अजङ्गको बाइक

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — ओइ, मेरो बाटो छोड  । ’एउटा अजङ्गको रातो बाइक बतासिएर आयो र आफ्नो गतिमा गुडिरहेको सानो बाइकलाई थर्कायो  ।

रातो बाइकले आफ्नो पछाडिको भाग उठाएर अग्लो बनाएको थियो । पांग्रा पनि गाडीको जस्तै फराकिलो थियो । त्यो कहिले दायाँ त कहिले बायाँ गर्दै नागबेलीमा कुदिरहेको थियो ।
त्यसको आवाज पनि चर्को थियो । कुद्ने बेलामा धूवाँ निस्कने ठाउँबाट धूवाँ होइन आगो निस्कन्छझैं लाग्थ्यो ।
अलि पर पुगेपछि एउटा माइक्रो बस भेटियो । उसले बाटो छोडेको थिएन । रातो बाइक अगाडि बढ्न खोज्यो । तर माइक्रोले बाटो नै छोडेन । बाइकलाई रिस उठ्यो । ऊ कराऊन थाल्यो, ‘ए माइक्रो ! मलाई
बाटो छोड ।’
माइत्रो बस पनि के कम । ऊ पनि करायो, ‘तिम्रो बाटो मैले छेकेको छु र ? जाऊ न आफ्नो बाटो ।’
‘किन बाटो ढाक्दै हिँडेको ? यो बाटो तेरो हो ?’ बाइक जंगियो ।
‘कसले छेकेको छ र ? जाऊ न त । के कराइराखेको ?’ माइक्रोले भन्यो ।
त्यसपछि बाइक हुइँकियो र छेउ च्यापेर अगाडि बढ्यो । ऊ कहिले दायाँ कहिले बायाँ गर्दै कुदिरहेको थियो । स–साना कार, ट्याक्सी, जिप, माइक्रो बस र बाइकलाई क्षणमै पछाडि पारेर गयो । कतै अलिकति ठाउँ देख्यो कि हुइँकिएर अगाडि बढिहाल्थ्यो ।
ऊ अभिमानले उन्मत्त भएर
हुइँकिरहेको थियो ।
‘यस्तो सडकमा कुद्दा त क्या मज्जा आउँछ, अझै गति बढाउँछु ।’ उसले मनमनै भन्यो र अझै गति बढायो । ऊ ट्राफिक बत्तिनेर पुग्यो । त्यही बेलामा झ्याप्प रातो बत्ती बल्यो । रातो बत्तीले खतराको संकेत गर्दै भन्यो, ‘मान्छे हिँड्ने बेला हो, सवारीसाधनहरू रोक ।’
सबै गाडी रोकिए । तर बाइकले वास्ता गरेन र भन्यो, ‘आ, रातो बत्ती बलेर के भो ? मलाई त हतार छ, जान्छु ।’
बाइक रोक्दै नरोकी अगाडि बढ्यो ।
ऊ अगाडि बढ्दा जेब्रा क्रसिङमा बाटो काटिरहेको एकजना बालकलाई लाग्यो । बालक डङरङ पछारियो ।
‘बाइकले हान्यो । ऊ त्यो रातो बाइकले । समात समात’ मानिस कराउन थाले ।
कोही भने बालकलाई उठाउन लागे । उसको हातखुट्टामा चोट लाग्यो । टाउकोबाट रगत बग्यो ।
‘भाग, बाइक भाग । अब तेरो ज्यानको खैरत छैन ।’ मनमनै यस्तो सोचेर बाइक पछाडि पुलुक्क हेर्‍यो र बेतोडले भाग्यो ।
‘ए, त्यो रातो बाइक रोक’ नजिकै बसेको ट्राफिकले सिठ्ठी फुक्यो । तर बाइक रोकेन ।
बालकलाई एम्बुलेन्समा राखेर अस्पताल लगियो ।
एकछिनपछि हरियो बत्ती बल्यो । बत्तीले सबै गाडीलाई भन्यो ,‘ल सबै जना गुड्न थाल ।’
सबै गाडी सरर अगाडि बढे । बाइक धेरै पर पुगिसकेको थियो ।
पर पुगेको बाइक खुसी भयो र मनमनै भन्यो, ‘धन्न, मेरो ज्यान बच्यो ।’ त्यही बेला पछाडि प्रहरीका दुइटा सेता बाइक रातो बत्ती बाल्दै उसलाई पिछा गर्दै थिए । उसले आफ्नो अगाडि रहेको छेउको ऐनाबाट ती बाइकलाई देख्यो ।
‘ए, जंगे बाइक ! रोकिहाल् । नत्र..’ एउटा सेतो बाइकले चेतावनी दिँदै भन्यो ।
त्यसपछि ऊ हडबडायो । मनमनै सोच्यो, ‘ल, अब के गर्ने होला । प्रहरीको बाइकले पो समात्न आएको छ त ।’ जंगे आफ्नो ज्यान जोगाउन बेतोडले भाग्यो ।
रातो जंगे बाइक अगाडि अगाडि, प्रहरीको सेता साइरन जडेको बाइक पछाडि पछाडि कुदिरहेका थिए । सडकमा कुदिरहेका अरू बस, ट्रक, माइक्रो, बाइक, कार आदि
छक्क परिरहेका थिए । उनीहरू बाटोको छेउ लागेका थिए ।
‘त्यो रातो जंगे बाइकलाई त समाते हुन्छ,’ एउटा माइक्रोले भन्यो ।
‘हो । त्यो त सार्‍है मात्तिएको र घमण्डी छ । त्यस्तालाई त समात्नै पर्छ,’ सँगै गुडिरहेको कारले भन्यो ।
जंगे तेज रफ्तारमा थियो । सेता प्रहरी बाइक पछाडि थिए । उनीहरूले त्यसलाई समात्न सकिरहेका थिएनन् । तैपनि लखेटिरहेका थिए ।
लखेट्दा लखेट्दै एउटा दोबाटो आइपुग्यो । एउटा सिधै अगाडि जाने बाटो थियो । अर्को मोडिएर मुनि जान्थ्यो । अलि पर गएपछि एउटै बाटोमा पुगिन्थ्यो ।
‘म यिनीहरूलाई झुक्याउँछु, मुनिको बाटो जान्छु’ मनमनै यसो भनेर त्यो मोडिएर मुनिको बाटो लाग्यो ।
सेता बाइकहरू एकक्षण अलमलिए । त्यसले गर्दा जंगे झन् पर पुग्न भ्यायो । ‘पख्, तँलाई जंगे ।’ भनेर उनीहरूले फेरि लखेट्न थाले ।
जंगे भने ठिक्क पर्‍यो भन्दै पछाडि हेर्दै जिस्काउँदै अगाडि बढिरहेको थियो । एकक्षणपछि अगाडिबाट रातो बत्ती बाल्दै साइरन बजाउँदै दुइटा प्रहरी भ्यान आए र उसको बाटो छेके ।
‘ल अब कता जाने होला ?’ जंगे अकमक्कियो । पछाडि फर्कूं सेता बाइक, अगाडि बढूँ भ्यान । ऊ त्यही रोकियो । त्यसपछि एउटा भ्यानबाट उत्रेर एकजना प्रहरीले बन्दुक तेर्स्यायो । जंगे बाइकले आत्मसमपर्ण गर्‍यो ।
‘एक पटकलाई मलाई माफ गरिदिनुस्, अबदेखि यस्तो कहिल्यै गर्दिनँ ।’ जंगेले बिन्ती गर्दै क्षमा माग्यो । तर प्रहरी भ्यानले उसलाई डोरीले बाँध्यो र पछाडि राखेर लडायो । अनि चौकीतिर लग्यो ।

श्यामकृष्ण खुलिमुली

प्रकाशित : वैशाख ८, २०७६ १२:३४
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

छुट्टीमा लनटेनिस

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — अन्तिम परीक्षापछि स्कुल छुट्टी  । छुट्टीमा तिमीले के गर्‍यौ ? बुटवलका बालबालिकाले भने लनटेनिस सिके  ।

यसअघि पनि सिकेकाहरू र विल्कुल नयाँ साथीहरू । दुवै खाले मिलेर लनटेनिस खेले । बिहान र साँझ समूहमा जम्मा भए । प्रशिक्षकले खेलको नीति र विधि सिकाए । खेल्न पाउँदा बालबालिका धेरै खुसी भए । खुसी मात्रै होइन, भविष्यमा खेलाडी बन्ने सपनासमेत उनीहरूले लिएका छन् ।


तिनैमध्येका हुन्– बुटवलका रितेश ज्ञवाली । होराइजन आवासीय माविबाट कक्षा ५ को परीक्षा दिएपछि छुट्टीको समय सदुपयोग गर्दै उनी लनटेनिस खेल्न आएका थिए । ‘बिहान साढे ५ बजे खेल मैदानमा जान्छौं, ८/९ बजेसम्म खेल्छौं,’ रितेशले भने, ‘साँझ पनि ४ बजेदेखि ७ बजेसम्म खेल सिक्छौं ।’ रितेशले स्कुल चल्ने दिनमा पनि समय मिलाएर लनटेनिस खेल्ने बताए । ‘रमाइलो लाग्यो,’ उनले भने, ‘अब यसका प्रतियोगितामा पनि भाग लिन्छु ।’ बुटवलकै प्रीति गौतमले पनि छुट्टीको सदुपयोग गर्दै लनटेनिस सिकिन् । ‘खेल्दा शारीरिक अभ्यास भएको छ । आफूजस्तै साथीसँग खेल्न पाउँदा मनोरञ्जन पनि भएको छ । यो पटकको छुट्टी रमाइलो भयो,’ प्रीतिले भनिन् । उनले खेलका नियम जानेकी छन् । अब स्कुल चल्दा पनि केही समय बचाएर लनटेनिस खेल्ने उनले बताइन् ।


खेलप्रति आकर्षण बढाउन भन्दै बुटवल लनटेनिस क्लबले वर्षभरि नै बालबालिकालाई लन टेनिस सिकाउने गरेको छ । यो पटक स्कुल छुट्टीको अवसर पारेर काठमाडौंबाटै प्रशिक्षक ल्याएर निःशुल्क प्रशिक्षण दिएको हो । त्यस क्रममा आधारभूत खेलमा प्रयोग हुने र्‍याकेट, बल, कोर्ट लगायतबारे जानकारी दिइयो । खेल्ने कला कौशल र नियमबारे सिकाइयो । बालबालिकालाई समूहमा विभाजन गरिएको थियो । एक समूहले ५ दिन प्रशिक्षण लिए । यसपछि अर्कोले पालो पाए । पहिलो चरणको प्रशिक्षणमा ३ दर्जन बालबालिका सहभागी भए । दोस्रोमा पनि त्यति नै थिए । क्लबका अध्यक्ष गोपाल ज्ञवालीले साना खेलाडी उत्पादन गर्न प्रशिक्षण चलाएको बताए । ‘अरू बेला बुटवलकै प्रशिक्षकबाट थोरै समय तालिम दिन्थ्यौं,’ उनले भने, ‘स्कुल छुट्टी भएकाले अहिले राष्ट्रिय प्रशिक्षक नै ल्याएका हौं ।’


प्रशिक्षण दिन काठमाडौंबाट राष्ट्रिय लनटेनिसका प्रशिक्षक जितेन्द्र परियार आएका थिए । उनले निकै चाख लाग्नेगरी खेलका नियम र कलाबारे सिकाए । बालबालिकाले पनि निकै चाख दिएर सिके । प्रशिक्षक परियारले यहाँका बालबालिकामा लनटेनिसप्रति धेरै रुचि र खुबी देखेको बताए । ‘अभ्यास गर्दै गए राष्ट्रिय खेलाडी बन्न सक्छन्,’ उनले भने । तर त्यसका लागि पढाइ छोड्नु हुँदैन । पढाइका बेला गृहकार्य सकेपछि केही समय मात्र खेल्न उनले सुझाव दिए । बुटवलका साना साथीले यसअघि पनि राष्ट्रिय खेलमा सहभागी भएका छन् । गत वर्ष ८ वर्षमुनिकोमा राष्ट्रिय लन टेनिसमा ब्रिजेस अर्याल च्याम्पियन भएका थिए । यमन राना सेकेन्ड र योगेश ज्ञवाली थर्ड भएका थिए । १० वर्षमुनिकोमा रितेश ज्ञवाली थर्ड भएका थिए ।
शब्द/तस्बिर ः अमृता अनमोल

प्रकाशित : वैशाख ८, २०७६ १२:३२
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT