वेश्या– पुरूष

कविता
दिनेश अधिकारी

ऊ आफू टन्न मासु–भात खान्छ र, नवविवाहित भन्न मिल्ने स्वास्नीले धेरैजसो दाल– भातमै चित्त बुझाउनुपर्छ

ऊ आफू टन्न मासु–भात खान्छ

र, नवविवाहित भन्न मिल्ने स्वास्नीले
धेरैजसो दाल– भातमै चित्त बुझाउनुपर्छ

Yamaha

आकर्षक बनाउनु छ उसलाई आफ्नो शरीर
बिहान सधौ व्यायाम गर्छ
र, व्यायामपछि
दूधसाग काजु–बदाम खान्छ
दाह्री बनाउाछ, नुहाउाछ
कहाा जान्छ ऊ दिनभरि
स्वास्नीलाई केही भन्दैन
शरीरभरि पफ्र्युम छर्केर
फुर्तीका साथ बाहिर निस्कन्छ

डेरामा बसेको छ सहरमा
र, सहरजस्तै मोबाइलमा व्यस्त रहन्छ
भर्खर–भर्खरै
एउटा सेकेन्डह्यान्ड मोटरसाइकल किनेको छ
र, आफूलाई जस्तै
त्यसलाई पनि पुछ्पाछ गरेर सधैं ठीकठाक राख्छ
अपवादलाई छोडेर भन्ने हो भने
ऊ, सधैं घाम डुब्नुअगाडि नै
टुप्लुक्क डेरामा आइपुग्छ
उसैलाई मात्र थाहा छ—
व्यस्ततामा दिन बिते पनि ऊ गलेकै हुन्छ
व्यस्त हुन पाएन भने पनि ऊ गलेकै हुन्छ

उसले बुझेको छ—
निद्रा खल्बलियो भने शरीरको फुर्ती हराउाछ
ऊ सधैं फुर्तिलो रहन चाहन्छ
र, प्राय:जसो
छिमेकी कोठाको ग्यास–चुह्लोभन्दा अगाडि नै निदाउने गर्छ
पुरूष– उत्तेजनासाग खेल्न चाहन्छे
जब कुनै रात उसकी स्वास्नी
ऊ अप्ठ्यारोमा पर्छ
र, कुनै बाहना गरेर
उसलाई आफूबाट पन्छाउने प्रयत्न गर्छ
भनोस् पनि कसरी उसले आफ्नो मनको कुरा ?
स्वास्नीले खोजेको त्यो पुरूष– उत्तेजना
भोलि—
भनेकै समय र ठाउामा
उसले—
केही धनाढ्य म्यामहरुको सेवामा चढाउनुपर्छ

यसरी एउटा वेश्या– पुरूष
स्वास्नीका लागि सधैं नपुंशक बााच्छ
र, निकम्मा एउटा सरकारलाई
बेरोजगारीको समस्या समाधान गर्न
छाती फुलाएर यसरी सघाउने गर्छ ! !

प्रकाशित : भाद्र ३१, २०७४ ११:१४
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

ह्विलचियरबाटै संसद छिर्ने धोको

‘अपांगलाई अवसर दिनुपर्छ’
अगन्धर तिवारी

पर्वत — सुदूरदक्षिणको टकलाक गाउँ । यहाँबाट सदरमुकाम कुश्मासम्म आउन स्याङ्जा, कास्की हुँदै दिनभरको सडक यात्रा छिचोल्नुपर्छ । त्यही गाउँका एक अपांग ह्विलचियरबाट प्रदेशसभाको संसद् छिर्ने तयारीमा छन् । पैयुँ गाउँपालिका–१ का ४८ वर्षीय रुक्मागत न्यौपानेको कम्मरमुनिको भाग चल्दैन । पोलियो रोगका कारण ३ वर्षको उमेरमै कम्मरमुनिको भाग नचलेपछि उतिबेलादेखि नै ह्विलचियरकै भरमा छन् उनी ।

सुदूरदक्षिणको टकलाक गाउँ । यहाँबाट सदरमुकाम कुश्मासम्म आउन स्याङ्जा, कास्की हुँदै दिनभरको सडक यात्रा छिचोल्नुपर्छ । त्यही गाउँका एक अपांग ह्विलचियरबाट प्रदेशसभाको संसद् छिर्ने तयारीमा छन् ।

पैयुँ गाउँपालिका–१ का ४८ वर्षीय रुक्मागत न्यौपानेको कम्मरमुनिको भाग चल्दैन । पोलियो रोगका कारण ३ वर्षको उमेरमै कम्मरमुनिको भाग नचलेपछि उतिबेलादेखि नै ह्विलचियरकै भरमा छन् उनी । २०३० को दशकमा गाउँमा अहिलेजस्तो सडकको परिकल्पनासम्म थिएन । अर्को गाउँसम्म पुग्ने पैदल बाटोसमेत भरपर्दो थिएन । त्यस्तो अवस्थामा घिसँ्रदै पोखरा पुगेर कानुनमा स्नातकसम्मको अध्ययन सकेका न्यौपाने शारीरिक रूपमा अशक्त भए पनि मानसिक रूपमा अब्बल मानिन्छन् ।

उनै न्यौपानेलाई आगामी यही २१ मंसिरमा हुने प्रदेश र प्रतिनिधिसभा सदस्य निर्वाचनमा माओवादी केन्द्रले प्रदेश नम्बर ४ को समानुपातिक उम्मेदवार सूचीमा राखेको छ । संविधानअनुसार एउटा प्रदेशमा एक अपांग सदस्य अनिवार्य हुन्छ । प्रत्यक्ष निर्वाचनमा अपांग भएका व्यक्तिको उम्मेदवारी नपरेका कारण आफू समानुपातिक सदस्यमा पर्नेमा न्यौपाने आशावादी छन् । सदरमुकामका हरेक कार्यक्रममा दुई दिन लगाएर भए पनि ह्विलचियरसँग सहभागिता जनाउँदै आएका न्यौपाने २०५४ को जिल्लासभाका सदस्य हुन् । उनी २०५४ मा तत्कालीन राष्ट्रिय जनमोर्चाको तर्फबाट जिविस सदस्यमा निर्वाचित भएका थिए ।

सदरमुकामबाट १६ कोश टाढाको टकलाकबाट डोकोमा बोकिएर नियमित जिविस बैठकमा सहभागी भएका उनी हिजोआज सदरमुकाममा हुने हरेक कार्यक्रममा ह्विलचियरमै देखिन्छन् । गाउँसम्म सडक सञ्जाल भएपछि ४ वर्षयता उनी ह्विलचियरमा सदरमुकाम आउजाउ गर्न थालेका हुन् । प्रदेश संसद्मा पुगेर मुलुकभरका ३ प्रतिशत अपांगका पक्षमा एक्लै लड्ने उनको धोको छ । ‘अहिले हामीजस्ता अपांगले यात्रा गर्ने सवारी छैन, बस्ने होटल, शौचालय, सरकारी भवन कुनै पनि अपांगमैत्री छैनन्,’ न्यौपानेले भने, ‘बजेट विनियोजनदेखि हिँड्ने बाटोसम्म अपांगमैत्री हुनुपर्छ । अब त्यसको नेतृत्व प्रदेश ४ ले गर्नुपर्छ ।’

समग्र समाज, वर्ग, लिंग, जातजातिका कुरा गर्ने राजनीतिक दल र नेतृत्वले ३ देखि ५ प्रतिशत जनसंख्या रहेको अपांगताका विषयमा एक शब्द पनि सम्बोधन नगर्दा दु:ख लागेको बताउँछन् । ‘म कानुनको विद्यार्थी पनि भएकाले कानुनमै अपांगमैत्री समाजको निर्माण गर्न आवश्यक छ । त्यो कुरामा मुलुकका सबै प्रदेशलाई जिम्मेवार बनाइनुपर्छ । अपांगताका विविधताजस्तै उनीहरूका समस्यामा पनि विविधता छ । त्यो राज्यका हरेक निकायले बुझ्नुपर्‍यो,’ न्यौपानेले भने ।

अपांगताको क्षमताअनुसारको उद्यमशीलता र रोजगारीको ग्यारेन्टी राज्यले गर्नुपर्ने उनको तर्क छ । ‘अहिलेसम्म अपांगता भएकालाई दयाभावले हेर्ने शिवाय अरू केही हुनसकेको छैन । अब उनीहरूको क्षमता पनि राज्यले उपयोग गर्न सक्नुपर्छ । अपांगका परिवारको शैक्षिक, सामाजिक व्यवस्थापन गर्ने जिम्मेवारी पनि राज्यले गर्नुपर्‍यो । बजेट पनि अपांगमैत्री हुनुपर्छ,’ न्यौपानेले भने ।

प्रकाशित : मंसिर ४, २०७४ १४:५४
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT