'हिट र फ्लप हातमा हुन्न'

अर्पण थापाले जति फिल्म खेले/बनाए, सोही अनुपातमा सफलता पाएका छैनन् । तैपनि फिल्म खेल्ने, लेख्ने, बनाउने र हेर्नेबाहेक अरू केही गर्दैनन् ।
गोकर्ण गौतम

 महाबौद्धमा विदेशी फिल्मका डीभीडी बेच्थे, अर्पण थापा  । मुम्बई पुगे  ।

फिल्म एक्टिङ र डिरेक्सन पढे । फर्किएपछि प्रस्ताव आयो, सिक सिटीबाट । मुर्रे केर निर्देशित यस फिल्मको बजेट थियो, जम्माजम्मी अढाई लाख । त्यो पनि सर्ट होइन, फिचर फिल्म नै । अर्पणलाई आफ्नो क्षमता पस्कनु थियो, त्यसैले बजेट र ब्यानर हेरेनन् । सानो लगानीको सिक सिटीले उनको करिअरमा ठूलो भूमिका खेल्यो । कम्तीमा फिल्मको अभाव भएन । आफ्नै मर्जीले नखेल्नु त अलग कुरा ।
अभिनेताका रूपमा उनलाई नेपाली फिल्मले स्विकारिसकेको छ । त्यसो त अर्पणको परिचय अभिनेतामा मात्र सीमित छैन । लेखन र निर्देशनमा पनि सक्रिय छन् । उनी निर्देशित चौथो फिल्म घर साउन ३ गते प्रदर्शन हुँदै छ । उनी नेपाली फिल्मका लागि ‘आउटसाइडर’ हुन् । यहाँ चिनजानको कोही थिएनन् । जति पहिचान बनाए, आफ्नै बलबुतामा । यसबीच अनेक आरोह–अवरोह झेल्नुपर्‍यो । तर यात्रा रोकिएन । घरको पोस्ट प्रोडक्सनमा व्यस्त अर्पणले बडो आत्मविश्वासका साथ सुनाए, ‘र, कहिल्यै रोकिने पनि छैन ।’ भनिन्छ नि, आत्मविश्वास नै आधा जित हो । बाँकी समय र संघर्ष ।
संयोग कस्तो भने, असाध्यै कम बजेटको फिल्मबाट डेब्यु गरेका अर्पणले दोस्रो फिल्मचाहिँ ठूलो बजेटको पाए, ब्याच नम्बर १६ । आठ वर्ष अगाडि प्रदर्शित यस फिल्ममा करिब डेढ करोड लगानी भएको थियो । प्रचार उस्तै धमकेदार । केन्द्रमा अर्पण नै थिए तर बक्सअफिसमा चिप्लियो । यसको अपजसको भार स्वाभाविक रूपमा अर्पणको थाप्लोमा पनि पर्ने भइहाल्यो । यही कारण हुनुपर्छ, त्यसपछि अठार महिना फिल्मी गतिविधिबाट टाढिए । के उनलाई डिप्रेसन भएको थियो ? अर्पण झट्ट भनिहाल्छन्, ‘होइन तर किन–किन फिल्म खेल्न मन लागिहालेन । बरु विदेश जाउँ–जाउँ जस्तो भएको थियो ।’ धन्न ! विदेश गएनन् । बरु वैदेशिक रोजगारीमा पठाइदिने प्रलोभनमा हुने ठगीमाथि फिल्म लेखे । नाम थियो, धन्दा ।
धेरैलाई थाहा नहुन सक्छ, अर्पण कवि पनि हुन् । हिरो बन्नु अगावै उनका कविता राष्ट्रिय अखबारहरूमा छापिएका थिए । कवि हजुरबुबा विनोद अश्रुमालीको प्रभाव थियो । साहित्यिक चेत र लेखनप्रतिको लगावले अर्पणलाई स्क्रिप्ट लेख्न खास समस्या भएन । धन्दा निर्देशन गरे, सुदर्शन थापाले । मुख्य भूमिकामा चाहिँ अर्पण नै । अनुहारभरि दागैदाग र स्टिच गरिएको अर्पणको लुक्सले त्यतिबेला खुब चर्चा पाएको थियो । आफू आम अभिनेताभन्दा अलग भएको छनक दिए । भयो पनि त्यस्तै, त्यसपछिका प्रायः फिल्ममा अर्पणले केही नयाँ गर्ने प्रयास गरे । छड्केमा ज्यादै हिंस्रक गुन्डा बने, बधशालामा सेनाको मेजर । आफैंले लेखेको मौनमा बोल्न नसक्ने पात्रका रूपमा देखापरे । अर्पण भन्छन्, ‘मलाई सोकल्ड हिरोभन्दा ‘डार्क’ क्यारेक्टर नै मन पर्छ ।’ उनलाई मनपर्ने अभिनेता नै द डार्क नाइटका हेथ लेजर हुन् ।
लेखन र अभिनय मात्रले अर्पणको भोक मेटिएको थिएन । निर्देशन जो गर्नु थियो । सर्ट फिल्म द डिजाइनरले विदेशी फेस्टिभलमा उत्साहजनक उपस्थिति जनाएपछि थप हौसिएका थिए । त्यसकै परिणाम थियो, मुखौटा । यस फिल्ममा को थिएनन् ? राजेश हमालदेखि सुनील थापा, रवीन तामाङ, प्रशान्त ताम्राकार, सौगात मल्ल हुँदै दयाहाङ राईसम्म । अर्पण आफैं पनि खेले । ग्याङस्टारको कथा थियो । हाइप पाउने भइहाल्यो । निर्देशनमा अर्पणको डेब्यु दमदार हुने अपेक्षा थियो । तर मुखौटा फ्लप भयो । अर्को ठक्कर ! भन्छन्, ‘पोस्टको काम नसकिएर तोकिएको भन्दा दुई सातापछि रिलिज भयो । त्यहीबेला विश्वकप फुटबल सुरु भयो । नन–लिनियर कथावाचन पनि दर्शकले रुचाएनन् ।’
अर्पण निर्देशित दोस्रो फिल्म आधा लभ पनि व्यावसायिक रूपमा असफल ठहरियो । न सुनकेशरीले नै लगानी उठायो । तर आफ्नो कर्मबाट कहिल्यै हच्किएका छैनन् । अन्यथा, घरसम्म कसरी आइपुग्थे ? अर्पणकै शब्दमा, ‘रिजेक्सन’ ले ऊर्जा दिन्छ, डिप्रेसन होइन । यसको प्रमाण हो, तीन फिल्मको स्क्रिप्ट लगभग तयार हुनु, गाउँखाने कथा, बैंकक नाइट्स र मुखौटा २ । यी फिल्म क्रमैसँग बनाउने योजना बनाएका छन् । उनी अभिनीत पछिल्लो फिल्म ए मेरो हजुर ३ हिट भयो । वीरविक्रममा पनि उनलाई मन पराइयो । लप्पन छप्पन २ को सुटिङ बाँकी छ । जति आफूमा अभिनय क्षमता छ, त्यति पस्कने मेलोमेसो नमिलेको दुःखेसो छ उनको । भन्छन्, ‘चुनौतीपूर्ण रोल गर्न मन छ । तर के गर्नु, न पर्याप्त समय दिन्छन्, न पैसा र सुरक्षा । आफूले चाहेर मात्र नहुँदोरहेछ ।’
अर्पणमाथि एउटा आरोप छ, उनको अभिनय ‘लाउड’ हुन्छ । यसलाई ठाडै नकार्दैनन् । तर्क गर्छन्, ‘लाउड अभिनय गर्नु रहर होइन, बाध्यता हो । बजारले त्यही रुचाउँछ । लाउड नगरी अभिनेता स्थापित हुन सक्दैन ।’ वीरविक्रम र ए मेरो हजुर ३ मा उनैलाई आफ्नो अभिनय ‘लाउड’ लाग्छ । अगाडि थप्छन्, ‘तर के गर्नु, यिनै फिल्म हिट भए, मेरो चरित्र पनि रुचाइयो ।’ त्यसो त ‘लाउड’ को एकोहोरो आरोप लगाउनेलाई उनी आफू अभिनीत मौन र डाइङ क्यान्डलजस्ता फिल्म हेर्न सुझाउँछन् । कुरोको चुरो उही, यथार्थ अभिनय गर्न नचाहेको वा नसकेको होइन तर ‘लाउड’ गर्नुपर्ने अघोषित बाध्यता छ ।
निर्देशन होस् या अभिनय, अर्पणले जति काम गरे, सोही अनुपातमा सफलता हासिल गर्न सकेका छैनन् । तीतो–सत्य हो यो । उनी आफैंलाई आफ्नो क्रेज थाहा छैन, बाटोमा हिँड्दा कसैले चिन्यो भने अचम्म लाग्छ रे । तर फिल्म खेल्ने, लेख्ने, बनाउने र हेर्नेबाहेक अरू केही काम गर्दैनन् । यसैबाट जीवन चलेको छ । विदेश जाने सोच हराएको छ । ‘हिट र फ्लप त मेरो हातमा हुन्न,’ अर्पणको अठोट छ, ‘सर्जकका रूपमा स्तरीय फिल्म बनाउन प्रयास मात्र गर्न सक्छु । रेड क्यामेरा नपाएको दिन डीएसएलआरले खिच्छु । डीएसएलआर पनि पाइनँ भने क्यामेराले खिच्छु । तर फिल्म बनाउन कहिल्यै छोड्दिनँ ।’

अर्पणका प्रिय ५
निर्देशक
प्रदीप भट्टराई
दीपेन्द्र के खनाल
दीपक रौनियार
निगम श्रेष्ठ
नरेशकुमार केसी

अभिनेत्री
स्वस्तिमा खड्का
केकी अधिकारी
सिर्जना सुब्बा
समुना केसी
प्रियंका कार्की

अभिनेता
सौगात मल्ल
दयाहाङ राई
हरिवंश आचार्य
विपिन कार्की
रवीन तामाङ

प्रकाशित : असार १३, २०७६ ११:०७
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

[डायरी] सुविधा कि सास्ती ?

गोकर्ण गौतम

यही सोमबारको आलो पीडा पोख्छु पहिले  । थापाथलीबाट लाजिम्पाट जानु छ  । टुटलमा राइडर सर्च गरें । एसेप्ट भयो । फोन पनि आयो । उनैले भने, ‘म नर्भिक नजिकै छु । नेपाल राष्ट्र बैकअगाडि गएर बस्नुस् । पाँच मिनेटमा आइपुग्छु । रातो टिसर्ट लगाको छु ।’ उनले भनेजस्तै गरें ।

टन्टलापुर घाम लागिरा’छ, बाटो छेउ उभिएर कुर्दै छु । पाँच हैन, दस मिनेट बित्यो । न फोन आयो, न बाइकवाला । बरु रातो टिसर्ट धर्नेलाई हेर्दा–हेर्दा आँखा थाक्न लागे । ढिला भइसक्यो । छटछटी भयो । आफैंले फोन गरें । उठेन । फेरि गरें, अहँ उठेन । क्यान्सिल गरेर नयाँ राइडर खोज्न त्यहाँ वाईफाई थिएन, मोबाइल डाटाको ताल उही हो । फेरि नम्बर डायल गरे, रिङ गयो तर काटियो । अबचाहिँ हार मानें । ट्याक्सी चढें ।


धन्न ! ट्याक्सीवाला सज्जन परेछन् । मिटरमा जान माने ।
लाजिम्पाट पुगेर भेटघाटमा व्यस्त भएँ, धोका दिने राइडरलाई बिर्सिसकेको थिएँ । इमेलको नोटिफिकेसन आयो । यस्तो लेखिएको रहेछ, ‘तपाईंको यात्रा पूरा भयो । ह्याप्पी टुटलिङ ।’ अबचाहिँ कन्पारो तात्यो । २० मिनेट खेर गयो । मानसिक तनाव झेल्नुपर्‍यो । राइडरले ठाडै बदमासी गरे । त्यसको निगरानी छैन । उल्टै ‘ह्याप्पी टुटलिङ’ रे । यही हो त, प्रविधिको प्रभावकारी प्रयोग ? सबै व्यथा बिसाएर अनि हल्का रिस मिसाएर इमेल रिप्लाईं गरें । सेवा पाइएन, समय मात्र गयो, फोकटमा । तपाईंलाई लाग्ला, यत्तिमै यत्रो लेख नै लेख्नुपर्छ त ? पर्दैन्थ्यो, यदि यसअघि पनि यस्तै ठक्कर नखाएको भए । सबै व्यथा पोखें भने अरू केही नपाए पनि तपाईंबाट सहानुभूतिचाहिँ पाउँछु पक्कै । उस्तै परे, तपाईं मेरो सहनशीलताको प्रशंसक पनि बन्नुहोला ।
अब अघिल्लो दिन अर्थात् आइतबारको सास्ती सुनाउँछु ।


वनस्थलीबाट थापाथली पुग्नु छ । माइक्रो चढूँ, ठेलमठेल, पेलम्पेल । जाम पर्‍यो भने अर्को फसाद । ट्याक्सी छोइसक्नु हुन्न । टुटल नै खोलें । ब्यालेन्स सकिएछ, डिजिटल पेमेन्ट सेवाप्रदायक एप्स खल्तीबाट आठ सय रुपैयाँ टप–अप गरें । खल्तीबाट ब्यालेन्स घट्यो, पैसा गएको सन्देश पनि आयो । १५ मिनेट कुरें तर टुटलमा देखिएन । हतार थियो, त्यसैले हाताहात पैसा दिने सर्तमै राइडर बोलाएँ ।


चार घण्टा बित्यो तर ब्यालेन्स बढेन । कति चुस्त ? पैसा त्यत्तिकै हराउला भन्ने भय सुरु भयो । खल्तीमा फोन गरें, पैसा गइसकेकाले टुटलमै सम्पर्क गर्न अनुरोध गरे । टुटलको फोन उठाउने युवतीलाई एक मिनेट लगाएर सबै कथा सुनाएँ, उनले बडो आत्मविश्वासका जवाफ फर्काइन्, ‘टप–अप हुन त २४ घण्टा लाग्छ । वेट गर्नुस् ।’ उनलाई अरू बेला १०–१५ मिनेटमा हुने गरेको जाहेर गरें । ग्राहकको समस्या सुल्झाउन बसेका कर्मचारीलाई कम्पनीको आधारभूत ज्ञानसमेत छैन । त्यसपछि फोन अरू कोहीलाई दिइनँ, ती पुरुषले ‘राइडर कि कस्टमर’ बाट वार्ता सुरु गरें । फेरि जस्ताको त्यस्तै कथा सुनाएँ, तीन मिनेट गइसक्यो । पैसा आफैंले हाल्नु छ, तैपनि यस्तो लफडामा फसियो । उफ ! ती महोदयले खल्तीबाट पैसा आउँदै नआएको ठोकुवा गरे । उनकै आदेशबमोजिम म बबुरो फेरि खल्तीमा फोन गर्न विवश भएँ ।


खल्तीमा अरू कसैले फोन उठायो । फेरि इतिवृत्त पोख्नुपरिहाल्यो । उनले उस्तै दाबी गरे, ‘पैसा गइसकेको छ, नपत्याए तपाईंको इमेल भन्नुस्, म पेमेन्ट सिट सेन्ड गरिदिन्छु ।’ मैले त्यस्तै गरें, प्रमाण आयो । फेरि टुटलमा फोन गरें । अरू कसैले फोन उठायो । पुनः उही बिन्ती बिसाएँ । उनले इमेल ठेगाना दिँदै सिट पठाउन भने । त्यस्तै गरें, एक छिनमा रिप्लाई आयो, ‘यो किन मेल गर्नुभएको, सविस्तार लेख्नुहोला ।’ कस्तो ताल, हेर्नु त ? बेवास्ता र हेल्च्याक्र्याइँको पराकाष्ठा भएन र ? आठ सयको सवाल छ, फेरि त्यहाँ पनि सबै कथा लेखेर पठाएँ । रिप्लाई आएन । अढाई घण्टापछि बल्ल टप–अप भयो । तर आफ्नो कमजोरीले उपभोक्तालाई परेको असुविधाप्रति क्षमायाचना गर्दै इमेलसम्म आएन । कस्तो स्मार्ट र जवाफदेही सेवा ?
अब टुटलजस्तै अर्को मोटरसाइकलमार्फत सेयर राइडिङ सेवा प्रदान गर्ने एप्स पठाओको कहानी भन्छु ।
खासमा म पहिले पठाओ प्रयोग गर्थे । अति ल्याङल्याङ भएपछि टुटलतिर लहसिएको हुँ ।
निजी सवारीसाधनले पैसा लिएर यात्रु ओसार्न नमिल्ने प्रावधान छ हामीकहाँ । त्यसैले गत माघमा टुटल र पआठोका चार राइडर्सलाई प्रहरीले समात्यो । तर यात्रुलाई सुबिस्ता हुने अनि रोजगारीको सिर्जना गरिरहेकाले यिनलाई रोक्न नहुने भन्दै सामाजिक सञ्जालमा चर्को विरोध भयो । प्रविधिको विकाससँगै नियम–कानुन परिमार्जन हुनु जरुरी पनि छ । त्यसैले टुटल–पठाओले व्यापक जनसमर्थन पाए । भुल्न नहुने तथ्यचाहिँ, त्यतिबेला टुटल–पठाओप्रतिको प्रेमभन्दा ट्याक्सीप्रतिको आक्रोश र वितृष्णा ज्यादा थियो । जे होस्, फाइदा यी एप्सलाई नै भयो । प्रधानमन्त्री केपी ओलीलेसमेत साथ दिए । सबभन्दा ठूलो उपलब्धिचाहिँ, टुटल–पठाओको सित्तैमा प्रचार भयो । पहिले प्रयोग गरेकाले खुब तारिफ गरे । नयाँ प्रयोगकर्ता ह्वात्तै बढे । एउटा उदाहरण मै हुँ । कम पैसामा बिनाझन्झट गन्तव्यमा पुगिने भएकाले राजधानीभित्रको यात्राको सास्ती निमिट्यान्न हुने आशा राखियो । त्यसो त हामीलाई सानै उपलब्धिमा अचाक्ली उत्साही भइहाल्न कसले भ्याउने ?
अनुभवीले सुझाए, टुटलभन्दा पठाओ सस्तो छ । त्यसैले पठाओ डाउनलोड गरें ।
त्यतिबेला प्रयोगकर्ता मात्र होइन, राइडर पनि ह्वात्तै बढेका थिए । प्रायः सबै मिलनसार, बोलीचाली उस्तै मीठो । वनस्थलीबाट नियमित थापाथली आउनुपर्ने, १ सय १७ तिरे पुग्ने । म दंग । सर्च गरेको दुई चार मिनेटमै राइडर भनेको ठाउँमा आइपुग्ने । महिना दिन जति यसरी नै बित्यो । एक्कासि त्यही दूरीको भाडा १ सय ४८ पुग्यो । पहिले वनस्थली–बालाजु–लैनचौर–सिंहदरबार–थापाथलीको रुट देखाउँथ्यो, अब घरी कलंकी पुर्‍याउन थाल्यो, घरी सीतापाइला । सिस्टममा केही समस्या होला भन्ठानेर दुई चार दिन त्यतिकै बसे । तर पहिलेको भाडादरमा जान पाइएन, अफिस टाइममा अझ बढी पैसा लाग्ने । फोनमा सबै गुनासो पोखें । जवाफ आयो, ‘के भएको रहेछ हेर्छौं र तपाईंलाई खबर गर्छौं ।’
दुई हप्ता बित्यो, न खबर आयो, न साविक रुट देखायो । बिस्तारै राइडरको व्यवहार बदलिन थाल्यो । पठाओले भाडाको १० बाट १५ प्रतिशत काट्न थालेको, पहिलेजस्तो सुविधा नदिएको गुनासो यात्राभर सुन्नुपर्थ्यो । कत्ति त, ठाडै ‘मिलाएर दिनु है’ भन्न थाले । कोही ‘रिक्वेस्ट क्यान्सिल गर्नुस्, त्यहाँ तोके जतिमा पुर्‍याइदिन्छु’ भन्थे । पठाओले कहिलेकाहीँ केही रकम छुट दिन्थ्यो, त्यो सुविधा प्रयोग गर्‍यो भने राइडर नै नभेटिने । अर्को ट्रिप भ्याउने लोभमा कोही बत्ताउँथे । त्यसमाथि पठाओको एप्समा चुस्त नभएर उस्तै तनाव । मोबाइल डाटाबाट चलाइरहेको हुन्छ, एप्स अपडेट नगरी चल्दै–नचल्ने । कहिले लोकेसन पत्ता लगाउनै दसौं मिनेट लाग्ने । गुनासो पोख्दा–पोख्दा हैरान ! थप तनाव नलिने, बरु पठाओ चलाउनै छोड्ने क्रान्तिकारी निर्णय गरियो ।


कत्तिले भन्न थाले, टुटल अलि सिस्टेमेटिक छ ।
टुटलिङका सुरुआती दिन सुखदै रह्यो । तर विश्वास टुट्न धेरै समय कुर्नुपरेन । नयाँ–नयाँ स्वरूपका सास्ती आइलाग्न थाल्यो । जस्तो ः एक दिन थापाथलीबाट दरबारमार्ग जान रिक्वेस्ट गरें । एक छिनमा राइडर आइपुगे, थोत्रो बाइक लिएर, चढ्नै पट्यार लाग्ने । तर के गर्नु, चढ्नु परिहाल्यो । सिहंदरबार हुँदै जाऊँ भन्दै थिएँ, उनले त्रिपुरेश्वरतिर लगे । पम्पअगाडि लगेर रोके र भनें, ‘तपाईंले कति दिनुपर्ने हो, पेट्रोल हालिदिनुस् ।’ अचम्भित भएँ किनभने भाडा जम्मा ६० उठेको थियो, त्यो पनि मैले टुटल ब्यालेन्सबाट तिरिसकेको थिएँ । उनलाई बेलिविस्तार लगाएँ, टेर्दै–टेर्दैनन् । बाइकमा पेट्रोल र आफूसँग पैसा नभएको दुखेसो पोखेँ । यस्तो बेला तपाईं के गर्नुहुन्छ ? मैलेचाहिँ खुरुक्क ६० दिएँ । बल्ल भटभटे गुड्यो । पछि थाहा भयो, बाइक साथीको रहेछ । उनलाई टुटल ब्यालेन्सबाट पनि भाडा तिर्न सकिन्छ भनेर थाहै रहेनछ ।


उदेक लाग्छ, कति राइडरलाई राम्रोसँग एप्स चलाउनै आउँदैन । एसेप्ट हुन्छ, पछि फोनमा भन्छन्, ‘ला मैले त झुक्किएर गरेछु, टाढा छु । तपाईं क्यान्सिल गर्नुस् न ।’ नेभिगेसन गरेको लोकेसनमा आइपुग्ने राइडर त असाध्यै कम हुन्छन् । कोही बेतोडले बत्ताउँछन्, अलि बिस्तार हाँक्नु न भन्यो भने ‘बाइक चढ्ने गर्नुभएको छैन’ भनेर मजाक गर्छन् । मोबाइलमा एउटा बाइक नम्बरबाट एसेप्ट भएको देखाउँछ, बाइक आउँछ अर्कै । यात्रा गर्दा आफ्नै मुडमा भइन्छ, प्रत्येक पटक गुनासो पोखेर साध्य हुन्छ ? प्रविधिको उच्च सदुपयोग भनेको यही हो ? खासमा टुटल–पठाओबीच राइडर्स थप्ने अस्वस्थ प्रतिस्पर्धाले भद्रगोल हुँदै गएको छनक मिल्छ । राइडरलाई स्वीकृति दिनुपूर्व यात्रुलाई गर्ने व्यवहार, एप्स चलाउने तरिकाजस्ता आधारभूत ज्ञान दिनुपर्ने होइन र ?


यात्रुको सुरक्षाको ताल उस्तै बेहाल छ ।
टुटलले सन् २०१७ जनवरी र पठाओले सन् २०१८ सेप्टेम्बरबाट दुईपाङग्रे यातायात व्यवसाय सञ्चालन गरेका हुन् । यदि उनीहरू यात्रुको सुरक्षामा संवेदनशील हुन्थे भने त्यतिबेलैबाट हेल्मेट अनिवार्य गर्थे । तर अहिलेसम्म छैन । ट्याक्सी चालकले नराम्रो व्यवहार गरे, मिटरमा जान नमाने ट्राफिकलाई खबर गर्न सकिन्छ । धेरै हदसम्म ठाउँको ठाउँ कारबाही हुन्छ । तर टुटल–पठाओबाट दुर्व्यवहार भोग्नुपर्‍यो, ठगिनुपर्‍यो भने कहाँ जाने ? ट्राफिकले त उनीहरूलाई उसै पनि देखिसहँदैन । त्यसैले उल्टै खुच्चिङ भन्ला भन्ने डर । यात्रुको बिमा खै ? त्यसैले करको मामलामा मात्र होइन, सञ्चालन शैलीमा पनि टुटल–पठाओलाई उचित दायरामा ल्याउनु जरुरी भइसकेको छ । बन्द होइन, नियमन चाहिएको छ ।


पछिल्लो एक महिनाको मेरो अनुभवले भन्छ, ट्याक्सी र अन्य सार्वजनिक यातायातबाट आजित भएका यात्रुलाई टुटल–पठाओ ‘तावाबाट उम्केर भुग्रोमा परे’ जस्तो हुँदै छ । यिनीहरूको साख र विश्वसनीयता सखाप भइसकेको छैन, धर्मराएको चाहिँ पक्कै हो । सुध्रिए टिक्लिान् । अन्यथा, स्वतः बहिष्कृत हुनेछन् ।


बजारको नियम यही हो ।
बजारबाहेक अर्को नियमचाहिँ सरकार, स्थानीय सरकार वा महानगरहरूका लागि छ । त्यो हो— गतिलो सार्वजनिक यातायातका लागि पहल । चालीस–पचास लाख जनसंख्या भएको काठमाडौं सहरको सार्वजनिक यातायात १० सिटे ट्याम्पु र १५ सिटे माइक्रोलाई लगाएर महानगर घुरेर सुत्न मिल्छ ? मुख्य रुटमा एकै पटकमा धेरै मानिस बोक्न सक्ने (कम्तीमा साझा बस जत्रा) ठूला बसलाई रुट र समयतालिका तोकेर नचलाउने हो भने अब काठमाडौंमा आफ्नै सवारी नहुनेले यात्रा गर्न मुस्किल छ । फुटपाथ यसै पनि छेउकै सटरवालाको कब्जामा छ, बाँकी ठाउँमा पार्किङ । सार्वजनिक यातायात नसुध्रेसम्म टुटल वा पठाओजस्ता सेवा क्षणिक सुविधाका मात्र कुरा हुन्, यी समाधान होइनन् ।

प्रकाशित : जेष्ठ ४, २०७६ १०:५३
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT