आँसु छँदै छ स्याहार गर्ने...

साइकलको पाइडलमा खुट्टा जति जोडले चलायो त्यसको बत्ती उति चम्किलो हुन्छ, जति बिस्तारै चलायो उति मधुरो हुँदै जान्छ । जिन्दगी पनि त्यस्तै हो । - मदनकृष्ण श्रेष्ठ, वरिष्ठ कलाकार
कान्तिपुर संवाददाता

लेखनाथ — एकै छिनमा गम्भीर, एकै छिनमा हँसमुख । घरी श्रीमतीसँगको बिछोड सम्झेर भावुक बनाउँछन् । घरी केटाकेटी बेलाको उटपटयाङ सुनाएर गलल्ल हसाउँछन् । पत्नी वियोग खेपेको आधा वर्ष पुगेको छैन ।

फाइन प्रिन्टको एकदिने घुम्ती साहित्य उत्सवमा सांगीतिक प्रस्तुति दिँदै वरिष्ठ कलाकार मदनकृष्ण श्रेष्ठ । तस्बिर : दीपक परियार

आफैं पार्किन्सनको बिरामी हुन् । आफूलाई माया गर्नेहरूका बीचमा सकेसम्म पुगेकै हुन्छन् । गीत सुनाउँछन् । चुट्किला भन्छन् । सेल्फी खिचाउँछन् । कलाकारको धर्म निर्वाह गर्छन् ।

वरिष्ठ कलाकार मदनकृष्ण श्रेष्ठले शनिबार साँझ न्युरोडको सिटी स्क्वायर ब्यांक्वेटमा दर्शकश्रोतालाई हाँस्दाहाँस्दै रुने बनाए । रुँदारुँदै हाँस्ने बनाए ।

Yamaha

उपन्यासकार अमर न्यौपानेले आमदर्शकको उनीप्रतिको दृष्टिकोण सुनाए । उनले प्राय: गम्भीर गीत गाउनुको कारण खोतले ।

‘जिन्दगी गम्भीर मात्रै होइन, भीर पनि हो,’ श्रेष्ठले जवाफ दिए, ‘म भीरमा सिस्नु समाउँदै हिडिरहेको छु ।’ फेरि पत्नीसँगका प्रेमिल दिन सम्झिए । उनको अन्तरजातीय प्रेमकथा दर्शकश्रोताले रमाइलो मान्दै सुनिरहे । पत्नीको अभावमा मन बुझाउन उनले गाएर सुनाए–

सबैले माया मारेर के भयो
तिमी छँदै छौ मलाई प्यार गर्ने
तिमीले पनि माया गर्न नभ्याउँदा
आँसु छँदै छ मलाई स्याहार गर्ने...

कार्यक्रममा उनले ‘मह’ का ह अर्थात् हरिवंशको सन्दर्भ ननिकाल्ने कुरै भएन । न्यौपानेले सोधिहाले, ‘हरिवंशसँग भेट नभएको भए के हुन्थ्यो ?’

श्रेष्ठले भने, ‘मलाई पहिल्यैदेखि केही न केही गर्छु भन्ने हिम्मत थियो । काठमाडौंमा नेवारी गीत र प्रहसनबाट सुपरहिट भइसकेको थिएँ । हरिवंश र म एकैठाउँमा दुईजना भएपछि प्रतिस्पर्धा नै गर्नुपरेन ।’ उनले झन्डै ३९ वर्ष सँगै हिडेको जोडी कतै देखेका छैनन् । उनलाई आफूहरूको जोडी सुनको बीचमा राखेको हिराजस्तै लाग्छ, जति जोडले हाने पनि नफुट्ने ।

उनका किस्साले दर्शकश्रोतालाई जोडजोडले हँसाउँदै थियो, फेरि पत्नी सम्झिएर गाए–
तिमी जूनजस्तै लाग्छौ प्यारो
तिमी जुनजस्तै छौ शीतल
तर जुन जति नै टाढा
निकै टाढा, धेरै टाढा...

लेखक एवं व्यवसायी जीवा लामिछानेले न्यौपानेमार्फत् सोधी पठाए, ‘खुसी कसरी मिल्छ ? दु:ख पर्दा के गर्नुहुन्छ ?’

श्रेष्ठले भने, ‘जीवन सुख सम्झे सुख, दु:ख सम्झे दु:ख हो । पृथ्वीमा तीन खण्ड पानी एक खण्ड जमिन भएजस्तै मेरो जीवनमा पनि तीन खण्ड दु:ख एक खण्ड सुख छ ।’ ठटयौली पारामा उनले थपे, ‘दु:ख पर्दा त्यही तीन खण्ड दु:खमाथि सुखको डुंगा चलाएर आनन्दसँग बस्छु ।’

हल हाँसोले गुञ्जायमान भयो ।

कवि भूपि शेरचनको कवितामा भनिएझैं श्रेष्ठले जीवनलाई साइकलको डाइनामोसँग तुलना गरे । ‘पाइडलमा खुट्टा जति जोडले चलायो उति साइकलको बत्ति चम्किलो हुन्छ, जति बिस्तारै चलायो उति मधुरो हुँदै जान्छ,’ उनले जीवनलाई अथ्र्याए, ‘जिन्दगी त्यस्तै हो । खुट्टा चलाइन्जेल चल्छ ।’ गम्भीर गीत मात्रै सुनाइरहेका उनले अन्त्यमा भने ‘के घर के डेरा’ फिल्मको ‘खल्तीको घाउ’ सुनाए । उनी स्टेजबाट ओर्लंदा सम्मानमा ताली बजिरहेको थियो ।

फाइन प्रिन्टले एक दिने घुम्ती साहित्य उत्सवको साँझ श्रेष्ठलाई मञ्चस्थ गरेको हो । उनलाई बाजागाजामा ‘कन्दरा’ ब्यान्डले ले साथ दिएको थियो । ब्यान्डले पनि आफ्ना नयाँ र पुराना लोकप्रिय गीत सुनायो । गायक विवेक श्रेष्ठले वरिष्ठ गायक/संगीतकार गोपाल योञ्जनको राष्ट्रिय गीतमार्फत आफ्नो प्रस्तुति थालेका थिए ।

Esewa Pasal

प्रकाशित : भाद्र ४, २०७५ ०९:२३
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT

अस्ट्रेलियामा ब्लाइन्ड रक्स

समाजले अपांगहरुप्रति ओभररियाक्ट गर्न छोडेर उनीहरु पनि सामान्य व्यक्तिसरह नै संघर्ष गर्न, जीवन बिताउन सक्छन् भन्ने बुझिदिनुपर्छ । - सृष्टि केसी
नारायण खड्का

अस्ट्रेलिया — जिन्दगीको सपना देख्ने उमेरमै उनले आँखा गुमाइन् । चिकित्सकको गलत सल्लाहले संसार हेर्नबाट वञ्चित भए पनि उनले आफ्नो हौसला भने जारी राखिन् ।

अहिले तिनै युवती नेपालमा रहेका दृष्टिविहीन तन्नेरीहरूको प्रेरणा मात्र बनेकी छैनन्, विदेशका विभिन्न मञ्चमा पुगेर एउटै सन्देश दिने प्रयास गरिरहेकी छन्— ‘ब्लाइन्ड रक्स’ ।

यो सृष्टि केसीको अभियानको नाम हो । अन्धोपन भएका युवायुवतीका लागि कलात्मक तालिमहरू दिँदै उनी उत्प्रेरणामूलक अभियानहरू गर्छिन् । यही शीर्षकमा मिलन चाम्सले फिल्म समेत बनाएका छन् । यही अभियान लिएर उनी २० भन्दा बढी देशमा पुगिसकेकी छन् ।

काठमाडौंमा जन्मिएकी सृष्टिले आँखा चिलाउने भएपछि चिकित्सकको सल्लाहमा औषधि प्रयोग गरिन् । तर छोटो समयसम्म मात्र प्रयोग गर्न हुने औषधि लामो समय चलाइएपछि उनले बिस्तारै आँखाको ज्योति गुमाइन् ।

‘केही दिनअघिसम्म आँखा देखिरहेकी एउटी युवतीलाई आँखा गुमाउँदा कस्तो महसुस हुन्छ, कल्पना गर्नुस् त ?’ सप्तपरी कार्यक्रममा सहभागी हुन अस्ट्रेलिया आइपुगेकी उनले कान्तिपुरसँग भनिन् ।

अचानक आँखा गुमाएपछि केही समय हताश र निराश भइन् उनी । तर, अर्कै माध्यमबाट संसार नियाल्ने अठोट गरिन् र भिन्न ढंगले अघि बढिन् । ‘मलाई जीवन नयाँ तरिकाले बुझ्ने अवसर पाएको अनुभव भयो,’ उनले भनिन् ।

यो क्रममा उनले सबैभन्दा धेरै सुनेको र भोगेको भनेकै ‘बिचरा’ शब्द हो रे । ‘के आँखा गुमेर कुनै व्यक्ति अन्धो हुनेबित्तिकै बिचरा हुन्छ ?’ उनले भनिन् । उनको अनुभवमा शारीरिक रूपले कमजोर भएकालाई यो समाजले त्योभन्दा बढी अपांग बनाउँछ । उनको आग्रह छ, ‘समाजले ओभररियाक्ट गर्न छोडेर अपांगहरू पनि सामान्य व्यक्तिसरह नै संघर्ष गर्न, जीवन बिताउन सक्छन् भनेर बुझिदिनुपर्छ ।’

देशविदेशबाट लिएको ज्ञान र अनुभव नेपालका दृष्टिविहीनहरूको आत्मविश्वास बढाउन खर्च गरिरहेकी उनी कुराकानी क्रममा प्रेमबारे पनि खुलिन्, ‘म आँखा मात्र देख्न नसक्ने हो, ममा पनि अरू जस्तै फिलिङ छ, अरूसँग नजिक हुन मन लाग्छ र माया गर्न मन लाग्छ ।’ कोही व्यक्ति आफ्नो मनमा रहेको बताए पनि नाम भने खुलाउन चाहिनन् । ‘अहिले त मायाप्रेमभन्दा पनि दृष्टिविहीनहरूको आत्मविश्वास र सहयोगका लागि केन्द्रित हुन चाहन्छु,’ उनले भनिन् ।

उनले अस्ट्रेलियाका विभिन्न शहरमा दृष्टिविहिनहरूका कार्यक्रम र गोष्ठीमा समेत सहभागिता जनाइन् ।

प्रकाशित : भाद्र ४, २०७५ ०९:२१
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT