एउटा यात्राको आविष्कार !

मेरो यो यात्राको सफलता निकै धरमरमा थियो । यस्तो धरमर पाँच हजार मिटरभन्दा अग्लो लार्के भञ्ज्याङ पार गर्दा पनि भएको थिएन । लार्के भञ्ज्याङभन्दा अग्लो लिपुलेक पार गरेर तिब्बत जाँदा पनि भएको थिएन ।
मोहन मैनाली

धेरै वर्षपहिले यात्रा गर्ने एउटा नयाँ तरिका आविष्कार भएको रहेछ । तर अहिलेसम्म पनि यो तरिका त्यति लोकप्रिय भएको छैन । संसारका अरू ठाउँमा पनि छैनजस्तो लाग्छ, नेपालमा त झनै छैन ।


यात्रा गर्ने यो तरिका एकदमै आकर्षक छ । यसका आविष्कारकले सोचेका थिए— चुइँया होउन् कि फजुलखर्ची, धनी होउन् कि गरिब, युवा होउन् या बूढाबूढी, गर्मी ठाउँमा बस्ने मानिस होउन् अथवा जाडो ठाउँमा बस्ने सबै मानिस यस्तो यात्रा गर्न लालायित हुन्छन् ।
यस्तो खालको यात्रा गर्न पैसा खर्च गर्नु पर्दैन । ती आविष्कारकका विचारमा यस कुरामा सबैको ध्यान जानु जरुरी छ । यसै कारणले गर्दा मध्यम खालको आम्दानी भएका मानिसले यात्रा गर्ने यस तरिकाको प्रशंसा गर्नुपर्छ रे ।
यसै कारणले गर्दा अर्काे वर्ग अर्थात् धनी वर्गका मानिसले यस्तो यात्राको प्रशंसा गर्नुपर्छ रे । यसका आविष्कारक भन्छन्— यस्तो यात्रा गरेर बिरामीले पनि प्रशस्त आनन्द लिन सक्छन् । यस्तो यात्रा गर्दा ठन्डी स्याँठ खानु पर्दैन । कहिले गर्मीले पिल्सनु र कहिले जाडोले सेकिनु पनि पर्दैन ।
अरू खालको यात्रा गर्न डराउने, कातर मानिसका लागि यस्तो खालको यात्रा अझ बढी उपयोगी हुन्छ रे । किनभने यस्तो यात्रामा ‘कुनै पनि किसिमको खतरा आइपर्दैन ।’ यसका आविष्कारकले के आशा गरेका छन् भने यस तरिकाबारेमा थाहा पाएपछि यात्रा गर्न अहिलेसम्म आँट नगरेका, आँट गरेर पनि यात्रा गर्न नसकेका र यात्रा गर्नुपर्छ भन्ने सोच्दै नसोचेका हजारौं मानिसले यस्तो यात्रा गर्ने सुर कस्छन् ।
उहिल्यै पत्ता लगाइएको, यात्रा गर्ने यो नयाँ तरिका बारेमा मैले त्यति बेला थाहा पाएँ जति बेला म राम्ररी हिँडडुल गर्न नसकेको तीन महिना जति भएको थियो । घरबाट ५ सय मिटर जति टाढाको उपचार केन्द्रमा जाँदा बाटामा दुई/तीन ठाउँमा थकाइ मार्नुपथ्र्याे । बाटोको पेटीमाहिँड्दा तीन/चार ठाउँमा चार इन्च जति ओर्लनु र उक्लनुपथ्र्याे । यसो गर्न मैले निकै ठूलो साहस बटुल्नुपथ्र्याे । त्यति बेला म पेटी त्यसरी बनाउने चलनलाई सराप्ने गर्थें ।
आफू अररिएर हिँडेको बाटोमा अरू बटुवा आफ्ना दुवै हात हल्लाएर/जीउ मर्काएर हिँडेको देख्दा मलाई डाहा लाग्थ्यो । म मनमनै भन्थें, ‘के फुर्ती देखाएको ? हात त्यति धेरै नहल्लाईकन/जीउ त्यति धेरै नमर्काईकन हिँडे पनि त हुन्छ नि !’
गाडी चढेर हिँड्दा पनि असह्य हुन्थ्यो । मोटरसाइकल चढ्ने त कुरै भएन । मैले भेटेका धेरैमध्ये एक जना डाक्टरले आदेशको शैलीमा मलाई सल्लाह दिएका थिए— मोटरसाइकल नचढ्नू । अरू चढेको पनि नहेर्नू ।
यस्ता बेलामा यस यात्राका आविष्कारकले भनेको सम्झिएँ, ‘संसारिक जञ्जालबाट मुक्त भएर एकान्तमा समय बिताउने अवसर नपाउने मानिस जति दु:खी र असहाय यस संसारमा अरू को होला र ?’
यात्रा गर्न रमाउने मजस्ता मानिस यो कुरासँग असहमत हुने कुरै थिएन । कुरा यति मात्रै थियो— यस्ता बेलामा यात्रा कसरी गर्ने ?
‘हे, दु:खी, बिरामी, थकित मान्छे हो ! आओ मेरा पछि लाग ।... हे अल्छी हो ! उठ, हिँड । यात्रामा निस्क !’ ती आविष्कारकले मलाई नै भनेभैँm लाग्यो र म यात्रा गर्ने उनको यो तरिका जान्न थप उत्सुक भएँ ।
यात्रा गर्ने यो तरिका उनले सन् १७९० मा आविष्कार गरेका रहेछन् । केही वर्ष त उनको यो आविष्कारबारे केही मानिसलाई मात्र थाहा थियो । यस्तो यात्रा गरेर उनले लेखेको किताब सन् १७९४ मा छापिएपछि यात्राको यो तरिका सार्वजनिक भयो ।
यो किताबको नाम ‘भोइयाज ओतुर दमा सँब्र’ हो र यसका लेखक हुन् साइभिय द मेस्थ्र । यो किताब फ्रेन्च भाषामा लेखिएको थियो । अंग्रेजी भाषामा १८२९ मा पहिलोपटक छापिएजस्तो देखिन्छ । त्यसयता यसलाई धेरै जनाले अनुवाद गरेका छन्, भिन्न–भिन्न प्रकाशकले छापेकाछन् : ‘भोयज अराउन्ड माई रुम’, ‘जर्नी अराउन्ड माई रुम’ आदि नाममा ।
यो किताब हिजोआज पनि चर्चित, समसामयिक र उपयोगी छ । त्यसैले त तीन–चार वर्ष पहिलेसम्म पनि यसको समीक्षा छापिने गरेको थियो ।
नामैले भन्छ यो साइभियले गरेको आफ्नो कोठाको यात्रा हो । उनको यात्रा बयालीस दिन लामो थियो जति बेला उनी आफ्नो कोठामा थुनिएका थिए ।
उनको यात्रा र यात्रा वर्णन गर्ने शैली अनौठो रहेछ । उनले लेखेका छन्, ‘फादर बेक्कारियाको नापअनुसार, मेरो कोठा ४८ डिग्री पूर्वी अक्षांशमा अवस्थित छ । यो पूर्व–पश्चिम फैलिएको छ । कोठाको एउटा भित्तोदेखि अर्काे भित्तोसम्म जान आउन ३६ पाइला हिँड्नुपर्छ ।’
लगातार तीन दिनसम्म एक पाइला पनि नचालेपछि मैले साइभियको यात्राको नक्कल गर्ने अवसर पाएँ ।
काठमाडौँको मध्यभागतिरको माइतीघरको अन्नपूर्ण न्युरो अस्पतालमा मैले निकै उत्साहका साथ यो यात्रा थालेँ । एक, दुई, तीन... । सीधा अगाडि बाह्र पाइला चालेपछि मेरो हिँड्ने बाटो भित्ताले छेक्यो । एक पाइला देब्रे लागेर पूरा मोडिएर बाह्रै पाइला चालेपछि म आफ्नो बेडमा आइपुगेँ । मेरो यात्रा सफलतापूर्वक टुंगियो ।
यसअघि मैले गरेका कुनै पनि यात्रा यति रामोञ्चक थिएनन् । ती यात्रामा यात्रा सफल होला कि नहोला भन्ने चिन्ता र कौतूहल उत्रो हुँदैनथ्यो । मेरो यो यात्राको सफलता निकै धरमरमा थियो । यस्तो धरमर पाँच हजार मिटरभन्दा अग्लो लार्के भञ्ज्याङ पार गर्दा पनि भएको थिएन । लार्के भञ्ज्याङभन्दा अग्लो लिपुलेक पार गरेर तिब्बत जाँदा पनि भएको थिएन ।
यो यात्रा सफल भएकोमा म जति हर्षित भएँ त्यति हर्षित म मानसरोवरको यात्रा सक्दा भएको थिइनँ । सफलतापूर्वक यात्रा सकेकोमा म, मेरो परिवार त खुसी थियौँ नै । मेरो यो यात्रा गराउने डाक्टरहरू त्यति नै खुसी थिए । मेरो सफल यात्राबाट उनीहरूले तीन दिनअघि गरेको सर्जरीले बिगार गरेको रहेनछ भन्ने प्रमाण दिएछ । म हिँड्न सक्ने रहेछु भन्ने थाहा भयो ।
यो यात्रा गर्न जति तयारी गरेको थिएँ यसअघिका कुनै पनि यात्रामा गरेको थिइनँ । यात्रा गर्ने दिन बिहानै नर्स आएकी थिइन् । उनले मेरो ब्लडप्रेसर, तापक्रम जाँचेकी थिइन् । त्यसपछि उनले मलाई यात्रा गर्ने विधिबारे लामो विवरण दिएकी थिइन् : त्यो यात्रा थाल्नुअघि उनले मेरो टाउकोपट्टिको भाग कसरी उठाउँछिन्, मेरी श्रीमतीले मेरो खुट्टा बेडबाट कसरी तल झारिदिन्छिन्, मैले खुट्टाले भुइँ कसरी टेक्नुपर्छ, त्यसपछि मेरो जीउ कसरी सीधा पार्नुपर्छ आदि ।
साइभियले छोटो दूरीमा पनि लामो यात्रा गर्ने तरिका निकालेका रहेछन् । त्यो तरिका यस्तो रहेछ, ‘म एउटा भित्तादेखि अर्काे भित्तासम्म सोझो हिँड्दिनँ । दायाँ–बायाँ, यताउता जता मन लाग्छ त्यतै हिँड्छु ।... मेरो टेबलबाट म एउटा कुनातिर जान्छु । त्यहाँबाट छड्के बाटो समातेर ढोकातिर लाग्छु । हिँड्न सुरु गर्दा फर्केर टेबलमै आइपुग्ने विचार गरेको भए पनि बाटोमा कुर्सी फेला पर्‍यो भने म तुरुन्तै त्यहाँ बस्छु ।’
त्यस दिन मैले साइभियको यो स्वच्छन्द यात्राको नक्कल गर्न भने पाइनँ किनभने उस्ताद र सिकारु डाक्टर अनि नर्सको लामले मेरो बाटोको दुवै किनारामा बार लगाएको थियो । मलाई बाङ्गोटिङ्गो हिँड्न अनुमति थिएन ।
तर बितेका केही दिन मैले साइभियभन्दा एक पाइला अघि बढेर उनले भन्दा स्वच्छन्द यात्रा गरेको थिएँ । अस्पतालको कोठामा । कोठामा पनि नभनौँ बेडमा ।
बेडमा सुतेका बेला मेरो केही पनि काम थिएन । केही पनि काम गर्न मलाई अनुमति थिएन, सुतेको ठाउँबाट वर्कन फर्कनसमेत । त्यसो गर्नुपर्दा मैले मलाई रुँग्ने मानिसलाई भन्नुपथ्र्यो । उनले नर्सलाई भन्नुपथ्र्यो । त्यसपछि नर्स र मलाई रुँग्ने मान्छे दुई जना भएर मेरो शरीरलाई धक्का नलगाईकन बेडको तन्नाका सहायताले मलाई फर्काइदिन्थे । सुतेको ठाउँबाट उठ्ने कुरै थिएन । त्यसैले म दिमाग मात्र लिएर घुम्न निस्किन्थेँ ।
हिजो बिहान म १०/१५ वटा घोडा पिच सडकमा हिँड्दा तिनका टापले निकालेको आवाजले ब्युँझिएँ । सलक्क परेका चिल्ला, खैरा घोडामा सवार, खाइलाग्दा ज्यान भएका घोडचढीको पछि लागेर हिँडे । हिजो पानी परेकाले बाक्लिएको बिहानको हुस्सु छिचोल्दै हामी सिंहदरबारको दक्षिण गेट पुग्यौँ । त्यहाँबाट भद्रकाली पुगेर टुँडिखेल पस्यौँ ।
बाटोभर मलाई कुनै किसिमको असुविधा भएन । तर हरियो टोप लगाएका घोडचढीले जसरी घोडाको चालसँगै आफ्नो शरीर अलिकति अघिल्तिर लगेर उठाउँदै, बसाउँदै गर्न भने मैले सकिनँ । घोडचढीले टुँडिखेलमा अभ्यास गर्दा पनि म बसि मात्र रहेँ ।
संसारभर लडाइँमा घोडचढीको विशेष महत्त्व हुन्छ । तर सुगौली सन्धिपछिका २०० वर्षमा नेपालका घोडचढीले लडाइँ गर्नु परेन कि ? थरीथरीका दिवसमा हर्ष बढाइँ गर्ने बेलामा भने आजभोलि पनि घोडचढीको भाउ बढ्छ ।
घोडा र घोडचढी दुवै पुसको जाडोमा पनि दुई–चारचोटि पसिनाले खल्खली भएपछि उनीहरू टुँडिखेलबाट बाहिर निस्किए । म पनि उनीहरूकै पछि लागेँ । अस्पताल आइपुगेपछि मैले उनीहरूलाई छाडिदिएँ । उनीहरू अस्पतालभन्दा अलि उत्तरपश्चिमको नेपाल क्याभ्लरी लेखिएको गेट खोलेर भित्र पसे ।
बिहानको यात्राको थकाइ मरेपछि पनि म फुर्सदिलो नै थिएँ । त्यसैले बेडमा सुतेर उत्तरतिर झ्यालबाहिर जे–जे देखिन्छ त्यही हेरेँ । नीलो आकाश र त्यसलाई पछाडि पारेर एउटा चील उडिरहेको थियो । कुनै बेला पँखेटा चलाएर र कुनै बेला कावा खाएर ।
बेडबाट उठेर हेर्न सकेको भए मैले चीलको पछाडि नीलो आकाश होइन लाङटाङ, घ्याङ छेम्पु र दोर्जे लाक्पाजस्ता हिमाल देख्ने थिएँ । यसपालिको हिउँदमा काठमाडौँबाट ती हिमाल सधैँभन्दा बढी चहकिला देखिएका थिए । उति टाढा पनि त थिएनन् । ६० किलोमिटर कति टाढा हो र ?
आठ महिनापहिले म ती हिमालको फेदमा पुगेको थिएँ । त्यस यात्रामा मेरो सुर थियो— सत्र वर्षअघि त्यहाँ जाँदा जुन बाटो हिँडेको थिएँ त्यही बाटो हिँड्ने, जुन ढुंगामा पाइला टेकेको थिएँ त्यही ढुंगामा टेक्ने, जुन घरमा बास बसेको थिएँ/खाना खाएको थिएँ त्यही घरमा बास बस्ने/खाना खाने, जसलाई भेटेको थिएँ उसैलाई भेट्ने । २०७२ सालको भुइँचालोले गर्दा मेरो चाहना राम्ररी पूरा हुन पाएन । कति ठाउँमा मैले पहिले हिँडेको बाटै थिएन । मैले पहिले टेकेका कति ढुंगा थिएनन् । कति पुराना घर सग्ला थिएनन् । कतिवटा त गाउँ नै थिएनन् । मैले पहिले भेटेका केही मान्छे कालगतिले बितेछन् । केहीलाई भुइँचालोले मारेछ ।
साइभियले आविष्कार गरेको यात्रा गर्ने नयाँ तरिकामा आफू बसेको कोठा बाहिर निस्किने विधिविधान छैन । तर मैले त्यसमा सुधार गरेर आफू अस्पताल बस्दाका केही दिन आफूले केही समयपहिले गरेको लाङटाङ यात्रा दोहोर्‍याएर बिताएँ ।
साइभियले आफ्नो किताबमा ठूलो आत्मविश्वासका साथ लेखेका छन्, ‘यस धर्तीमा पैदा भएका अथाह मानिसमध्ये एक जना फगत एक जना पनि यस्तो मानिस भेटिँदैन जसले मेरो किताब पढेपछि मैले आविष्कार गरेको यात्राको यो नयाँ तरिकालाई अस्वीकार गर्छ ।’
हो साइभिय, पुरानै ढाँचाको यात्रामा रमाउने मानिस मलाई पनि तिमीले आविष्कार गरेको नयाँ यात्रापद्धति उपयोगी भयो । पुरानो खालको यात्रा गर्न नसकेका आठ/नौ महिना तिम्रो किताबले मलाई राहत दियो । तिमीले सुझाएको नयाँ तरिकाले यात्रा गर्न पाएकाले यात्रा गर्न नपाउँदा हुने अत्यास मैले भोग्नु परेन । तिमीलाई धेरै धन्यवाद ।

Yamaha

Esewa Pasal

प्रकाशित : जेष्ठ २७, २०७४ १०:५२
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

‘तक्मे बूढा’ को तरक्की

टेलिसिरियल, नेपाली फिल्म र देश–विदेशका करिब पाँच हजारभन्दा बढी स्टेज शोबाट दर्शक हँसाएका विल्सनविक्रम राईको कलाकारिता यात्रा अहिले नेपालमा मात्र सीमित छैन, बलिउडसम्म पुगेको छ ।
पर्वत पोर्तेल

विल्सनविक्रम राईलाई कलाकार बन्ने हुटहुटी सानैदेखि थियो । संयोगले लक्ष्मीनाथ शर्मा निर्देशित ‘साथी’ फिल्ममा छोटो भूमिका गर्ने मौका जुर्‍यो । उति बेला विल्सन मात्रै १० वर्षका थिए । साना साथीहरूसँग तास खेल्दै गरेको करिब ३० सेकेन्डको दृश्यमा विल्सन देखिन्छन् । उनको संवाद छैन । बोल्न नपाउँदै भागिहाल्नुपर्ने दृश्य छ ।

‘साथी’ फिल्म खेलेपछि यिनको कलिलो मस्तिष्कमा हिरो बन्ने भूत सवार भएछ । छरछिमेकमा बिहे, पूजा भयो कि नाच्न पुगिहाल्ने स्वभावका उनी फिल्म सुटिङका लागि हिरो–हिरोइन आए रे भन्नेबित्तिकै दौडिहाल्थे । अवसर मिलोस्, नमिलोस् यिनलाई मतलब थिएन । अवसर पाइहाल्दा खेलि पनि हाल्थे । नपाउँदा दु:ख मान्दैनथे । 
सानामा गाउँभर ‘मिथुन’ को छवि थियो । त्यो बेला मिथुन सुपरहिट डान्सर हिरो । त्यही भएर उनलाई गाउँलेले मिथुन भन्थे । उनी मख्ख पर्थे । ‘साथी फिल्मले मलाई फिल्मी क्षेत्रप्रति नशा जागेको हो,’ विल्सन सुनाउँछन्, ‘यो नसाले अहिले त एडिक्ट नै बनाइसक्यो ।’ यिनै विल्सनको अनुहार कलिउडमा मात्रै सीमित छैन, बलिउडमा पनि बिक्न सुरु भएको छ । 
विल्सनको बाल्यकाल अभावै अभावमा बित्यो । ९ वर्ष छँदै आमा गुमाए । संघर्ष धेरै गरे । हन्डर कति खाए कति । तर, पनि जीवनमा हरेस खाएनन् । आफ्नो रुचिको क्षेत्रमा निरन्तर लागि नै रहे । ‘प्रगतिको कारण निरन्तर मिहिनेत नै ठान्छु,’ विल्सनले अनुभव सुनाए, ‘कलाकार बन्न धेरै पापड बेल्नुपर्‍यो ।’ विल्सनले दुई छाक भातका लागि के गरेनन् ? डान्स रेस्टुरेन्टमा नाचे । चलचित्रमा हिरोहरूको पछाडि कोरस डान्स गरे । केही फिल्ममा अर्काको आवाज पनि डबिङ गरिहिँडे । फिल्ममा आफ्नो आवाज सुन्न धेरै फिल्महल चहारे । 
विगतमा यिनले फिल्म लाइनमा छिर्न भगीरथ प्रयत्न गरे । तर, सकेनन् । घरबाट विदेश जान दबाब आइरह्यो । घरपरिवारको दबाब झेल्न सकेनन् र सन् २००९ मा वैदेशिक रोजगारीका लागि मलेसिया हानिए । मलेसियामा एउटा होटलमा काम सुरु गरे । ‘दुई महिना बिताउन मलाई मरेतुल्य भो,’ विल्सनले वैदेशिक रोजगारीको पीडा पोखे, ‘बस्न नसक्ने भएर घर फर्किएँ ।’ 
मलेसियाबाट फर्किनेबित्तिकै यिनलाई एउटा अवसर आइलाग्यो । ‘बाटोमुनिको फूल’ बाट चर्चामा आएका निर्देशक सुरज सुब्बा नाल्बोले एउटा फिल्म बनाउन लागेका रहेछन् । ‘सायद’ नामको फिल्ममा अभिनयका लागि सुब्बाले आग्रह गरेछन् । पूर्वको धरानका सुब्बासँग विल्सनको चिनजान पुरानै थियो । पुरानो चिनजान त्यति बेला काम लागेछ । ‘सायदमा मौका पाउँदा जीवनकै ठूलो अवसर पाएको अनूभूति भयो,’ विल्सनले सुनाए, ‘त्यो अवसर मेरा लागि कोसेढुंगा बन्यो ।’ सुटिङ सकिएको लामो समयसम्म सायद रिलिज नै भएन । त्यति बेला विल्सन साह्रै निराश बने । भौंतारिँदै हिंडे । 
एक दिन अचानक भेट भयो कलाकार केदार घिमिरे उर्फ माग्ने बूढासँग । नेपाल टीभीबाट प्रसारण हुने ‘मेरी बास्सै’ शृंखलाको सुटिङमा केदार झापा आएका थिए । त्यही बेला संयोगले केदारसँग भेट भयो विल्सनको । झापा रहँदा विल्सनको प्रतिभाले केदारलाई मोहित बनाएछ । विल्सनले केदारलाई देखाउन त धेरै कला देखाए । तर, एउटा पृथक् खालको कलाले केदारको ध्यान खिच्यो । पूर्वी नेपालमा बसोबास गर्ने लिम्बू समुदायको लवज विल्सनले जस्ताको तस्तै बोलेको सुनेपछि केदारलाई लागेछ, ‘यो लवज निकै बिक्छ ।’ 
त्यसपछि केदारले उनलाई मेरी बास्सैमा ‘ब्रेक’ दिए । केदारको गुनलाई कहिल्यै बिर्सन नसक्ने बताउँछन्, विल्सन । केदारलाई ‘गड फादर’ मान्छन् । देश–विदेशका कार्यक्रमहरूमा विल्सन केदारको गुनप्रति सधैं नतमस्तक बन्ने गर्छन् । भन्ने गर्छन्, ‘उनी (केदार) तपार्इंहरूका माग्ने बूढा होलान, मेरा त दिने बूढा हुन् ।’ लिम्बू लवजको ‘नाइन्टिन फोन्टिन...’ ले उनलाई देश–विदेशमा ज्यादै लोकप्रिय बनायो । करिब दुई दर्जन जति मुलुक घुमायो । केही करोड दाम दिलायो । विल्सनको परिचय नै फेरिएर तक्मे बूढा बन्यो । काम नपाएर सडकमा भौंतारिहिंड्ने विल्सन रातारात सेलिब्रिटी बने । विदेशबाट बाक्लै बोलावट हुन थाल्यो । 
हास्य टेलिसिरियल ‘मेरी बास्सै’ ले विल्सनविक्रम राईलाई कलाकारिता क्षेत्रमा ‘तक्मे बूढा’ को रूपमा स्थापित गरेपछि बल्ल ‘सायद’ को रिलिजको साइत आयो । ‘टेलिभिजन र स्टेजमा तक्मे बूढाको भूमिकामा मैले सफलता पाएँ,’ विल्सन बोले, ‘ठूलो पर्दामा सायदले मलाई माथि उठायो ।’ ‘सायद’ चलचित्रबाट यिनले एकै वर्षमा ६ वटा अवार्ड जिते । सायदमा उनको अभिनय देखेर धेरै निर्देशकले अफर गरे । त्यसपछि भकाभक फिल्म पाउन थाले । ‘अधकट्टी’ जस्ता अब्बल फिल्ममा अवसर पाए । अहिले आफ्नै लगानीमा ‘रातो घर’ नामक फिल्म निर्माण गरेका छन् । अभिनय पनि गरेका छन् । शुक्रबार रिलिज भएको यो फिल्मप्रति विल्सन ज्यादै उत्साहित देखिन्छन् । 

बलिउड यात्रा    
विल्सनले जीवनमा जति उतारचढाव बेहोरे, त्यति अरूले कमै भोगेका होलान् । कलाकारिता भनेपछि मरिमेट्ने यिनको स्वभाव छ । यो क्षेत्रमा आउन यिनले ज्यादै धेरै लगानी गरेका छन् । तर, त्यो लगानी खेर जान पाएको छैन । करिब २० वर्षअघि ‘साथी’ फिल्ममा बालकलाकारको रूपमा देखिएका विल्सनको कलाकारिता यात्रा अहिले नेपालमा मात्रै सीमित छैन । बलिउडसम्म पुगेको छ । 
मनीषा कोइराला, सुनिल थापा, मुरलीधरजस्ता धेरै कलाकारले झंै यिनले पनि बलिउडमा प्रतिभा देखाउने अवसर पाएका छन् । निर्देशक विनय शर्माको निर्देशनमा बनेको सिनेमा ‘भाई मस्ट बी क्रेजी’ मा अभिनेता शाहिद कपूर, सुनिल ग्रोभरलगायतका कलाकारहरूसँग काम गरिसके । उनको कामको चलचित्र निर्देशक शर्माले तारिफ गरेका थिए ।
यिनको पछिल्लो फिल्म ‘बोरिभाली का ब्रुस ली’ रिलिजको तयारीमा छ । हालै सार्वजनिक दुई मिनेट लामो टिजरमा विल्सनले राम्रो स्थान पाएको देखिन्छ । आयशा टाकियासँग अभिनय गरेका छन् यिनले । सिनेमाका चौकीदारसँगै कराते प्रशिक्षकको भूमिकामा यिनलाई देख्न सकिन्छ । ‘फिल्ममा सानै भूमिकाबाट पनि नेपाल र नेपालीलाई चिनाउने प्रयत्न गरेको छु,’ विल्सन भन्छन् । 
विल्सनलाई बलिउडमा फिल्म खेल्ने मौका एउटा सांगीतिक समूहले दिलाएको हो । केही समयअघि नेपालमा कन्सर्टका लागि आएको टोलीका एक जना सदस्यले विल्सनलाई फिल्मका लागि सिफारिस गरेका थिए । विल्सन बलिउड छिर्ने मौका खोजिरहेका थिए । अडिसनहरू दिँदै थिए । कन्सर्ट गर्न आएको टोलीसँग भेट हुनु नै विल्सनका लागि सौभाग्य भयो । उनले अर्की नायिका विपाशा वासुसँग पनि अभिनयको अवसर पाएका छन् । विपाशासँगको फिल्म खेल्ने मौका कलाकार सुनिल थापाले जुराइदिएका हुन् । एक चरण सुटिङ भएर रोकिएको फिल्म आगामी वर्ष रिलिज हुने अनुमान छ । ‘यसमा मेरो लिड क्यारेक्ट नै छ,’ विल्सन सुनाउँछन् । 
भिन्न–भिन्न भूमिका गर्न सक्ने क्षमताका विल्सन अभिनय मात्रै गर्दैनन् । नृत्य गर्न र गीत गाउन पनि उत्तिकै अब्बल छन् । यिनले गाएको ‘आई लभ यू सेन्तेरेम...’ बोलको गीत लोकप्रिय छ । पछिल्लो समय ‘चानापुल्टुङ नापुल्टुङ...’ बोलको गीत पनि धेरैले रुचाए । बहुमुखी क्षमताका विल्सन भर्खरै गणतन्त्र दिवसको अवसरमा राष्ट्रपति विद्यादेवी भण्डारीबाट विभूषित भए । ‘जनसेवा’ पदक पाएपछि विल्सन थप उत्साहित बनेका छन् । चलचित्र ‘सम्झना’ मा तेस्रोलिंगीको भूमिका गरेका विल्सनले ‘नबिर्सें तिमीलाई नपाएँ तिमीलाई’, ‘कसले चोर्‍यो मेरो मन’, ‘मेरो प्यारो माइतीघर’, ‘बस नं. १३६’, ‘छ एकान छ’, ‘सायद’, ‘अर्धकट्टी’, ‘वान वे’, ‘सम्झना’, ‘रिदम’, ‘फेसबुक’, ‘नेपथ्य’ जस्ता अब्बल फिल्ममा काम गरिसकेका छन् । देश–विदेशका करिब पाँच हजारभन्दा बढी स्टेज शोबाट दर्शक हँसाएका छन् । स्वदेशमा निकै ख्याति आर्जन गरिसकेका विल्सनको बलिउड यात्रा अझ लम्बिन्छ या टुंगिन्छ ? रिलिज तयारीमा रहेको ‘बोरिभाली का ब्रुस ली’ फिल्मको प्रदर्शनले छिनोफानो गर्ने नै छ । 

प्रकाशित : जेष्ठ २७, २०७४ १०:५१
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT