दर्के पानीमा एउटा स्कुटर

कविता
सविता गौतम दाहाल

पानी दर्की दिन्छ झन् झन्
उसलाई के थाहा
मेरो चालकको बर्साती उर्फ रेनकोट
पुरानो भएको छ
ठाउँ ठाउँमा स–साना दुलापरेका छन्  ।

कतै कतै उध्रिएको पनि छ
पानी झन् ठूला ठूला थोपाको
कलात्मक झरनाझैं प्रतीत हुन्छ
बेसरी दर्किन्छ
मानौं कुनै बच्चालाई झुक्काएर
उसकी आमा अफिस जान लागेकी होस्
र ऊ भक्कानिन्छ बलिन्द्र आासुसागै
उसका नरम गालामा जसरी
एउटा सुन्दर पानीको लय गुड्न थाल्छ
त्यसरी नै मेरो चालक अगि बढ्छ।

पानीलाई के थाहा?
मेरो चालक चस्मा लगाउाछ
र सहरको प्रदूषणबाट बच्न
सस्तो मास्क नलगाई धरै छैन
बाहिरपट्टि चस्मामा प्रशस्तै मोती
स–साना बाबुनानीले खेलेको बलजस्तै खेलिरहन्छ
भित्रचाहिा बाफले चस्मा पूरै कुहिरोमय हुन्छ।

पानी अलि सानो दाना पर्नु नि !
मेरो चालक मनमनै सोच्छ

गाडीहरुको लयमा मिसिादै
स्कुटर गुडिरहेछ, एउटा चोकपछि अर्को
कतिपय सालिकलाई फन्को मार्दै।

यो देशको राजधानी हो
यहााका सडकमा यति खाल्टाखुल्टी छन्
सधैं तर्किएर हिाडेकै हो
तर यो पानीमा सबै साना ठूला खाल्टा भरिएका छन्
पानीलाई के थाहा?
मेरो चक्का सानो हुन्छ
र खाल्टोमा जाकिएपछि
म लड्न पनि सक्छु।

मेरो चालक अनुभवी छ
रै पनि यो मुसलधारे पानी
रोकिने नाम लिादैन
ठूला ठूला गाडीले गति बढाउाछन्
र पानी उछिट्याउाछन्
तल जुत्ता पनि पूरै भिजिसकेको छ।

कति मिलिलिटर परेको हो कोनि
विश्वविद्यालय पुग्छु पुग्दिना
पानीको लेबल बढ्दै
बाटो स–सानो खोलो प्रतीत भैरहेछ।

सुन्तले रेनकोटमा उभिएका ट्राफिक
यही पानीमा उभिएर हात हल्लाइरहेका छन्
सहर छिचोलेर चक्रपथ देखेपछि
अलिकति श्वास फेर्छु
अब विश्वविद्यालय नजिकिन्छ।

पानी अलिकति मन्थर हुन्छ
बच्चा निकै बेर रोएपछि
हिक हिक गरेजस्तै
पानी पनि हिक हिक गर्छ
र रोकिने भाव देखाउाछ।

स्कुटर बिस्तारै विश्वविद्यालयको
प्रवेशद्वारभित्र पस्छ
वर्षौं पुराना विशाल वृक्षहरुको
ओतमा पुगेपछि
मेरो चालक लक्ष्य सम्झन्छ
र बेसक्याम्प पुगेको अनुभूति गर्छ।

उसको मन पनि ज्ञानको घेराभित्र पसेर होला
अभ्यास गरिरहने योजना बुन्छ
अगि माथि तल बगेको
दुवैथरी पानीको संगीत भुलेर
नयाा गीत गुन्गुनाउन थाल्छ
विश्वविद्यालयको स्वच्छ र कञ्चन हावासागै
नानाथरी रुखबिरूवाको हरियालीसागै
मेरो प्रिय चालक।

घनघोर वर्षापछि खुलेको आकाश नियाल्छ
ऊ पुग्ने शिखर छर्लङ्ग देख्छ
जहाा उसलाई देशको झन्डा फहराउनु छ
आफ्नो राष्ट्रिय धुन बजाएर
सबै सबैलाई राष्ट्र सम्मानमा उठाउनु छ
र स्कुटर यात्राका अनगिनत
उकाली ओरालीका मौलिक कविता सुनाउनु छ।

सविता गौतम दाहाल

प्रकाशित : असार २८, २०७६ १२:००
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

शिक्षामन्त्रीलाई पत्र

कविता
उषाकिरण तिम्सेना

प्रिय नेता
प्रिय कमरेड, महान कमरेड । 
लालसलाम ।
क्रान्तिकारी लालसलाम ।

 

समाचार पढ्नुभयो?
विश्वविद्यालयमा फेल भएकाले
घूस ख्वाएर
गोल्ड मेडल लिएको र
घूस खाएर गोल्ड मेडल दिएको?
नम्बर घटाएको र
पैसा लिएर नम्बर थपिदिएको?

माननीय शिक्षामन्त्रीज्यू
के तपाईं अक्षर चिन्नुहुन्छ?
समाचार पढ्नुहुन्छ?
साँच्चि तपाईं होसमै हुनुहुन्छ?

अँ तपाईं बोलेको सुनेको थिएँ
गत वर्ष
तपाईं चर्कंदै हुनुहुन्थ्यो
निजी मेडिकल मालिकको पक्षमा
हो त्यतिबेलै चिनेको हुँ
तपाईंको इमानलाई
तपाईंको विद्वता, विचार र लगाबलाई !
तपाईं चर्को सुनिनुभएको थियो
उही व्यापारीको पक्षमा।।

आदरणीय शिक्षामन्त्रीज्यू
तपाईंले समाचार नपढे पनि
नसुने पनि
समाचार नबुझे पनि
नबुझेजस्तो गरे पनि
मलाई एक–एक कण्ठ छ
को तपाईंको ढोका ढकढकाएर
प्राज्ञको फुली लाउँछ
र, लखर–लखर हिँड्छ नेताको
दैलो दैलो !
जसरी हिँड्छन पाले दाइ
घडी भवनको कोठाहरुका ताल्चा खोल्न
(त्रिविको ठूलो मानविकी भवन)।

महोदय
बेथितिको लामो विवरण जान्न
हेर्नुस् आफ्नै अनुहार
नियाल्नुस् आफ्नै दिनचर्या।
अन्त्यमा
शिक्षामन्त्रीज्यू
साँच्चै तपाईं समाचार पढ्न जान्नुहुन्छ भने
अक्षर चिन्नुहुन्छ भने
होस सम्हालिरहनुभएको छ भने
दुनियाँलाई देखाइदिनु
अलिकति भने पनि नैतिकता रहेको
सन्देश दिनुस्,
‘जागिर’ बाट राजीनामा दिएर !

उषाकिरण तिम्सेना

प्रकाशित : असार २८, २०७६ १२:००
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT