मोरङ ३ मा फरक विशेषताका उम्मेदवार भिड्दै

माधव घिमिरे, विनोद भण्डारी

बेलबारी (मोरङ) — एमाले संसदीय दलका पूर्वप्रमुख सचेतक भानुभक्त ढकालले कांग्रेसका उम्मेदवार बनेका मेडिकल कलेज सञ्चालक सुनील शर्माबीच मोरङ ३ मा चर्को प्रतिस्पर्धा देखिएको छ । तेह्रथुम स्थायी घर भएका ढकाल र ‘नव राजनीतिज्ञ’ शर्मा यस क्षेत्रमा उम्मेदवार भएपछि प्रतिस्पर्धाबारे चर्चा चलेको हो । दुवै आ–आफ्ना चुनावी मुद्दा लिएर मतदाताको घरदैलोमा पुगिरहेका छन् ।

एमाले संसदीय दलका पूर्वप्रमुख सचेतक भानुभक्त ढकालले कांग्रेसका उम्मेदवार बनेका मेडिकल कलेज सञ्चालक सुनील शर्माबीच मोरङ ३ मा चर्को प्रतिस्पर्धा देखिएको छ ।

तेह्रथुम स्थायी घर भएका ढकाल र ‘नव राजनीतिज्ञ’ शर्मा यस क्षेत्रमा उम्मेदवार भएपछि प्रतिस्पर्धाबारे चर्चा चलेको हो । दुवै आ–आफ्ना चुनावी मुद्दा लिएर मतदाताको घरदैलोमा पुगिरहेका छन् ।

बेग्लाबेग्लै विशेषता भएका दुवै उम्मेदवारका कारण यो क्षेत्रमा राजनीतिक वातावरण तातेको छ । दुवै एकअर्कालाई आफूभन्दा फरक भन्दै मतदातामाझ पुगेर आकर्षित गरिरहेका छन् । ढकालले आफ्ना प्रतिस्पर्धी शर्मालाई ‘गैरराजनीतिक व्यक्तित्व’ भनेर टिप्पणी गर्ने गरेका छन् । यस्तै शर्माले ‘पाहुना’ उम्मेदवार भनेर ढकालप्रति कटाक्ष गर्ने गरेका छन् ।

२०७२ देखि संसदको अवधि सकिंदासम्म एमाले संसदीय दलका प्रमुख सचेतक रहेका ढकाल पार्टीमा पोलिटब्युरो सदस्य, संगठन विभाग उपप्रमुख पनि हुन् । उनी समानुपातिक पूर्व सांसद हुन् ।

दुवै उम्मेदवारका चुनावी मुद्दा पनि फरक छन् । ढकालले संविधान कार्यान्वयन नै आफ्नो र पार्टीको मुख्य मुद्दा भएको बताइरहेका छन् । ‘बहुमत नपुग्दा अस्थिर सरकार बन्ने गरेको र यसैका कारण विकास प्रक्रिया अवरुद्ध हुन पुगेको हाम्रो विगत छ,’ उनले भने, ‘अब वाम गठबन्धनको बहुमतको सरकार बन्ने भएकाले स्थिर र दीगो सरकार बन्छ र विकासका काम निर्वाध रुपमा अघि बढ्छ ।’ दुई तिहाइ ल्याएर ५ वर्षसम्म निरन्तर काम गर्ने दाबी गर्दै उनले यही कारण गठबन्धनको औचित्य मतदातामाझ पुर्‍याइरहेको बताए । यसबाहेक विकासका स्थानीय मुद्दा पनि प्राथमिकतामा रहेको उनको भनाइ छ ।

शर्माले भने क्षेत्रवासीलाई रोजगारी, भरपर्दो निःशुल्क स्वास्थ्य सेवा, विपन्नलाई निःशुल्क चिकित्साशास्त्र अध्ययनको सुविधा दिएको र यसलाई निरन्तरता दिने जस्ता आकर्षक आश्वासन मतदातामाझ पुर्‍याइरहेका छन् । ‘निर्वाचनमा जित हार जे भए पनि यो क्षेत्रको तीन स्थानमा अस्पताल खोलेर भरपर्दो स्वास्थ्य सेवा पुर्‍याउने योजना छ’ शर्माले भने । उनी नोवेल मेडिकल कलेजका सञ्चालक हुन् ।

ढकाल मोरङ ३ वाम गठबन्धनको सबैभन्दा बढी सुरक्षित स्थल भएकाले आफु जित्नेमा ढुक्क भएको बताउँछन् । यो क्षेत्रका स्थानीय निर्वाचनको मतलाई केलाउँदा कांग्रेसभन्दा वाम गठबन्धन करिब २१ हजारले अघि छ । शर्मा आपूmले यसक्षेत्रमा एक दशकदेखि पुर्‍याएको सामाजिक योगदानका कारण मतदाताले आफुलाई माया गर्नेमा ढुक्क रहेको बताउँछन् ।

यसक्षेत्रका हजारौं बासिन्दालाई सहज र निःशुल्क स्वास्थ्य सेवा, करिब ५ सयलाई रोजगारी र २ सय विपन्न, अल्पसंख्यक र दलितलाई निःशुल्क चिकित्साशास्त्र अध्ययन गर्दै आएकाले मतदाताले आफूलाई साथ र सहयोग गर्ने शर्माको दाबी छ । ‘मैले आफ्नो क्षेत्रका मतदाताको सेवामात्र होइन, सडकजस्ता पूर्वाधारमा पनि काम गर्दै आएको छु,’ उनले भने, ‘त्यसैले भाषणमात्र गर्नेलाई भन्दा बढी सहयोग पक्कै पाउनेछु ।’

रैथाने नेता योग्य र आकांक्षी हुँदाहुँदै ‘पाहुना’ उम्मेदवार ल्याएको भनेर असन्तुष्ट बनेका एमालेका स्थानीय नेता–कार्यकर्ताले विरोध पनि गरेका थिए । यही कारण एमालेका भेषराज रिजालले प्रतिनिधिसभा र डिबी राईले प्रदेशसभामा बागी उम्मेदवारी दिएका थिए । पछि उनीहरुले उम्मेदवारी फिर्ता लिए । ‘केही आन्तरिक समस्या थियो,’ ढकालले भने, ‘तर गहन छलफलपछि सबै समस्या समाधान भएको छ, अब हामी एक ढिक्का भएका छौं ।’

साविकको क्षेत्र नम्बर २, ३ र ८ लाई मिलाएर अहिले बनेको यो क्षेत्र २०४८ सालदेखि दोस्रो संविधानसभा निर्वाचनसम्म एमालेले जित्दै आएको क्षेत्र हो । यसअघि भरतमोहन अधिकारी, लालबाबु पण्डित र गोपी अछामीले संसद र संविधानसभामा प्रतिनिधित्व गरिसकेका छन् । यसैगरी पहिलो संविधानसभा निर्वाचनमा माओवादीका लालबहादुर मगरले एमालेका अधिकारीलाई हराउँदै बिजयी बनेका थिए ।

पूर्वपश्चिम राजमार्गसमेत पर्ने यो क्षेत्र विकासमा भने पछि नै छ । ‘धेरै बिरालाले मुसा मार्दैन भनेझै भयो विगतमा यो क्षेत्र’ बयरवन रमाइलोका एमाले अगुवा कार्यकर्ता विष्णु पौडेलले भने, ‘अबचाहिँ विकासका काम नगरे झन् पछि पर्ने अवस्था छ, त्यसैले अबका प्रतिनिधिले यसमा गम्भीर हुनैपर्छ ।’

उनका अनुसार भित्री क्षेत्रमा सडक, सिंचाई, खानेपानीको सहज सुविधा छैन । चिसाङ र डाँस खोलाको कटान अनि डुबानबाट गाउँले बर्सेनि पीडित बन्नुपरेको उनले बताए । यसैगरी अव्यवस्थित सुकुम्बासी समस्या र जग्गामा द्वैध स्वामित्वको समस्या पनि यहाँको पुरानै हो ।

प्रकाशित : कार्तिक २७, २०७४ १४:००
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

सम्झनामा त्यो खैरेनीको जाम

नरेन्द्रराज पौडेल

काठमाडौं — दिन घर्किंदै गयो । सबै पक्षहरु थाक्दैपनि गएछन् क्यार ! पोखराबाट आएका यातायात व्यवसायी, मजदूर नेता र प्रशासनको अथक प्रयासपछि अपराह्न चार बजे बल्ल लाश उठाउने र बाटो खोल्ने सहमति भयो । पोखरा क्षेत्रीय अस्पतालमा लाश पठाएर जाम खुलेपछि बेलुकी दमौली फर्किएँ, लखतरान भएर ।

०५२ साल फागुन लाग्दा नलाग्दै दमौलीमा ह्वात्तै गर्मी बढ्यो । एक दिन विहानै डिएसपी सनन्दन प्रसाद कुर्मी र म सीडियो वस्तुस्थिति बुझ्दै स्थलगत गस्ती गर्ने क्रममा जिल्लाको पल्लो छेउ कोत्रेसम्म पुगेका थियौं । गाडीमै समाचार सुन्दै गर्दा थाहा भयो – लमजुङ पाउँदी ढीकनिर बाटोमाझ ट्रक पल्टिएर अवरोध हुँदा बेंशीसहरतर्फको यातायात बन्द भएको तीन दिन भइसकेछ । पोखरा सुनौली राजमार्गको स्याङ्जा खण्डमा सवारी दुर्घटनापछि क्षतिपूर्ति र उपचारको विषयमा कुरा नमिलेर राजमार्ग बन्द भएको पनि नौ दिन भैसकेछ । समाचार सुन्दै डीएसपी साप हाँस्दै अनि पड्कँदै थिए ।
“९/९ दिन राजमार्ग बन्द हुँदापनि खुलाउन नसक्ने ? के हेरेर बसेका छन् त्यहाँका हाकिमहरु । धिक्कार होस् त्यस्ताले के जागिर खानु ? म भए कि खुलाउथें कि जागिरै छाडेर हिड्थें । गृह प्रशासन पनि के सारो पानी मरुवा हो, त्यस्ता हाकिमलाई पुजा गरेर राखिछोड्ने” यस्तै गफमा म पनि उनलाई साथ दिंदैथिएँ । दुईटै छिमेकी जिल्लाका प्रहरी प्रशासकलाई लाछी पामरजस्ता उपाधिले मज्जैले सिंगारेर बोल्दै थिए डीएसपी । म पनि उनलाई हौस्याउनमा कम थिइन । अरुलाई उडाउनु पनि मनको स्वादिलो खाजा न हो बाटो हिंड्दा ?
बेलचौतारा चौकीमा पसेर कुर्मी साबले जवान अफिसरहरुलाई तालिम गराए । अनि तिनै बन्द राजमार्गका उदाहरण दिंदै खटनपटन, गस्ती पेट्रोलिङ जस्ता विषयमा दिन रात सजग रहन र सुरक्षा संयन्त्र चुस्तदुरुस्त राख्न अराए । खैरेनीटार र थर्पु चौकीमा पनि राम्रैसंग नर्देशन दिंदै थिए ।सदरमुकाम फर्किएपछि संगै खाना खाइवरी म अफिस पसें । उनी दुई दिन क्यावि बस्नु छ भनेर त्यसै दिन घरतिर लागे ।
बेलुकी निवासको कौसीमा निस्किएर ढकमक्क फक्रिएको जुनमा टलक्क प्रतिविम्वित भएको अन्नपूर्ण हिमालको दृश्यावलीमा रमाउँदै थिएँ । निवासमुनी सुरिलो भाकामा एक नासले सुसेल्दै सुइय्य सुइय्य भुमरीमा नाचेको सेती मादीको निलो दोभानले मधुर सङ्गीत छरेर मन तरङ्गित पारिरहेको थियो । दिमाग आह्लादित बनाइरहेको थियो । पाञ्चायन मन्दिर परिसरमा र आफ्नै कम्पउण्डभित्र फुलेका जाहीजुही र इन्द्रकमलका थरीथरी सुवासले कौशीको वातावरण मनमोहक थियो ।
जिल्लाको बीचैबाट चट्ट चिरेर पूर्व–पश्चिम दौडिएको पृथ्वीराजमार्ग त्यतिबेर पुनर्निर्माणका क्रममा थियो । छेउभित्ता भत्किएको, पिच उप्किएर भताभुङ्ग भएको र जथाभावी खाल्डा खुल्डी परेको त्यो बाटोमा कतै ठूलो दुर्घटना भएर चक्काजाम बेहोर्नु परेको थिएन । कतै लाश परेको, गाडी बल्ड्याङ खाएको र यात्रु लुटिएजस्ता नराम्रा घट्ना देख्नु सुन्नु परेको थिएन । बडाहाकिम भएर जगिर खाँदाका सन्तोषका छाल सुनामी झैं मनभरी बेलगाम नाचिरहेका थिए । विगत र वर्तमानको त्यही दोसाधमा एक्लै रमाइरहेका बेला कोठामा कडा आवाजले जापानी फोनसेट बज्यो । हत्तपत्त तल झरेर रिसिभर उठाएको थिएँ, “खैरेनीटारमा चक्काजाम भएछ सर ! 
घटनास्थल पुगेर जाम खुलाउने प्रयास गर्दैछु ।” इन्स्पेक्टर रणबहादुर केसी बोल्दै रहेछन् । त्यस दिन जिल्लाको निमित्त प्रहरी प्रमुख उनै थिए ।
''कतिबेरदेखि हो जाम भएको, के कारणले भएको ? खै मलाई त थाहै नदिई जानु भएछ त” अलि रिसाएको स्वर थियो मेरो । ''जाहेर गर्छु भन्दाभन्दै नभ्याएर हतारमा हिंडीहालें सर” उनले भने । मैले सुनें । डिएसपी नहुँदाको खालीपनले मलाई नराम्ररी झस्कायो । विहानभरी गिल्ला गरेर लमजुङ्गे, स्याङ्जााली हाकिमका कुरा काटेका एकएक लवजहरु मनमा आइरहे । 
''विहानभरी त्यही चक्काजामकै विषयमा अरुको नाटीकुटी र खेदो गरेर बताएका थियौं । अहिले डीएसपी न भएको बेला एक्लै परेउ फेला !” म आफैलाई मनमनै उडाउँदै पनि थिएँ । तर भित्रि मन असहाय झैं थियो ।
एकै छिनपछि उनै इन्स्पेक्टरले चक्काजामको कारण र घटनाको विवरण दिए, “खैरेनीटारको मुल चोकमा पोखराबाट आएको रात्री बस रोकिएको रहेछ । दुलेगौंडाबाट चढेका दुई जना केटा खैरेनीटार उत्रिने रहेछन् । 
भाडा तिर्ने समयमा एक–दुई रूपैयाँ तल–माथिको विवादले त्यति बेलै कन्डक्टरमाथि आक्रमण भएछ । के कस्तो हतियार प्रयोग भएको थियो कुन्नी ! माझ सडकमै लम्पसार परेको लाश सग्लै भएपनि टाउको पट्ट फुटेर गिदी थुप्रो लागेको छ ! अगाडी हेरेर गाडी चलाउँदै गरेकाले घटनाबारे केही देखिन भन्यो ड्राइभरले । बसका अरु यात्रुजति लाखापाखा लागिसकेछन् । जो भेटिए ति पनि आफू त्यो बसको यात्रु थिएँ भन्दैनन् । वरपरका होटल, पसल, यात्रु, व्यापारी सबैसँग बुझ्ने काम हुँदैछ । सवै बासिन्दा कुरा चपाएर मात्र गर्छन् । अहिलेसम्म आक्रमणकारी पत्ता लाग्न सकेको छैन” बोल्ने उनै इन्स्पेक्टर थिए ।
“लौ हेर ! एक छिन अघिमत्रै कौशीमा बसेर मिठामिठा तराना खेलााउँदै थिएँ मनमा । अहिल्यै आफ्नै जिल्लाभित्र के के पो भैसकेछ ! दै वसंयोग या आकस्मिकता भनेको सायद यही होला !” दिमाग उसै तरङ्गित भयो ।
डिएसपी हिंडेकै दिन यत्रो घटना किन हुनु परेको ? मनमनै भाडास पोख्तै पनि थएँ म ! “लाश उठाएर हस्पिटल पठाउनु र ककसले आक्रमण गरेको हो, दोषीको तुरून्त खोजतलाश गर्नु । म पनि चाँडै आउँछु”  भने ।
‘ हजुर आउनु पर्दैन सर । म सबै काम राफसाफ गर्छु । बसमालिक, बजारका बासिन्दा र चालकसँग बार्ता हुँदैछ’  इन्स्पेक्टर विश्वासको स्वरमा भनिरहेका थिए । तुरुन्तै लाश उठाएर बाटो खुलाउनेमा आश्वासन दिलाइरहेका थिए । आखिर सवारी दुर्घटनाको व्यवस्थापन गर्ने काम त प्रहरीकै न थियो ! त्यसैले मैले पनि उनैको भर गरेर त्यतातर्फ जान ढिलाई गरिरहेको थिएँ । डिएसपी कुर्मी अत्यन्त चुस्तदुरूस्त अफिसर भएपनि इन्स्पेक्टरको व्यक्तिगत स्वभाव र क्षमताबारे अनभिज्ञ थिएँ म । त्यसैले अन्योलमै ओल्कोल्टे गर्दै थिएँ । समय बित्दै १०, ११ अनि १२ बज्यो । उनी जाम खुल्दैछ, अव खुली नै हाल्यो, बार्ता टुङ्गोमा पुग्नै लाग्यो आदि इत्यादि खवर दिंदै थिए । 
रातको १ बजेसम्म पनि चक्काजाम नखुलेपछि केश जटिल बन्ने अनुमान गरें मैले । दारुवाल उत्ताउला बस यात्रु, गाडीचालक, खलाासी र हुल्याहा लोकल ठिटाहरुले दङ्गाफसाद मच्चाउने संभवना टड्कारो देखियो । थुप्रै यात्रु अलपत्र पर्ने र गुण्डा अपराधी तत्व जम्मा भएर सरसामान लुट्ने गाडीमा आगजनी गर्ने डर पनि उत्तिकै बढ्यो । हडबडीमै चालक शुकदेव भाईलाई बोलाएर आफु चढ्ने निसान कम्पनीको पिकअपभरी गार्डहरु लिएर त्यतै लागें । पूर्व खण्डतिर काठमाडौं र तराईबाट आएका हजारौं गाडीको लाइन रहेछन् । घटनास्थलदेखि तीन किलोमिटर ओरै थर्पुमा गाडी छोडेर पैदल गएँ । बाटैभरी अव्यवस्थित तेर्सिएका हजारौ गाडीको लाइन काटेर पैदल जानुपर्दा हदै झञ्झट आइलग्यो । तीन घण्टा हिंडेपछि उज्यालो हुनैलाग्दा बल्लतल्ल खैरेनीटार पुगियो ।
घटनास्थल पुग्दा यात्रु, बस ड्राइभर र मजदूरको बीसौं हजारको संख्याले खैरेनीटारको चोक चौतारा टनाटन भरिएका रहेछन् । हाइस्कूलको परिस त झन् यात्रुको शरणार्थी शिविर जस्तै बनेछ । बालबच्चा र बुढाबुढी लिएका यात्रुहरु टनाटन रहेछन् । बीच बजारकै सडक माझ लम्पसार परेको लाश हेर्दा घन या कुनै धारिलो हतियारले खप्पर फुटएर फक्लक्क दुई फ्याक लगाए झैं देखिन्थ्यो । टाउको छेउमै त्यत्रो परिमाणको गिदीको थुप्रो लागेकोमा आश्चर्यमा परें । नजिकैका दोकान, होटल र भट्टीतिर पसेर घटनाबारे बुझियो । वारदातको छेउपुच्छर कसैले जानकारी दिएन । गाडी अघि बढाउनै लागेका बेला पछाडि भएको घटना भएकोले आफुले नदेखेको बयान दिए त्यो बसका ड्राइभरले । हुल्याहा केटाहरुले खलासीलाई बसबाट तल खासालेकै बेला बस अघि  बढाउँदा  चक्कामुनि  टाउको  परेको  भन्दै थिए कोही चाहिं । सबै अन्दाजकै भरमा हल्ला गरिरहेका थिए । 
घटनाको समय छिप्पिंदै जाँदा विवाद लम्बिंदै गइरहेको थियो । बेलुकैदेखि जाममा परेर वाक्कदिक्क भएका भोका यात्रु र आतङ्कित बजारवासी मलाई देख्दै लुँडो लागेर ‘तुरून्त चक्काजाम खोलिदेऊ’ भन्न थाले ।
धेरैजसो यातायात मजदूर र ड्राइभरसमेत रातभर मादक पदार्थ सेवन गरेर भिल्लु बनिसकेका रहेछन् । कतिपय यात्रुको हालत पनि उस्तै थियो । कोहीभने ससाना समूहमा बाँडिएर ‘मजदूरको रगतमाथि होली खेल्न पाइन्न’ ‘हत्यारालाई फाासी देऊ’ भन्दै चर्का नारा उरालेर वतावरण तताउन थाले । सम्झाउँदा कुरा सुन्ने र सम्झिने अवस्थामा कोही देखिएनन् ।
बीचबजारको पसलमा पीसीओ पनि राखेका रहेछन् । जाममा फसेका यात्रुहरु रातिदेखि नै घरपरिवरलाई फोन गर्न धुइरो लागेका । त्यसदिन देवघाट जाने कार्यक्रम तय भएकाले आउन सक्दिन भनेर मैले पनि त्यही पिसिओबाट सभामुख रामचन्द्र पौडेललाई फोन गरें । मलाई फोनको लाइनमा देख्ने बित्तिकै ‘लाश दबाउनु, हत्यारालाई बचाउनु भनेर सीडीओलाई मन्त्रीको फोन आयो’ भन्ने हल्ला चलाउन थाले । हल्ला शुरु गर्ने बाग्लुङ जाने बसबाट ओर्लिएका बूढा मान्छे थिए । उनले किन त्यो छुल्याइ गरे, थाहा हुन सकेन । हल्ला एक कान दुई कान हुँदै मैदानसम्म छताछुल्ल भयो । अनि त भीडको आक्रोशलाई केले थेग्ने ? पोखरातिरबाट आएका उत्ताउला मजदूरहरुले बाजेको पसल र टेलिफोन बुथमा तोडफोड गरेछन् । मोटरसाइकलमा आगो लगाइदिएछन् । हुँदाहुँदै बजारको ओल्लोपलो छेउकुनातिर यातायात चालु गर्ने र बन्द गर्नेवीच सानातिना झडप र दङ्गा–फसादका घटना पनि हुन थाले ।
टाढाटाढाका गाउँदेखि किशोरकिशोरी तथा उमेरदार महिलाहरु बच्चाबच्ची च्यापेर रमिता हेर्न त्यसै भीडमा थपिए । लौरा टेकेका बूढाबूढी र बालबच्चासमेत तमाशे बनेर भीडमा हेलिए । तन्नेरीतरूनीसमेत सिंगारपटार गरेर आइपुगे । सेती किनार आसपासका बोटे दरै चेलीबेटीहरु त चक्काजामलाई जात्रा सम्झिएर हान र तीनपानेका सुराही पुंग घैंटा ग्यालेन र उसिनेका अण्डा, माछाका सिद्राले भरिएका थुन्से बेकेर भीडको छेउभित्ता र कुनाहुँदो लिनदिनको मेसो मिलाउन थलेछन् । हुँदाहुँदै खैरेनीटारको ओल्लो कुनादेखि पल्लो छेउसम्म दुई लाखभन्दा बढी नै मान्छे भरिए । बन्द हड्तालको प्रत्यक्ष अनुभव नगरेका गाउँलेहरुलाई निकै रमिता भएछ त्यो चक्काजामको तमासे खेल । अव लाठीचार्ज हवाइ फायर आदि कारबाहीले जाम खुलाउन झन्झन अप्ठ्यारो पर्दै गयो ।
हाइस्कूलमा रहेको हाम्रो कमाण्डपोष्ट त माउरीको चाको जस्तै भरिभरउ भयो । महासंकटमा परियो । प्रहरी प्रयोग गरेर बल प्रयो गरेर बाटो खुलाउन असम्भव थियो । लाठीचार्ज र हवाई फायर घातक हुन सक्थ्यो । 
दिनभरीजसो त्यत्तिकै बिलखबन्दमा परियो । लाठी गोलीको बलमा सरकारी दमन हुने आशङ्काले स्थानीय नेताभने बिहानैदेखि दुला पसिसकेका थिए । उता समस्या सल्टाउन पोखराबाट पर्याप्त अफिसर र जवानसहित आएका एसएसपी साहेब ढुङ्गो लागेर रगताम्मे पुर्पुरो छाम्दै बेलचौताराको चौकीतिर नाम्सिए । कसले ढुङ्गा प्रहार गरेको भन्ने पत्तै लगाउन सकेन प्रहरीले । बेला बेला उत्तेजित हुँदै चर्का नार लगाउने भीडलाई सम्झाइबुझाइ गरेर तनाव शान्त पार्न थुप्रै इन्स्पेक्टर र जुनीयर अफिसरहरु खटिरहेका थिए । स्थिति अझै गन्जागोल भएपछि भरतपुर तालिम केन्द्रका थप प्रहरी आएर छ्यापछ्याप्ती भए । खैरेनीटारभरी पुलिसैपुलिस । बेला बेला चर्का नारा अनि जुलुश पनि दुरुम पानीको करामत देखाउँदै गर्दथ्यो ।
दिनभरि हजारौ आक्रोशित यात्रु र मजदूरको भीडबाट सकुशल किनारा लाग्न सकेकामा भने आफैलाई भाग्यमानी सम्झिरहेको थिएँ । स्यावासी पनि दिंदै थिएँ ।
 

प्रकाशित : कार्तिक २७, २०७४ १४:००
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्