गद्दार

कथा
सद्दे गयो, र चिया पसलमा अलिबरेमा गद्दार आयो । उसका पनि हातमा पत्रिका र तरकारीको प्लास्टिक थियो । ऊ आउनु के थियो, वातावरण स्तब्ध भयो । र, ओठहरू मौन । आपसमा मुखामुख, र ओठमा नजानिदो मुसुमुसु । मानौँ ‘गद्दार’ एउटा मनोरञ्जनकारी किस्सा हो ।
खगेन्द्र संग्रौला

काठमाडौँ — बिहान साबिकको समय । थलो पनि उही साबिकको जहाँ कुचुक्क परेको छिँडीमा खुब चलेको चिया पसल छ । चिया पसलमा ऊ मानौँ उत्ताल आवेगको वेगले हुर्रिँदै पस्यो । साबिकझैँ उसको एक हातमा तरकारीको प्लास्टिक थियो, अर्को हातमा पत्रिका । ऊ बेन्चीछेउको थोरै खाली ठाउँमा हाडे नितम्ब आधा टेकाएर घ्याच्च बस्यो ।

उसको धक्काले उताकाहरू झन् उता धकेलिए । चिया पसलका स्थायी ग्राहक उर्फ परम् ज्ञानीहरूको अविराम वार्तामा हठात् ब्रेक लाग्यो । पसलमा ग्राहक सात जना थिए । तिनका चौध थान विस्मित नजर तुफानी नवागन्तुकमाथि एकाग्र भए । ऊ जो त्यसरी आयो, ऊ प्राय: शान्त हुन्थ्यो, र ऊ प्राय: सुस्त लाग्थ्यो । आज यो के भयो ? उसको सास बढेको थियो, उसको निधारमा मुजा परेका थिए, र फस्फस् फुलिरहेका थिए उसका नाकका पोरा ।


‘हैन, के भो हेमकान्तजी ?’ उम्लिँदो चिया मगले बडा प्रेमले चलाउँदै पसलले सोध्यो ।
हेमकान्तको तरकारीको प्लास्टिक क्रोधको झोँक्का भएर दागमय टेबुलमा बज्य्रो । र, छेवैमा बसेको बाचाल मास्टरको चियाको भरी कप घोप्टियो ।
‘धत् !’ फुकिढल मास्टर कड्क्यो ।

Yamaha


अधीर हेमकान्तले ओठ टोक्यो, नाक मुसार्‍यो, दुई हत्केलाले आँखा मल्यो । र भन्यो, ‘साला ! आज मेरो दिनै बिग्रिने भो ।’
‘किन ? के भो र त्यस्तो ?’ अध्बैँसे वकिलकले वृद्ध स्वरमा सोध्यो ।
‘एकाबिहानै गद्दारको मुख देख्नुपरो ।’
‘को गद्दार ?’ प्रश्न चिया पसलेको थियो ।
‘याँ अरू को छ गद्दार ?’ चोरऔँलो दोबारेर टेबुल ठोक्दै हेमकान्तले घृणा ओकल्यो । ‘त्यै छ नि त्यो तिमेर्को कथित जान्ने सुन्ने । तिमेर्कोे त्यो इष्टदेव । कहीँ नभ’को तिमेर्कोे त्यो लेखनदास । त्यो गद्दार !’
‘ए गोविन्द सरलाई भन्या ?’ मुसुमुसु मस्किँदै र मानौँ गोविन्दको निन्दाबाट आनन्दित हुँदै मास्टरका ओठ चले ।
हेमकान्तका ओठमा हल्का कम्प छुट्यो, बोली फुटेन ।
चियापसलमा आज जे भयो, नील गगनबाट हठात् वृष्टि भयो । हेमकान्त साठीको खुट्किलो टेकेको छोटे व्यापारी थियो । उसलाई कन्नापछाडि प्राय: सबै लाटो भन्थे । मौन मूर्ति भन्थे । ग्वाँच भन्थे । शान्त मनोदशा र संयमित स्वरमा बोल्न ऊ जान्दैनथ्यो । जब बोल्थ्यो, ऊ झडङ्ग विस्फोटित भइहाल्थ्यो । ऊ सुमुसुमु आउँथ्यो । पत्रिकामा आँखा टेकाएर चुपचाप चिया घुट्क्याउँथ्यो । र, ऊ चुपचाप बाटो लाग्थ्यो ।


‘हँ ! गोविन्द सर गद्दार ?’ चिया पसलेले रमरम रोषमिश्रित स्वरमा प्रतिवाद गर्‍यो ।
‘धत्, कुरा पनि !’ रकमी वकिलले कारण माग्यो, ‘गोविन्द दाइ किन गद्दार ?’
हेमकान्तले रुद्रघण्टी मुसार्दै लामो सास फेर्‍यो । र, आफ्नो क्रोधको मुहानको कथा हाल्यो । कुरो यसो रहेछ । अघिल्लो साँझ उसले गोविन्दको एउटा अन्तर्वार्ता पढेछ । मित्रहरूका किसिमको अन्तर्वार्ता । उसको फराकिलो मित्रमहलमा नकुल पनि परेछ । र, कुरैकुरामा उसको भारी तारिफ भएछ । नकुलको तारिफ ! हेमकान्तलाई रातैभरि, सपनामा धरी रिस उठेछ । र, रिसको पर्वत बोकेर ऊ बिहान उठेछ । ‘नकुल ! को हो नकुल ?’ अहिले हेमकान्त जङ्गियो । ‘त्यो दख्खिनपन्थी हो, त्यो प्रतिक्रियावादी ! म त भन्छु— कालो काग हो त्यो ! त्यो पाजी वामपन्थीको मित्र ? मित्र पनि जस्तोतस्तो होइन, नङ–मासु सरहको ? वाहियात ! गद्दार !’
‘गोविन्द सर त्यत्ति कुराले गद्दार, हगि ?’ कलहकारी मास्टरले हेमकान्तलाई कुतकुत्यायो ।


‘त्यत्ति कुरा रे ?’ हेमकान्त मुर्मुरियो, ‘सिद्धान्तको कुरा हो यो, सिद्धान्तको ! सिद्धान्तमा चिप्लिने के हुन्छ, थाहा छ ? त्यो चिप्लेकीरो हुन्छ ! गद्दार हुन्छ त्यो !’ सन्नीपातको मधौरुझैँ ऊ बरबराइरह्यो, ‘अरूलाई खुट्टा टेक्न अर्ती दिने, आफूचाइने मुन्टो टेक्ने ! गद्दार ! जो अगुवा, उही बाटो... !’
जग्गाविद् ट्वाँ परेर सुनिरहेको थियो । बल्ल उसको बक् फुट्यो, ‘हेम दाइ, गद्दारको पनि त आफ्नै तर्क होला नि ।’
‘भुत्रोको तर्क ?’ हेमकान्तको मुक्का टेबुलमा पड्क्यो ।


‘हँ ? क्यै त अवश्यै होला तर्क,’ वकिलले जिरह गर्‍यो, ‘मान्छेहरू भन्छन्— नकुल न्याययोद्धा हो, निरङ्कुश हैकमको ज्यानी दुश्मन । लाठी, अश्रुग्यास र गोलीसामु ऊ लत्रिएन । ज्यान हत्केलामा राखेर लड्यो ऊ । गोविन्द सरले यस्तो क्यै नबुझी त्यस्सै मित्र भन्या हुनन् र हेमजी ?’
‘धइत् गद्दार !’ टेबुलमा फेरि मुक्का बज्रियो । र, चियाको पैसै नतिरी हेमकान्त बाहिर हुत्तियो ।


सद्दे गयो, र चिया पसलमा अलिबरेमा गद्दार आयो । उसका पनि हातमा पत्रिका र तरकारीको प्लास्टिक थियो । ऊ आउनु के थियो, वातावरण स्तब्ध भयो । र, ओठहरू मौन । आपसमा मुखामुख, र ओठमा नजानिदो मुसुमुसु । मानौँ ‘गद्दार’ एउटा मनोरञ्जनकारी किस्सा हो । वातावरणको गन्ध सुँघ्दै गोविन्दले लख काट्यो— यहाँ पक्कै
केही अनौठो भएछ ! तर भयो के ?
चिया पसलेले ‘के’को उत्तर दियो, ‘सर, हेमकान्त गद्दार भनेर गयो ।’
‘कसलाई ?’
उसले आँखआँखाले भन्यो— ज्यानलाई ।
‘यो त अचाक्ली भो सर !’ मास्टरले धुप हाल्यो । ‘सरजस्तो मान्छेलाई नाथे हेमकान्तले...’
‘हो, यो ज्यादती नै हो,’ वकिलले पैरवी गर्‍यो ।
‘मलाई त दाइ, मु..लाई मुक्याइदिऊँजस्तो लाग्या थ्यो,’ जग्गाविद्ले एक राउण्ड चाकरी बजायो ।
‘सर,’ चिया पसलेले खुल्दुली प्रकट गर्‍यो, ‘नकुल वामपन्थीको मित्रै हो त ? बुमबुम छ त हेमकान्त ।’
‘हेमकान्त मेरो पुरानो साथी हो, विसनबाबु ।’ चियाको चुस्की लिँदै गोविन्दले भन्यो । ‘ऊ मलाई जे भनोस्, ऊसँग मेरो कुनै द्वेष छैन ।’
‘हैट्, दुनियाँका अगाडि त्यस्तो दुर्वाच्य !’
‘विसनबाबु ! बरा, हेमकान्त साँगुरो कूपको कैदी हो । कूपबाट सेरोफरो जति देखिन्छ, ऊ ठान्छ— संसार त्यत्ति हो ।’
‘नकुल प्रतिक्रियावादी होइन्त, सर ?’
शान्त मनोभावमा गोविन्दले तर्क गर्‍यो, ‘नकुल जीवनको बहुरङ्गी बगैँचाको एक प्रकारको फूल हो, विसनबाबु । सबै बगैँचामा राम्रा फूल हुन्छन् । कहीँ धेरै होलान्, कहीँ थोरै । बस्, मेरो कुरो यो हो ।’
पलभर सन्नाटा छायो । चिया पसलका नन–स्टप वक्ता र विश्रान्त श्रोताहरूको अपेक्षा हुँदो हो— गद्दार विजयले वचनमा आगो वर्षाओस् र अलिकता दिल बहलाउ होस् । तर, त्यस्तो केही भएन, र ती
खिस्रिक्क परे ।


विजय उठेर बाटो लाग्यो । ऊ घरको बाटोमा पर्ने नजिकैको चारुमति चैत्यको प्राङ्गणमा भित्रियो । केही वृद्ध–वृद्धा, अध्बैँसे र एकाध पठ्ठा–पठ्ठी मियो वरिपरि घुम्ने वृद्ध बयलझैँ चैत्यको परिक्रमा गरिरहेका थिए । अगाडिको आत्महीन दृश्यले चकित विजयको ध्यान खिच्यो । असरल्ल कपाल तीलचामले, ढाड किञ्चित् कुप्रो, चाल सुस्त, दिशा मानौँ मृत्युतिर— अगाडि एउटा शुष्क जीव पत्थरपूजामा लिप्त छ । विशाल माउ चैत्यका वरिपरि अनेक पाठा चैत्यहरू छन् । एकएक पाठा चैत्यमा बुद्धको रूपाकृतिसहितको वा रूपाकृतिविहीन प्रतिमा छ । विजय हेर्दैछ, त्यो जीव एकपछि अर्को प्रतिमालाई ढोग्दैछ । दिगमिग मान्दै विजय गन्दै जान्छ— एक, दुई, तीन, चार, पाँच... ।


अहो ! अन्धभक्तिको पथमा यो कति ठूलो अम्मल ! कति गाढा नशा यो ! अनि यो कति निकृष्ट लम्पटपन ! ल हेर ! हेर्ने एकटकले हेर्दो छ, ढोग्ने एकसुरले ढोग्दो छ ।


पछाडिबाट नियाल्दा विजयलाई त्यो जीव चिनेचिनेजस्तो लाग्यो । फुत्त अगाडि गएर यसो घुरेर हेर्छ त मेरी बास्सै ! त्यो अजिब जीव उही हेमकान्त रहेछ— उसको उही पुरानो साथी, उही लाटो, उही बाहुबली, उही घृणावर्षी ! विजयको स्मृतिपटमा एउटा विश्रान्त सम्झना एकाएक जीवन्त भएर उठ्यो । कुरा धेरै अघिको हो । टोलछिमेकमा एउटा ज्ञानी तरुण थियो— भौतिकवादी, वागी र नित्य घर्षणकारी । ऊ पशुपतिका लट्टे फुस्राहरूसँग विज्ञानको ध्वजा बोकेर, घुँडा धसेर शास्त्रार्थ गथ्र्यो— परलोक मिथ्या हो, भगवान् झूट हो, कर्मकाण्डी धर्म धोतीगाँठेको ठग वृत्ति हो । यसो र उसोको बहसमा जब उत्तेजना र रोषका झिल्का निस्कन्थे, मुख थाकेर बहसकर्मीका हात चल्न थाल्थे । हेमकान्त, अहिलेको यो पत्थरभक्त हेमकान्त, ऊबेला बहसकर्मी ज्ञानीको अर्दलीजस्तो थियो । उसको जिब्रो प्राय: चल्दैनथ्यो, हातको चाल खतरा थियो । ज्ञानीले यसोक्क इसारा गर्‍यो कि हेमकान्त लट्टेलाई कुटिहाल्थ्यो । हेमकान्तका हातबाट अनेक लट्टे कुटिए, पुलिसका हातबाट हेमकान्त अनेक पटक कुटियो । त्यही हेमकान्त अहिले चारुमतिमा पत्थरपूजामा लिप्त छ । चकित र विस्मित भावले गद्दार हेर्दो छ, सद्दे अन्धभक्तिको नशामा लठ्ठ भई पत्थरपूजा गर्दो छ ।


‘ए, यो उही तिमी हौ !’
विजयको अन्तरबाट अनायासै विस्मययुक्त ध्वनि प्रस्फुटित भयो ।
‘अँ, म !’ के भनूँ न के भनूँ भएर हेमकान्त अकमकायो ।
‘ऊ पनि तिमी, यो पनि तिमी, कि कसो हेम ?’
‘अँ, म, म के भनूँ ? अँ, अब बूढो भइयो । पाटपुर्जा खिया लागेको जिउ रोगको संग्रहालयजस्तो भो । मन लुलो भो । तिमीलाई म के भनूँ, गोविन्द ? अचेल त लाग्न थाल्यो— यो असार संसार हो !’
‘कठै !’

प्रकाशित : वैशाख ८, २०७५ १०:०७
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

मेरो माइला राजा भो

कथा
यस्तोमा सकेसम्म धेरै प्रतिनिधि निर्देशक समेट्नु राम्रो मानिन्छ । त्यो बेलाका नीर शाह, तुलसी घिमिरे, शम्भु प्रधानहरूका फिल्म खोइ ? मातृभाषाको फिल्म पनि सूचीमा छैन ।
खगेन्द्र संग्रौला

काठमाडौँ — सिरानघरे माइला आउने रे, सुन्यौ नानी ?’ एक मन थोरै हाँस्दै र एक मन धेरै रुँदै नूरमाया घर्तीले भनी । थोरै हाँस्दै किनभने सिरानघरे माइला उसका छोराको कमान्डर थियो, उसका आँखाको नानीजस्तो ।

र, धेरै रुँदै किनभने माइला बाँचेर अहिले ठूलो मान्छे भएको थियो, छोरो मारिएको यतिका वर्षपछि पनि आमाका हृदयको घाउ आलै थियो ।

‘अँ त नि दिदी,’ चिया पसल्नी सुन्तलीले सही थापी । ‘त्यो त उडेर पो आउने रे लौ । कत्ति न ठूलो राजाजस्तो !’

‘कोई ठूलो हुनलाई कोई मर्नुपर्ने रैछ, हकि नानी ?’ वेदनाले कण्ठ हिक्क भयो र नूरमायाका आँखामा आँसु भरिए ।

सुन्तली अबाक् र हतप्रभ भई ।

राजधानीदेखि धेरै टाढा एउटा पहाडी गाउँ छ— झिबाङ । गाउँलेहरूको कल्पनालाई कुतकुत्याउँदै माथिबाट खबर आयो— ल है, गाउँमा सवारी हुने भो ! देशमा राजै छैन त कसको सवारी ? अरू कसको हुनु ? हाम्रै सिरानघरे माइलाको क्या । पहिलेको विद्रोही कमान्डर, अहिलेको केजाती उपराष्ट्रपतिको सवारी । धूलामा हिँडेर होइन, भुइँमा गुडेर होइन, आकाशमा भटभटेमा गट्टटट उडेर ! गाउँलेहरूले चकित मुद्रामा कान थापेर सुने— गाउँमा सिरानघरे वीरमान बाठामगरको सवारी हुने भो !

पन्ध्र वर्षअघिको कुरा हो । झिबाङमा आकाशे भटभटेमा राजाको सवारी भएको थियो । अहिले न नारानहिटी दरबारमा सिंहासन छ, न मुकुट लगाएको राजा कतै देख्नु छ । विद्रोहको भयङ्कर प्रहारले सिंहासन ढल्यो र राजा मासियो । राजाको सट्टा अब गगनमार्गबाट बाठामगरको सवारी हुने भयो !

‘नरोऊ दिदी,’ सान्त्वनाको लयमा नूरमायाको हात मुसार्दै सुन्तलीले सम्झाई, ‘बरु माइला आउँदा यसो रोइकराइ गर दिदी । यसो बिन्तीभाउ गर । तिम्रो डल्ले मरेर न हो यल्ले यस्तो हुन पाएको । ल, मौकामा यसो केही माग । अण्ण्, नातिलाई गरिखाने राम्रो इलम.... । गुनको पैँचो तिर्न तै यसले केही गरि पो हाल्ला कि...’

‘अँ नानी, गर्छु त भन्थ्यो ।’ अतीततिर फर्केर नूरमायाले भनी, ‘यो पहिल्यैको कुरा हो, नानी । मेरो डल्ले मारिएपछि ऊ मेरोमा आयो । ऊसँग आउनेको हूलै थियो । आयो, मायाले मेरा खुट्टा छोयो र रुँलाझैँ गरी भन्यो— अब तिमी हामी सप्पैकी आमा । अब हामी सप्पै तिम्रा छोरा । भो नरोऊ, कमरेड बज्र मरे पनि हामी छौँ ।’

मारिँदा डल्ले उर्फ बज्र २५ वर्षको थियो । एक महिनाअघि मात्र ऊ बाबु भएको थियो । यता घरमा बाबुको छोरो भएको थियो, उता छोराको बाबु रणमा थियो । बाबुले छोराको मुख देख्न पाएन, छोराले बाबुको मुख चिन्न पाएन । नूरमायाका बेचैन आँखा तल खोल्सातिर झरे, र उता खोल्सापारिको खोचमा पुगेर टक्क अडिए । त्यो उही रगतपच्छे खोच हो, जसमा आँखा पर्नु के छ, नूरमायालाई त्यसैत्यसै औडाहा भएर आउँछ । त्यहीँ त हो उसको छोरो मारिएको ! त्यो उसको जीवनको एक मात्र आशा, त्यो उसको एक मात्र सहारा ! उसको खेत भने पनि, उसको बारी भने पनि, उसको बन्दबेपार भने पनि, जे भने पनि उसको त्यही छोरो थियो । हो, आखिर त्यही त थियो इहलोकमा उसको सर्वस्व !

मध्य दिन । काँचो छाला सुकाउने भदौरे घाम चरक्क चर्केको बेला । त्यो एकलासे खोचमा बैरीका आँखा छलेर सत्ता पल्टाउने छापामार तालिम हुँदै थियो । बन्दुक पड्काउने, बैरीलाई ताक्ने, हानेर भाग्ने, घोप्टो परेर घस्रिने र अरू के के के के गर्ने तालिम । तालिम दिने माउ कमान्डर यही सिरानघरे माइला थियो, यही बाठामगर । कतै दूर आकाशबाट हेलिकप्टरको आवाज आयो । ऊबेला सिकार खोज्दै दाउ छोप्न हेलिकप्टरमा शाही सेना आउँथ्यो । ‘आतङ्ककारी’ को शंका लागे ऊ अन्धाधुन्ध बम खसाउँथ्यो, मिसिनगन चलाउँथ्यो । निसानामा कहिलेकाहीँ छापामार पर्थे, धेरैजसो निहत्था गाउँले अनाहकमा मर्थे ।

त्यस दिन छपामार फेला परे । एकबारको जुनी जोगाउन ती कोही कान्लामुनि लुके, कोही झाडीतिर कुदे । कसैले रूखको आड लिए, कोही भुइँमा घोप्टो परेर हल न चल भए । आ... व्याधाले त्यतिमाथिबाट के देख्ला र ? देखिहाले पनि त्यस नाथेले के नै पो नाप्ला र ? नूरमायाको डल्लेले मूर्ख तालले अटेर गर्‍यो । कहलिएको बहादुर थियो ऊ— कुनै बैरीलाई बाल नगन्ने, कोहीदेखि कत्ति नडराउने । के शत्रु, के मृत्यु— उसका लागि ती केही थिएनन् । त्यत्तिकैमा सेनाको गोली टाउकामा लाग्यो । ऊ कहिल्यै नउठ्ने गरी ढल्यो । र, त्यही खोचको धरतीले उसलाई सदाका लागि निल्यो ।

‘नरोऊ दिदी ।’
‘नानी, पापीका गोलीले मेरो डल्ले ढल्यो, र मेरो संसारै अँध्यारो भो ।’
‘दिदी....’
‘कठै ! आज ऊ बाँचिराख्या भए...’
‘ऊ नभए पनि माइला छ, दिदी ।’

‘खै नानी, छ भनूँ कि छैन भनूँ ? अचेल त्यो मान्छे अर्कै भा’छ भन्छन् । परचक्रीले कुरा काट्या हुन् कि साँच्चि हो म के जानूँ, नानी ?’

नूरमायाको भाँचिएको मन छोराबाट नातितिर मोडियो । नातिकी आमा ऊ जन्मेको दुई वर्षपछि अर्कैसँग गई । टुहुरो नाति बज्यैको शोकाकुल काखमा हुर्कियो । त्यो नाति अहिले अठाह्र वर्ष पुगेको थियो । पढ्दा–पढ्दै बीचैमा उसको पढाइ टुट्यो । के खानु, के लाउनु, कोसँग गुहार माग्नु, क्यै उपाय भएन । फिस भन्यो, किताब–कापी भन्यो, ड्रेस भन्यो, के भन्यो— केले पुर्‍याउनु ? अनि घाँस–दाउरा, खन–जोत, भारी ओसोर–पसार— नातिको पाठशाला त यो पो भयो !

‘कुरा सुन्दा त्यसैत्यसै डर लागेर आउँछ, नानी,’ नूरमायाले साउती गरी, ‘मेरो नाति बम पड्काउने पार्टीमा लाग्या छ भन्छन् । यसो सुन्दा ऊ कुरा पनि त्यस्तै गर्छ, नानी । मुठ्ठी कसेर ऊ भन्छ— म बम बनाउँछु र मेरो बाउलाई मार्नेलाई मार्छु ।’

सिरानघरे माइलाको सवारीको दिन नजिक आयो । गाउँमा फाटफुट पुलिस देखापरे । पुलिस देख्यो कि झबाङका गाउँलेहरूलाई पुरानो भूतको सम्झनाले तर्साउँथ्यो । द्वन्द्वकालमा गाउँमा जब पुलिस प्रकट हुन्थ्यो, उसले कि माथ्र्यो कि ऊ मारिन्थ्यो । पुलिस त्यही हो जो अहिले सवारीको सुरक्षा मिलाउन झबाङमा हाजिर भएको छ । पुलिसपछि गाउँलले शाही सेना भनेर चिनेका जवानहरू आए । गाउँलेलाई झन् डर लाग्यो । अब के हुने हो ? दुरुमदुरुम बुट बजार्दै सेनाले विद्यालय कब्जा गर्‍यो । सवारी टोलीको बास विद्यालयमा हुने भयो । विद्यालयको ग्राउन्डको बीचमा चुनाको रेखी हालेको हिलिप्याड बन्यो । र, वातावरण झन् डरमर्दो भयो । मानिसहरूलाई विद्यालयतिर हेर्न पनि कसोकसो डर लाग्यो । पुलिस उही हो, सेना उही हो— त्यसले के गर्छ, के गर्दैन कसरी जान्नु ? त्यसले ड्याङ्ग हान्यो भने !

बन्दुक बिसाएर भोटको राजनीति गर्न काठमान्डु जाँदा ऊ सादा सिरानघरे माइला थियो । अहिले उपराष्ट्रपति भएर भटभटेमा उसको सवारी हुँदैछ । उ: पर पूर्वी डाँडामाथि भटभटे देखियो । नूरमायाको मुटु काम्यो । उसका आँखा अनायासै तलको खोचतिर हुर्रिए । उसको डल्ले त्यही खोचमा कतै छ । उही शाही सेना हो, छोरालाई मारी पो हाल्ला कि ! नूरमायालाई भनन्न रिङ्गटा लाग्यो । पुतलीले उसलाई आड दिई । एकाएक नूरमायाको डाको छुट्यो । ‘मेरो डल्ले ! माइला त भटभटेमा उडेर आउँदैछ, माटामुिन तँ कहाँ बिलाइस् बाबु ? मेरो राजा !’

नूरमाया सोझो चित्तकी अकिञ्चन प्राणी थिई । उसको आशा थियो— सके सिरानघरे माइला उसलाई भेट्न मेरो छाप्रोमै आउला । ‘आमा’ भन्दै उसले सुखदु:ख सोध्ला । छाप्रामै नआए पनि उसले उसलाई भेट्न डाकिपठाउला । अनि पुराना वाचा सम्झेर मायाको भाकामा म आमालाई के गरूँ भनेर सोध्ला । तर दुर्भाग्यवश त्यस्तो केही भएन । उसलाई सिकारी कुकुर, पुलिस र सेनाले घेरेर विद्यालयमा लुकाए ।

सुरक्षा–सुरक्षा भन्दै तिनले ससाना भुइँमान्छेहरूलाई अलग्गै, परै लखेटे । अरू त अरू, नूरमायालाई धरी उसको छेउ पर्न दिएनन् । गाउँका पञ्च र मण्डले, कमरेड र काइते, टाठाबाठा र चोट्टाहरूले उसलाई नाकै पुरिने गरी माला लगाइदिए, खादा भिराइदिए र आकाशै चिरिने गरी उसको जयजयकार गराए ।

स्वागत–सत्कारको कर्मकाण्ड सकियो । र, अब सिरानघरे माइला उर्फ उपराष्ट्रपतिको फिर्ती सवारीको घडी आयो । बुङबुङती धूलो उडाउँदै भटभटे स्टार्ट भयो । सेनाका टुकडीको घेरामा लुकाएर सिरानघरे माइलालाई भटभटेमा हुले । नूरमायाको आशा खरानी भयो । उसले आहत सुस्केरा हाल्दै तर्क गरी— पहिले मेरो छोरालाई सेनाले मार्‍यो । अहिले मेरो माइलालाई उही सेनाले मदेखि खोसेर परपर लग्यो । धिक्कार छ !

भटभटे सोझै हुत्त माथि उड्यो । उन्मादी जयजयकारले गगन गुन्जायमान भयो । सिरानघरे माइलाको बूढो बाबुले हेलिकप्टर हेर्दै बडो घमण्डसाथ भन्यो, ‘हेर, मेरो माइला राजा भो !’ सँगसँगै नूरमायाको चीत्कार वायुमण्डलमा पोखियो, ‘हेर, अपराधी उड्यो !’ त्यो आक्रोशको तारो भटभटे थियो कि सेना थियो कि माइला थियो भन्न गाह्रो छ ।

हेलिकप्टर जति माथि उठ्दै गयो, त्यसको चापले नूरमाया त्यति नै तल दबिँदै गई ।

उसका आँखासामु घना अन्धकार व्याप्त भयो । ऊ त्यसैत्यसै लल्याकलुलुक भई । ऊ जमिनमा ढली र मूच्र्छा परी ।

प्रकाशित : चैत्र १७, २०७४ ०९:५०
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT