परिपक्व माइली !

सन् सत्तरीदेखि सुरु भएको ग्लासटोनबरी म्युजिक महोत्सवमा दुई लाख बढी दर्शकले प्रत्यक्ष हेर्ने/सुन्ने गर्छन् । यस्ता महोत्सवमा कोही खास एक चम्कने गर्छ र त्यसबारे लामो समयसम्म चर्चा हुने गर्छ । यसपल्ट सबैझन्दा आकर्षक रहिन्, अमेरिकी गायिका माइली साइरस ।
हिमेश

 सबैभन्दा पहिले कुरा ग्लासटोनबरी फेस्टिभलबारे  ।

विश्व संगीतमा धेरै थुप्रै महोत्सवहरू हुने गर्छन् र यसमध्ये केही यस्ता पनि हुने गर्छन्, जसलाई त्यो समयको संगीतको साक्षी मानिन्छ । अझ भनौं, केही महोत्सवले विश्व संगीत अहिले कस्तो चलिरहेको छ, त्यसको प्रतिनिधित्व गर्ने गर्छ । यस्तै महोत्सवमा पर्छ, ग्लासटोनबरी । भर्खरै सकियो, इंग्ल्यान्डको समरसेटमा आयोजित यो महोत्सव । संगीत मन पराउने सबैको मुखमै झुन्डिएको स्थिति थियो, ग्लासटोनबरीको ।


यसको धेरै लामो इतिहास छ, सन् सत्तरीदेखि । सुरुदेखि यो निकै लोकप्रिय पनि थियो र यसपल्ट पनि यसलाई केही नभए पनि दुई लाखभन्दा बढीले प्रत्यक्ष हेरेको अनुमान छ । यसपल्टको महोत्सवको सबैभन्दा आकर्षक रहिन्, अमेरिकी गायिका माइली साइरस । खास कुरा के भने यस्ता महोत्सवमा कोही खास एक चम्कने गर्छ र त्यसबारे लामो समयसम्म चर्चा हुने गर्छ । यस्तो अवसर कलाकारले धेरै कमै मात्र पाउने गर्छन् । यस्तोमा यसपल्ट ग्लासटोनबरीमा भाग्यमानी रहिन्, माइली ।


र, अन्त्यमा धेरैको निचोड थियो, माइली त परिपक्व पो भइन्, यही महोत्सवसँगै । अमेरिकी गायिका, गीतकार र नायिकाका रूपमा उनको परिचय बन्छ, तर उनलाई धेरैभन्दा धेरै सम्झने भनेको गायिकाकै रूपमा हो । निकै कम उमेरमै केही न केही कारणले चर्चामा आउन सुरु गरिसकेकी माइलीको अहिलेसम्म ६ स्टुडियो एल्बम आइसकेको छ । अहिले उनी सातौं एल्बमको तयारीमा छिन् र त्यसको नाम पनि जुरिसकेको छ, त्यो हो, ‘सी इज माइली साइरस’ ।


ग्लासटोनबरीमा उनको बलियो उपस्थिति यो एल्बमको तयारी पनि हो । अहिलेसम्म निस्केका एल्बममध्ये तीन बिलबोर्ड चार्टसको नम्बर १ स्थानमा पनि पुगे र ती हुन्, ‘मिट माइली साइरस’, ‘ब्रेकआउट’ र ‘बनजर्ज’ । उनका बुबा बिली रे साइरस पनि संगीतकर्मी नै हुन् र माइलीको जीवनमा उनको ठूलो प्रभाव छ । अझ भनौं, यहाँसम्मको माइलीको संगीत यात्रामा कसैको सबैभन्दा बढी भूमिका छ भने त्यो बुबाकै हो । ग्लासटोनबरीमा पनि माइलीसँगै बुबाले केही प्रस्तुति दिए ।


महोत्सवमा उनी ‘ब्ल्याक मिरर’ पात्रका रूपमा प्रस्तुत भइन् । उनले त्यहाँ खालि गाइनन् मात्र, आफ्ना धेरै मनका भाव पनि पोखिन् । त्यो पनि धेरै लामो । सबैभन्दा मुख्य तथ्य के भने यो महोत्सवले उनको जीवनलाई सधैंका लागि परिवर्तन गरेको छ । अहिले २६ वर्ष पुगेकी माइलीले भनिन्, ‘पछिल्लो समय मेरो जीवनमा धेरै नाटकीय मोड आए र म त्यसबारे केही भन्न चाहन्छु । मैले केही सफलता पनि चाखें र त्यसको एउटै कारण हो, मेरो कडा मिहिनेत, समर्पण र त्याग ।’


उनले थपिन्, ‘यो महोत्सवमा मेरो बुबा मात्र होइन, आमा पनि हुनुहुन्छ । उहाँहरूले नै सफलताको यो एक मात्र मन्त्र सिकाउनुभएको हो ।’ अर्को शब्दमा भन्दा सफलतासम्म पुग्ने बाटो कठिन हुन्छ भने माइलीले पनि यो कठिन बाटो तय गर्नुपरेको थियो । यसलाई पार गर्ने भनेको मिहिनेतले नै हो, सफलतासम्म पुग्ने अरू कुनै उपाय छैन । यसक्रममा उनले एउटा कथा पनि सुनाइन् । उनी भन्थिन्, अग्लो पहाडबाट साइकलमा तल झर्न कति सजिलो छ । तर त्यही पहाड साइकलबाट चढ्न कति गाह्रो हुन्छ नि ? जीवन भनेको यही पहाडमा साइकलबाट चढ्न खोजे जस्तै हो ।


माइलीको अनुभव हो, यो । सबै केही न केही क्षेत्रमा हुन्छ र सफलताका लागि प्रयास गरिरहेको हुन्छ । सजिलो भने हुन्न । अझ गाह्रै हुन्छ । त्यसैले दिनरात मिहिनेत गर्नुपर्छ । जति बेला सफलताको स्वाद चाख्न पाइन्छ, त्यति बेला यो निकै मीठो भने हुन्छ । त्यसैले केही पाउने हो भने लगातार प्रयास गरिरहनुपर्छ ।


माइलीलाई पनि प्रत्येकपल्ट केही न केही जोखिम उठाउने रहर हुँदोरहेछ । अझ केही त्रास भयो भने मात्र उनी केही गर्न उत्सुक हुने रहिछिन् । ग्लासटोनबरी महोत्सव पनि त्यस्तै थियो । सुरुमा उनलाई यो महोत्सवमा भाग लिँदै छु भनेर सोच्दा डर लागेको थियो । यही डरकै कारण उनले राम्रो गर्ने प्रयास गरिन् । आखिरमा राम्रो भयो पनि । यो त माइलीको दार्शनिक पारा पनि भयो । मान्नै पर्छ, माइली परिपक्व हुन थालेकी छन् ।

himesh36@gmail.com

प्रकाशित : असार २०, २०७६ ०८:३४
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

चुलाचुली रंगमञ्च

कान्तिपुर संवाददाता

 दक्षिणी इलामको चुलाचुली भन्ने एउटा सानो गाउँ  । जुन गाउँ विकासका हिसाबले साह्रै पछौटे छ  ।

स्थानीय भन्छन्, ‘इलामले हेपेको, झापाले नदेखेको ठाउँ हो यो ।’ यहाँ भौतिक विकास नभएर के भो त ! साहित्यिक सांस्कृतिक विकास छँदै छ । चुलाचुलीमा एउटा रंगमञ्च छ, चुलाचुली थिएटर । यसको अगुवाइ गरेका छन् युवा रंगकर्मी चेतन आङथुपोले । रंगमञ्च त्यो पनि पछौटे गाउँमा ? साह्रै दुःख गरेर बचाएको छ चेतन र उनको टिमले ।


‘गाउँमा रंगमञ्च चलाउनु भनेको फलामको चिउरा चपाउनुजत्तिकै गाह्रो छ,’ ३२ वर्षीय चेतन भन्छन् । बेलाबेला उनको टिमले नाट्य उत्सवहरू आयोजना गरिरहन्छ । यसपटक ‘पाठशाला बाल नाट्य उत्सव’ आयोजना गरे, जेठ ३२ र असार १ मा भयो । सुरुका दिनमा नाटकमा जम्न चेतनलाई गाह्रो भयो । उनलाई परिवार, समाजले पागल ठाने । बेकामे, अल्छे, अरूका छोराछोरी बिगार्ने फटाहा बनाइए । आफूलाई पढेलेखेको ठान्नेहरूले पनि अनुत्पादक क्षेत्रमा किन समय बर्बाद गरेको भनेर गाली गरे । एक शिक्षकले उनलाई उपनाम नै दिएका थिए ‘भुराका राजा’ भनेर ।


चेतनले समाजका अपजस कति सहे कति । अझै पनि सहिरहेका छन् । तर, हरेस खाएका छैनन् । रंगमञ्चवाट आफ्नो गाउँको पहिचान गराउने उनको ध्येय छ । ‘सुरुका दिनदेखि नै मैले नयाँ पुस्तालाई केन्द्रमा राखेर काम गर्दै आएका छु,’ उनले भने । एकताका यिनले चरम आर्थिक संकट बेहोरे । विदेश जानलाई पासपोर्ट बनाए । भिसा पनि लाग्यो । अचानक यिनको मन बदलियो । तर वाचा गरे, ‘जस्तो दुःख हुन्छ बेहोर्छु तर विदेश जान्न ।’ त्यसयता चेतन नाटकमा निःस्वार्थ लागिपरेका छन् । लाहुर जाने, जागिर खाने सोच कहिल्यै पलाएन यिनको मनमा । यिनले नाटकमात्रै सोचे । ‘मेरो मनमस्तिष्कले सधैं भन्थ्यो गाउँमा कसरी रंगमञ्चलाई दिगो रूपमा स्थापित गर्ने ?’ उनले सुनाए ।


चाहेको भए चेतन काठमाडौं छिर्न सक्थे । राजधानीमा मज्जाले जमेर बस्न सक्थे । तर, काठमाडौंलाई यिनले कहिल्यै केन्द्र ठानेनन् । ठाने त केवल मात्र चुलाचुलीलाई । ‘मेरो काठमाडौं भनेकै मेरो गाउँ हो,’ उनको तर्क छ, ‘गाउँलाई नै काठमाडौं बनाउन लागेको छु ।’विगत दुई वर्षदेखि स्थानीय सरकार कछुवा गतिमै भए पनि गाउँको विकासमा जुटेको छ । तर, स्थानीय सरकारको बुझाइ के छ भने विकास भनेको सडक, पुल, बत्ती, पानी पुर्‍याउनु मात्रै हो । चेतन आक्रोश पोख्छन्, ‘गाउँमा रंगमञ्च बनाउनुचाहिँ विकास होइन ?’ रंगमञ्चप्रति स्थानीय सरकार र समाजका अगुवाहरूको दृष्टिकोण ज्यादै दया लाग्दो रहेको उनले अनुभव गरेका छन् । नाटकलाई नौटंकी ठान्नु समाजको दुर्भाग्य हो भन्छन् उनी ।


चुलाचुलीमा केही दिन नाटक मञ्चन गर्न खोज्दा व्यवस्थित हल पाएनन् । सामुदायिक हलमा साह्रै दुःखका साथ प्रदर्शन गर्नुपर्ने । किपोट (२०७०), चेतनले निर्देशन र लेखन गरेको पहिलो नाटक हो । सुवीउ चरी (२०७१), देवाङ्सी राजा (२०७३), खाल्डो (२०७४) र माङ्गेना (२०७६) नाटक गरे । यी नाटकहरू क्षेत्रीय, राष्ट्रिय, र अन्तर्राष्ट्रिय नाटक महोत्सवमा समेत मञ्चन गरिएको थियो । गत वर्ष मण्डला थिएटरले आयोजना गरेको समकालीन नाटक र युवा निर्देशन वर्कसपमा देशभरका १४ जना युवा निर्देशकहरूमा छानिएर प्रशिक्षणसमेत गरेका चेतन त्यसपछि थप खारिएर आएका छन् । ‘नाटक मेकिङ, निर्देशन कार्यशालाले थप हौसला मिल्यो,’ उनी भन्छन् ।

zivi.111@gmail.com

प्रकाशित : असार २०, २०७६ ०८:२८
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्