छुट्टीको दिन

जानुका खतिवडा

काठमाडौँ — नौबज्न लागेको थियो  । आमा अफिसका लागि हतारिँदै हुनुहुन्थ्यो  ।

सुयश टीभी हेर्दै बसेका थिए ।
‘हैन कति अटेरी भएको आज ? उठ, छिटो तयार होऊ ।’
आमाले भनेको त सुनेका थिए सुयशले तर उनी उठेनन् । टीभीमा उनको मनपर्ने कार्टुन आइरहेको थियो ।
आमा तयार भएर आउँदा पनि उनी त्यसैगरी टीभीकै अगाडि बसिरहेका थिए ।


‘कत्ति टीभीमा झुन्डिन सक्या होला ?’ आमाले झर्को मान्दै सुयशका हातबाट रिमोट खोसेर टीभी बन्द गरिदिनुभयो । सुयश रिसाएर अर्कोपट्टि फर्किए ।
‘ढिलो हुन लागिसक्यो, उठ बाबु ।’
‘नाइँ, आज त म जाँदै जान्नँ हजुरसँग ।’
‘नगएर के गर्छौ त ?’ सुयशको एकोहोरो जिद्दी सुनेर आमाको स्वर केही ठूलो भयो ।
‘घरै बस्छु,’ उनले अझै हठ गर्न छाडेनन् ।
‘एक्लै ?’ आमा अलि नरम हुनुभयो ।
‘अरू को छ त ? कोही नभएपछि एक्लै त बस्छु नि,’ सुयशले आमातिर नहेरी ठुस्किएरै जवाफ दिए ।
वार्षिक परीक्षा सकिएर स्कुल छुट्टी भएको थियो । एकल परिवार भएकाले घरमा अरू कोही मानिस थिएनन् । बुवा बिहानै अफिसका लागि निस्कनुहुन्थ्यो । फर्किने समयको टुंगो हँॅदैनथ्यो । स्कुल छुट्टी भएका बेला आमाले सुयशलाई पनि आफूसँगै अफिस लिएर जानुहुन्थ्यो । लामो बिदा परेकाले दिन आमाको अफिस जान सुयशलाई मन थिएन ।


‘धन्न हाकिम साब बुझ्ने हुनुहुन्छ र लिएर जान पाएकी छु । नत्र के हुन्थ्यो थाहा छ ?’ आमा दिक्क हुनुभयो । आमालाई काममा नगई पनि भएको थिएन । छोरालाई एक्लै घरमा छोड्न सक्ने अवस्था पनि थिएन । घडीको सुई जति माथि चढ्थ्यो, त्यति नै उहाँ हतारिनुहुन्थ्यो । ‘न खेल्ने कुरा केही छ, न बोल्ने मान्छे कोही छन् । सबै ठूला मान्छे भएका ठाउँमा म एक्लै मूर्तिजस्तो दिनदिनै जान्नँ म १’ सुयश रुन थाले ।‘अस्तिको कथाको किताब बोकेर हिड न त त्यही पढेर बस्नु हुन्छ,’ आमाले उनको कपाल मुसार्दै सम्झाउन खोज्नुभयो ।‘हजुरलाई थाहा छ त, त्यो कथाको किताब मैले सात चोटि दोहोर्‍याइसकेको, अझै कति पढ्नु ? पुस्तक मेलामा लान्छु, नयाँ किताब किनिदिन्छु, घुमाउन लान्छु भन्नुभाको हैन ? खोई ?’
सुयशको गुनासो आँसु र सुक्कसुक्कसँगै मिसिएर आएको थियो । आमाले केही जवाफ दिन सक्नुभएन । उहाँको अनुहार पनि अँध्यारो भएर आयो । कामको व्यस्तताले उहाँले सुयशलाई कतै घुमाउन पनि लान सक्नुभएको थिएन । उहाँको छुट्टी हँॅदा बाबा व्यस्त अनि बाबाको छुट्टी हुँदा उहाँको काम आइपर्ने हुन्थ्यो । सहरबजारमा बस्ने भएकाले बाहिर कतै एक्लै गएर खेल्ने ठाउँ पनि थिएन । साथ लगाएर पठाउन सक्ने खालको भरोसायुक्त मान्छे पनि कोही थिएनन् । डे केयर सेन्टरमा राख्न पनि सुयशको उमेर धेरै भइसकेको थियो । ‘अब के गर्ने होला ?’ आमाले निकै गम्भीर भएर विचार गर्नुभयो ।‘मेरा साथीका घरमा फोन गरिदिनुस् न आमा,’ केही बेरको मौनतापछि सुयशले सानो स्वरमा आमासँग अनुरोध गरे । सबै अभिभावक आफूजस्तै व्यस्त त होलान् । आफ्नै सन्तानको समस्या भइरहेका बेलामा अर्काका बच्चाको जिम्मा कसले लिइदेला र ? आमा सोचमग्न हुनुभयो । सुयशलाई स्कुल पुर्‍याउने, ल्याउने गर्दागर्दै उनका धेरै साथीका आमाहरूसँग उहाँको चिनाजानी बढेको थियो । फोन नम्बर पनि आदनप्रदान भएको थियो । अप्ठ्यारो लागे पनि एकपटक फोन गर्न चाहनुभयो । रोजन पनि एकल परिवारमा बस्ने भएकाले छुट्टीका बेला उनलाई मामाघरमा छाड्ने गर्नु हुँदो रहेछ । शशांकचाहिँ स्प्रिङ क्याम्पमा जान थालेका रहेछन् । रविन बुवाआमासँग गाउँतिर गएका रहेछन् । अर्जुन भने घरमै हजुरामासँग बस्दा रहेछन् । अर्जुनकी आमाले सुयशलाई पनि ल्याएर छाडिदिए हुन्छ भन्नुभयो । त्यो सुनेर सुयश पनि खुसी भए । अर्जुन र सुयश कक्षाका मिल्ने साथी थिए । हतारहतार सुयशलाई तयार पारी अर्जुनका घरमा छोडेर आमा अफिसतिर लाग्नुभयो ।


सुयशले आफूसँग भएका केही कथाका किताब, चित्र बनाउने कापी, कलर पेन्सिल र झोलामा खाजा लिएर गएका थिए । आमाले उनलाई ज्ञानी बनेर बस्नू भन्नुभएको थियो । सुयश र अर्जुनले आफ्ना किताब साटेर पढे । एकछिन् चित्र कोरे । अरू बेला हजुरआमा पनि घरमा एक्लै हुनुहुँदो रहेछ । दुई जना नातिहरू बोल्ने साथी पाएर उहाँ पनि खुसी हुनुभयो । नातिहरूसँगै उहाँले पनि चित्र कोर्नुभयो । उहिलेका डाँडापाखा गाउँघरका कथा सुनाउनुभयो । उहाँ दिउँसो कौसीमा बसेर धार्मिक पुस्तक पनि पढ्नुहुँदो रहेछ । सुयशलाई महाभारतको कथा सुन्न निकै मन पर्थ्यो । उनलाई हजुरआमाले महाभारतको र अरू दन्तेकथा सुनाउनुभयो । दिउँसो खाजा खाने समयमा सुयशले झोलाबाट चाउचाउ र बिस्कुट निकाले । हजुरआमाले त्यस्ता तयारी खानेकुराले स्वास्थ्यमा असर गर्छ भनी सम्झाउनुभयो । उहाँले बनाएको रोटी, तरकारी र अचार सुयश र अर्जुनले मीठो मानेर खाए । समय बितेको पत्तै भएन । आमा लिन आउँदा पनि सुयश र अर्जुन हजुरआमासँग कथा सुन्दै बसेका थिए । फर्किने बेलामा हजुरआमाले अबदेखि छुट्टीभरि सुयशलाई ल्याएर छोडिदिए हुन्छ भन्नुभयो । आमाले पनि उहाँलाई धेरै धन्यवाद दिनुभयो ।
-जानुका खतिवडा

प्रकाशित : चैत्र २४, २०७५ १२:०७
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT

चकलेट

कथा
जानुका खतिवडा

काठमाडौँ — स्कुल छुट्नासाथ उपासना र अग्रज गेटतिर दौडिए । हजुरआमा अघि नै आएर कुरिरहनुभएको रहेछ । दुवै नातिनातिना डोर्‍याउँदै उहाँ घरतिर फर्किनुभयो । घर पुगेपछि हातगोडा धोएर उनीहरूले खाजा खाए अनि केही बेर खेल्न थाले ।

‘दिदी मामाले पठाइदिनुभएको चकलेट कस्तो मीठो थियो नि ?’ खेलौना गाडी भुइँमा गुडाउँदै अग्रजले भने । उपासना गुडियाको लुगा मिलाउँदै थिइन् । भाइतिर उनले ध्यान दिइनन् ।

‘मलाई कस्तो चकलेट खान मन लाग्यो दिदी,’ अग्रज उठेर दिदीका नजिकै आए ।‘हजुरआमाले भर्खरै पेटभरि खाजा खुवाउनुभएको होइन ?’ अझै पनि भाइतिर नहेरी उपासनाले भनिन् ।‘तर चकलेट दिनुभएन नि ।’‘सकियो होला ।’

‘कहाँ सकिनु त्यत्रो एक बट्टा चकलेट ?’ अग्रजले दिदीलाई सम्झाए । धेरै चकलेट खानु हुन्न भनेर आमाले दुई/दुईवटा उनीहरूलाई दिएपछि बााकी चकलेट त बट्टामै राख्नुभएको थियो । उपासनाको मन पनि लोभियो ।दुवै दिदीभाइ खेल्न छोडेर भान्सातिर लागे । दराजको खापा उघारेर खोजे । र्‍याकमा लस्करै मिलाएका बट्टा खोलेर खोजे । बट्टा खोल्दा हर्रर मसलाको बासना चल्यो तर चकलेट भेटिएन । अग्रजले रुन्चे मुख लगाएर शंकालु आँखाले दिदीतिर हेरे, ‘मलाई नदिई सप्पै चकलेट तिमीले मात्र खायौ ?’
‘कहाँ मैले खानु ? बरु मलाई नदिईतिमीले पो खायौ कि ?’ उपासनाले पनि भाइलाई सोधिन् ।

तर चकलेट त दुवैले खाएकै थिएनन् ।‘मुसाले लग्यो कि ?’ शंका लागेर दुवैले डाइनिङ टेबलको मुनि खोजे । ढोकाको कुनामा पनि खाजे । चकलेटको बट्टा फेला परेन । फर्किन लागेका बेलामा अग्रजका आँखा दराजमाथि पुगेछन् । चकलेटको बट्टा त्यहाा देखेर दुवैको मुख रसाएर आयो ।

उपासनाले लम्केर चकलेट झिक्न खोजिन् तर उनी दराजको आधासम्म पनि पुग्न सकिनन् । अग्रज त झन् सानै थिए । उनीहरूले कुचो टिपेर दराजमाथि रहेको बट्टा तान्न खोजे तर त्यो भेटिएन ।

‘अब के गर्ने ?’ अलमल्ल परेर दुवैले एक अर्कालाई हेरे । केही बेर सोचेपछि एउटा जुक्ति आयो । दुवैले मिलेर एउटा कुर्सी उचालेर दराजको नजिकै ल्याए । उपासना कुर्सीमाथि चढिन् । ‘म चकलेटको बट्टा बिस्तारै झार्छु तिमी समात है,’ उपासनाले कऽचोले धकेल्दै अघिअघि सारेर चकलेटको बट्टा दराजको डिलसम्म ल्याइपुर्‍याइन् । अग्रजचाहिँ दुवै हात थापेर बट्टा समात्न तयार बसेका थिए ।
कुचोले घचेट्दा चकलेटको बट्टा त खस्यो तर त्यसले सागै राखेको अचारको सिसीलाई पनि धक्का दिएछ । सिसी भुइँमा झरेर झर्‍यामझुरुम फुट्यो ।

उपासना हत्तपत्त तल झरिन् । दुवै चकलेटको बट्टा लिएर बैठक कोठातिर दौडिए । हतारमा उनीहरूले कुचो र कुर्सी थन्काउन भ्याएनन् । फुटेको सिसी पनि भुइँमै त्यत्तिकै थियो । दुबैले बट्टा खोलेर एक एकवटा चकलेट झिकेर मुखमा हालेका मात्रै थिए, माथि कौशीबाट कोही तल ओर्लिएको आवाज आइहाल्यो । हत्तपत्त उपासनाले चकलेटको बट्टा सोफाको पछाडि लुकाइन् । अग्रजले टीभी खोले । हजुरआमा तल आउँदा दुवै ज्ञानी भएर टीभी हेर्दै बसेका थिए ।

‘आधा घण्टा मात्रै हेर्ने नि टीभी, अनि होमवर्क गर्नुपर्छ,’ हजऽरआमाले दऽवैलाई सम्झाउनुभयो । दुवै दिदीभाइले मुख नखोली टाउको मात्र हल्लाएर ‘हस्’ भने । हजुरआमा भान्सातिर जानुभयो । दुवैको मुटु बेस्सरी ढुकढुक भयो ।

हजुरआमा भान्सामापुग्नेबित्तिकै फर्किनुभयो ।
‘कसले फुटायो हा अचारको सिसी ?’
‘थाहा छैन आमा,’ अग्रजले टीभीमै
आँखा टाँसेर जवाफ दिए । ‘भर्खरै एउटा
बिरालो भान्सातिर पसेको थियो,’ उपासनाले डराउँदै भनिन् ।
‘कस्तो बिरालो पसेछ त ,’ हजऽरआमा हाँस्दै आएर अग्रजका छेउमा बस्नुभयो । सधौ हजुरआमाको काखमै बस्ने उनी डराएर अलिकति पर्तिर सरे ।
‘बिरालो पसेकै हो त बाबु ?’ हजुरआमाले अग्रजलाई तानेर आफ्नो काखमा बसाउनुभयो ।
‘हो आमा अघि पसेको थियो नि ।’
‘चकलेटको बट्टाचाहिा कसरी झिक्यो होला त बिरालोले ?’ हजुरामाले केही सोचेझैं गर्नुभयो ।‘एउटा कुर्सी तानेर दराजनेर ल्यायो होला अनि त्यसमाथि चढेर कुचोले धकेलेर निकाल्यो होला नि आमा,’ अग्रजले जवाफ दिए ।‘ओहो ! कति बाठो बिरालो रहेछ । अब देख्यौ भने मागेको भए त म दिइहाल्थें चोरी गर्नु पर्दैनथ्यो भन्नु है त्यो बिरालोलाई ।’

हजुरआमाले उपासनातिर हेरेर भन्नुभयो, ‘गलत काम गर्दा कसैले नदेखे पनि आफ्नो मनले देखिरहेको हुन्छ । अरूलाई ढाँट्न सकिन्छ तर आफूलाई ढाँट्न कहिल्यै सकिँदैन । त्यसैले झूट बोल्नु हुँदैन ।’ हजुरआमाको कुराले उपासनालाई नरमाइलो लाग्यो । उनले टीभी बन्द गरिन् अनि हजुरआमाको छेउमा आएर उहाँसँगै टाँसिएर बसिन् ।‘सरी आमा, चकलेट मैले निकालेको हो । कुचोले बट्टा धकेल्दा अचारको सिसी पनि झरेर फुट्यो ।’ उनका आँखामा आँसु भरिएर गालातिर झर्‍यो ।

‘आमा मैले नै दिदीलाई चकलेट खाने भनेको थिएँ । हामी दुवै जनाले मिलेर निकालेको हो,’ अग्रजले पनि हजऽरआमालाई अँगालो मार्दै अँध्यारो मुख लगाएर भने । उपासनाले सोफाको पछाडि लुकाएको चकलेटको बट्टा हजुरआमाको हातमा दिइन् अनि अबदेखि यस्तो गल्ती नगर्ने वाचा पनि गरिन् । अग्रजले पनि दिदीकाकुरामा सही थपे । दुवैले साँचो कुराबताएकाले हजुरआमा खुसी हुनुभएको थियो । उहाँले एक/एकवटा चकलेट निकालेर दुवैका हातमा राखिदिनुभयो ।

प्रकाशित : मंसिर १६, २०७५ ०९:१२
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT