकल सट् पहिलो टेकमै ओके हुन्थ्यो । थातथलो अर्घाखाँची भएकाले लवजमा खास समस्या भएन । यद्यपि त्यसमा पनि ‘इम्प्रोभाइज’ चाहिँ गरेका छन् ।


नेपाली फिल्मले विस्तारै स्थानीय कथा र पात्रलाई अँगाल्न थालेको छ । पलायनवादी र सीमापारिबाट सापट लिएका चरिक्रहरू त्रमशः हराउँदै छन् । मुकुनहरूको आगमनले यो मौलिक कथा वाचनलाई अझ प्रभावकारी बनाउनेमा शंका छैन । ‘बुलबुल’ प्रदर्शनसँगै मुकुनलाई नयाँ फिल्महरूबाट प्रस्ताव आउनुले यही संकेत गर्छ । तर फेरि पनि उनलाई हतार छैन । सिनेमा घर पुगेर दर्शकको प्रतिक्रिया लिन व्यस्त मुकुन भन्छन्, ‘अब गर्ने भूमिकामा चोपेन्द्रको झल्को आउन दिँदै दिन्न । त्यहीअनुसार पात्र र कथा चयन गर्छु ।’ उनी नेपाली, अंग्रेजी, हिन्दी र भोजपुरी खरर बोल्न सक्छन् । यीभन्दा भिन्न भाषामा काम गर्न मन रहेछ ताकि आफ्नो क्षमता र लगनशीलताको असली परीक्षा होस् ।


नेपालमै कति अभिनेता यस्ता छन्, जसले सुरुवाती एकाध फिल्ममा उत्कृष्ट अभिनय गरे, चरित्रप्रति गम्भीरता देखाए, आशा जगाए । तर निरन्तरता दिन सकेनन् । पाएजति फिल्म खेल्ने ध्याउन्नमा लागेमा अभिनय स्तर खस्किने भइहाल्यो । मुकुन यही कोटिमा पर्ने त होइनन् ? ‘त्यसमा ढुक्क हुनुस् । म पैसा कमाउन मात्रै फिल्म खेल्दिनँ । यत्तिकै पनि मलाई रोजीरोटीको समस्या छैन । त्यसमाथि एक्टिङ पढाएरै कमाउन सक्छु,’ उनले भित्री चाहना सुनाए, ‘म मेरो चरित्र र सिनेमाको आयु लामो होस् भन्ने चाहन्छु । त्यहीअनुसार काम गर्छु ।’

gokarna.gtm@gmail.com

प्रकाशित : फाल्गुन १०, २०७५ १२:११
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्