चकलेट

कथा
जानुका खतिवडा

काठमाडौँ — स्कुल छुट्नासाथ उपासना र अग्रज गेटतिर दौडिए । हजुरआमा अघि नै आएर कुरिरहनुभएको रहेछ । दुवै नातिनातिना डोर्‍याउँदै उहाँ घरतिर फर्किनुभयो । घर पुगेपछि हातगोडा धोएर उनीहरूले खाजा खाए अनि केही बेर खेल्न थाले ।

‘दिदी मामाले पठाइदिनुभएको चकलेट कस्तो मीठो थियो नि ?’ खेलौना गाडी भुइँमा गुडाउँदै अग्रजले भने । उपासना गुडियाको लुगा मिलाउँदै थिइन् । भाइतिर उनले ध्यान दिइनन् ।

‘मलाई कस्तो चकलेट खान मन लाग्यो दिदी,’ अग्रज उठेर दिदीका नजिकै आए ।‘हजुरआमाले भर्खरै पेटभरि खाजा खुवाउनुभएको होइन ?’ अझै पनि भाइतिर नहेरी उपासनाले भनिन् ।‘तर चकलेट दिनुभएन नि ।’‘सकियो होला ।’

‘कहाँ सकिनु त्यत्रो एक बट्टा चकलेट ?’ अग्रजले दिदीलाई सम्झाए । धेरै चकलेट खानु हुन्न भनेर आमाले दुई/दुईवटा उनीहरूलाई दिएपछि बााकी चकलेट त बट्टामै राख्नुभएको थियो । उपासनाको मन पनि लोभियो ।दुवै दिदीभाइ खेल्न छोडेर भान्सातिर लागे । दराजको खापा उघारेर खोजे । र्‍याकमा लस्करै मिलाएका बट्टा खोलेर खोजे । बट्टा खोल्दा हर्रर मसलाको बासना चल्यो तर चकलेट भेटिएन । अग्रजले रुन्चे मुख लगाएर शंकालु आँखाले दिदीतिर हेरे, ‘मलाई नदिई सप्पै चकलेट तिमीले मात्र खायौ ?’
‘कहाँ मैले खानु ? बरु मलाई नदिईतिमीले पो खायौ कि ?’ उपासनाले पनि भाइलाई सोधिन् ।

तर चकलेट त दुवैले खाएकै थिएनन् ।‘मुसाले लग्यो कि ?’ शंका लागेर दुवैले डाइनिङ टेबलको मुनि खोजे । ढोकाको कुनामा पनि खाजे । चकलेटको बट्टा फेला परेन । फर्किन लागेका बेलामा अग्रजका आँखा दराजमाथि पुगेछन् । चकलेटको बट्टा त्यहाा देखेर दुवैको मुख रसाएर आयो ।

उपासनाले लम्केर चकलेट झिक्न खोजिन् तर उनी दराजको आधासम्म पनि पुग्न सकिनन् । अग्रज त झन् सानै थिए । उनीहरूले कुचो टिपेर दराजमाथि रहेको बट्टा तान्न खोजे तर त्यो भेटिएन ।

‘अब के गर्ने ?’ अलमल्ल परेर दुवैले एक अर्कालाई हेरे । केही बेर सोचेपछि एउटा जुक्ति आयो । दुवैले मिलेर एउटा कुर्सी उचालेर दराजको नजिकै ल्याए । उपासना कुर्सीमाथि चढिन् । ‘म चकलेटको बट्टा बिस्तारै झार्छु तिमी समात है,’ उपासनाले कऽचोले धकेल्दै अघिअघि सारेर चकलेटको बट्टा दराजको डिलसम्म ल्याइपुर्‍याइन् । अग्रजचाहिँ दुवै हात थापेर बट्टा समात्न तयार बसेका थिए ।
कुचोले घचेट्दा चकलेटको बट्टा त खस्यो तर त्यसले सागै राखेको अचारको सिसीलाई पनि धक्का दिएछ । सिसी भुइँमा झरेर झर्‍यामझुरुम फुट्यो ।

उपासना हत्तपत्त तल झरिन् । दुवै चकलेटको बट्टा लिएर बैठक कोठातिर दौडिए । हतारमा उनीहरूले कुचो र कुर्सी थन्काउन भ्याएनन् । फुटेको सिसी पनि भुइँमै त्यत्तिकै थियो । दुबैले बट्टा खोलेर एक एकवटा चकलेट झिकेर मुखमा हालेका मात्रै थिए, माथि कौशीबाट कोही तल ओर्लिएको आवाज आइहाल्यो । हत्तपत्त उपासनाले चकलेटको बट्टा सोफाको पछाडि लुकाइन् । अग्रजले टीभी खोले । हजुरआमा तल आउँदा दुवै ज्ञानी भएर टीभी हेर्दै बसेका थिए ।

‘आधा घण्टा मात्रै हेर्ने नि टीभी, अनि होमवर्क गर्नुपर्छ,’ हजऽरआमाले दऽवैलाई सम्झाउनुभयो । दुवै दिदीभाइले मुख नखोली टाउको मात्र हल्लाएर ‘हस्’ भने । हजुरआमा भान्सातिर जानुभयो । दुवैको मुटु बेस्सरी ढुकढुक भयो ।

हजुरआमा भान्सामापुग्नेबित्तिकै फर्किनुभयो ।
‘कसले फुटायो हा अचारको सिसी ?’
‘थाहा छैन आमा,’ अग्रजले टीभीमै
आँखा टाँसेर जवाफ दिए । ‘भर्खरै एउटा
बिरालो भान्सातिर पसेको थियो,’ उपासनाले डराउँदै भनिन् ।
‘कस्तो बिरालो पसेछ त ,’ हजऽरआमा हाँस्दै आएर अग्रजका छेउमा बस्नुभयो । सधौ हजुरआमाको काखमै बस्ने उनी डराएर अलिकति पर्तिर सरे ।
‘बिरालो पसेकै हो त बाबु ?’ हजुरआमाले अग्रजलाई तानेर आफ्नो काखमा बसाउनुभयो ।
‘हो आमा अघि पसेको थियो नि ।’
‘चकलेटको बट्टाचाहिा कसरी झिक्यो होला त बिरालोले ?’ हजुरामाले केही सोचेझैं गर्नुभयो ।‘एउटा कुर्सी तानेर दराजनेर ल्यायो होला अनि त्यसमाथि चढेर कुचोले धकेलेर निकाल्यो होला नि आमा,’ अग्रजले जवाफ दिए ।‘ओहो ! कति बाठो बिरालो रहेछ । अब देख्यौ भने मागेको भए त म दिइहाल्थें चोरी गर्नु पर्दैनथ्यो भन्नु है त्यो बिरालोलाई ।’

हजुरआमाले उपासनातिर हेरेर भन्नुभयो, ‘गलत काम गर्दा कसैले नदेखे पनि आफ्नो मनले देखिरहेको हुन्छ । अरूलाई ढाँट्न सकिन्छ तर आफूलाई ढाँट्न कहिल्यै सकिँदैन । त्यसैले झूट बोल्नु हुँदैन ।’ हजुरआमाको कुराले उपासनालाई नरमाइलो लाग्यो । उनले टीभी बन्द गरिन् अनि हजुरआमाको छेउमा आएर उहाँसँगै टाँसिएर बसिन् ।‘सरी आमा, चकलेट मैले निकालेको हो । कुचोले बट्टा धकेल्दा अचारको सिसी पनि झरेर फुट्यो ।’ उनका आँखामा आँसु भरिएर गालातिर झर्‍यो ।

‘आमा मैले नै दिदीलाई चकलेट खाने भनेको थिएँ । हामी दुवै जनाले मिलेर निकालेको हो,’ अग्रजले पनि हजऽरआमालाई अँगालो मार्दै अँध्यारो मुख लगाएर भने । उपासनाले सोफाको पछाडि लुकाएको चकलेटको बट्टा हजुरआमाको हातमा दिइन् अनि अबदेखि यस्तो गल्ती नगर्ने वाचा पनि गरिन् । अग्रजले पनि दिदीकाकुरामा सही थपे । दुवैले साँचो कुराबताएकाले हजुरआमा खुसी हुनुभएको थियो । उहाँले एक/एकवटा चकलेट निकालेर दुवैका हातमा राखिदिनुभयो ।

प्रकाशित : मंसिर १६, २०७५ ०९:१२
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

पातको पिपिरी

जानुका खतिवडा

काठमाडौँ — स्कुलमा बर्खे बिदा चलिरहेकोले गोपी र सान्नानी घरमै बसेका थिए । आफ्नो घरमा रोपाइँ चलेका बेला त यसरी फुर्सदले बस्न कहाँ पाउनु र । उनीहरूले ब्याडदेखि धानको बीउका मुठा झुन्डयाउँदै रोप्ने मेलोसम्म पुर्‍याउन सघाउनुपथ्र्यो । घरको रोपाइँ पनि मैझारो भएकाले उनीहरू फुर्सदमा थिए । बुबाआमाचाहिँ पल्लाघरे बडाबाका घरको रोपाइँमा पर्म तिर्न जानुभएको थियो ।

दुवै दाजुबहिनी आँगनमा बसेर मकैको ‘जोर कि बिजोर’ खेलिरहेका थिए। त्यतिकैमा पातको पिपिरी बजाउँदै मनकुमार उनीहरूका अगाडि टुप्लुक्क आइपुग्यो ।

‘गोपी, माछा मार्न जाने हो ?’ उसले कर्कलोको पातमा पोको पारेका गँडयौला र काँधमा बोकेको बल्छी एकसाथ दुवैलाई देखायो । गोपी पनि खेल्न छोडेर बुवाले छानामा सिउरिदिनुभएको बल्छी निकाल्न दौडियो । रोपाइँ सिद्धिएपछि आमाले खेतको आलीमा पसनीले खन्दै सानो डोब बनाएर मास र भटमास रोप्नुभएको थियो । त्यो माटो सरीको पसनी पनि छानामै सिउरिएको रहेछ । गोपी पसनी लिएर घरपछाडि मल खाडलको डिलमा खन्न गयो । सान्नानीले कर्कलोको पात चुँडेर ल्याई । मल खाडलको डिलमा खन्दा निस्किएका गँडयौला गोपी र मनकुमारले टिपेर कर्कलोको पातमा राखिदिए । गँडयौलाको पोको सान्नानीले बोकी । तीनै जना होली खेततिर लागे ।

रोपाइँपछि लगत्तै भेल पसेकाले पन्ध्र दिनअघि रोपेको रोपो पनि भर्खरै हरियो फर्कन लागेको थियो । पानीले खाएर बीचबीचमा खाली थियो । धानको बीचबीचमा जलकुम्भी थुप्रिएको देखिन्थ्यो ।

‘बुझयौ, हिजो कालुले पनि यहीँबाट एक सिल माछा मारेर लगेको थियो,’ मनकुमारले माछाको कुरा सुनाउँदै कर्कलाको पातबाट दुइटा गँडयौला झिक्यो । एउटा आफ्नो बल्छीमा उन्यो अनि अर्कोचाहिँ गोपीको बल्छीमा उनिदियो । दुवैजना खेतको रोपो बीचमा पुग्ने गरी बल्छी डुबाएर हेर्न थाले । सान्नानी पनि उत्सुकतापूर्वक हेरिरहेकी थिई । ‘माछालाई गँडयौला खुब मनपर्छ । अब गँडयौला खान आउँदा बल्छीमा उनिन्छ । माछा परेपछि यो बल्छी बाँधेको सुता (धागो) हल्लिन्छ अनि फुत्त बाहिर तान्नुपर्छ बुझयौ ?’ मनकुमारले गोपीलाई माछा मार्ने सबै तरिका बिस्तारपूर्वक सम्झायो । नभन्दै एकैछिनमा गोपीको बल्छी हल्लिन थाल्यो । तीनै जना खुसीले फरुङ्ग परे । गोपीले एकछिन पछि बल्छी फुत्त बाहिर तान्यो । ‘धत् ∕ माछा भनेको त गँगटो पो परेछ,’ गोपी र सान्नानी मुखामुख गरेर हाँस्न थाले ।

मनकुमारले होसियार भएर गोपीको बल्छीबाट गँगटो निकाल्यो र फेरि अर्को गँडयौला उनिदियो । दुवैजना बल्छी थापेर माछा पर्ने आसले उभिरहे । सान्नानी एउटा सानो छेस्कोले गँगटोलाई यताउता पल्टाएर हेरिरहेकी थिई । ‘आम्मै ∕ गँगटाका आँखा त यहाँ पो हुँदा रहेछन् ।’ अगाडिपट्टि हाँगाझैं निस्किएका खुट्टाजस्तो भागमा देखाउँदै सान्नानी आश्चर्यले कराई । ‘झन् दाँत त त्यसका पेटमा हुन्छन् रे,’ गोपीले बल्छीतिरै ध्यान दिएर बहिनीलाई जवाफ दियो । सान्नानीले छेस्काले घँचेट्दै गँगटोलाई फेरि पानीभित्रै खसाइदिई ।

चरक्क घाम चर्केको थियो । गर्मीले गर्दा निधारबाट चुहिँदै आएको पसिना नाकको टुप्पासम्म पुग्यो । बल्छीमा एउटै माछो पनि परेको थिएन । ‘उफ् ∕ कस्तो गर्मी ।’ सन्नानी छेउको रूखबाट पात टिपेर पंखाझैं हम्किन थाली । ‘यस्तो गर्मीमा त पौडी खेल्न कस्तो मज्जा हुन्छ नि,’ गोपीले नाकसम्म आएको पसिना पुस्दै भन्यो । ‘खोलामा पौडी खेल्न जाने हो त ?’ मनकुमार पनि तम्सियो । ‘नाइँ, मलाई पौडिन आउँदैन,’ सान्नानी डराई । ‘तिमी खोलाको छेउमा खेल, हामी बीचतिर खेल्छौँ,’ मनकुमारले उपाय निकाल्यो । तीनै जना बल्छी त्यहीँ थापिराखेर खोलातिर लागे ।

खोलामा भेल आएर भर्खरै घटेको थियो । किनाराका पानीले छोपिएका हिलो लेदो सरीका रूखबिरुवा घामले ओइलाएर लत्रक्क परेका थिए । एकछिन् उभिएर उनीहरूले खोलाको पानीतिर हेरे । एकछेउमा पानी कस्तो जाँतो घुमे जसरी फन्फनी घुमिरहेको थियो । सान्नानीले बगरमा भेलले थुपारेको जलकुम्भीको थुप्रोबाट एउटा फूल टिपेर त्यो पानी घुमेको ठाउँमा मिल्काइदिई । फूल त घुम्दैघुम्दै भित्रभित्र गयो र त्यहीँ हरायो । गोपी र मनकुमार लुगा फुकालेर खोलामा हाम फाल्न तयार भइसकेका थिए ।

‘दाइ नजानुस्, अस्ति बुवाले यस्तो भुमरी परेको ठाउँमा पानी गहिरो हुन्छ भन्नुभा होइन ?’ सान्नानीले गोपीको हात च्याप्प समाती । ‘धेरै पानीमा त पौडी खेल्न रमाइलो हुन्छ नि,’ मनकुमार उक्सियो । ‘अस्ति भर्खर खोलामा बाढी आउँदा पानी हाम्रो घरको आँगनसम्म पुगेको थियो,’ सान्नानीले गोपीको हात समातिरही । बहिनीका कुराले गोपी अलि हच्किएर पछाडि सर्‍यो । ‘हे... डरपोक...म त खेल्छु,’ मनकुमार हाँस्दै गोपीलाई जिस्काएर खोलामा पस्न तयार भएको थियो ।

‘पख मनकुमार, हामी सिकारुहरू खोलाको धेरै पानीमा पस्नुहुन्न रे । यस्तो बगुवा पानीले त पौडिन नजान्नेहरूलाई बगाएर लैजान्छ रे,’ गोपीले पनि बुवाले सम्झाएको कुरा मनकुमारसँग दोहोर्‍यायो ।

‘पोहोर साल पौडी खेल्ने हुँदा रामुलाई यही खोलाले बगाएको होइन ?’ सान्नानीले सम्झाई । रामु उनीहरूको मिल्ने साथी थियो । उसको यादमा तीनै जनाका आँखा रसाएर आए । तीनै जनाले खोलाको डिलमा उभिएर एकछिन् अलमल्ल परी बगेको पानीलाई टुलुटुलु हेरिरहे ।

‘बल्छीमा माछा परिसक्यो होला,’ अचानक गोपीले सम्झियो । त्यसपछि गोपी र मनकुमारले पौडी खेल्न भनेर फुकालेका लुगा फेरि लगाए । सान्नानीले जलकुम्भीका पात टिपेर बिस्तारै बेरी र पिपिरी बनाई । तीनै जना एक–एकवटा पिपिरी पालैपालो बजाउँदै होली खेततिर फर्किए ।

प्रकाशित : श्रावण २०, २०७५ ०८:२४
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT