यस्तो थियो माधव नेपाल नेतृत्वको ललिता निवाससम्बन्धी विवादास्पद निर्णय

कृष्ण ज्ञवाली

काठमाडौँ — प्रधानमन्त्री निवास बालुवाटारको कम्पाउन्ड विस्तारका क्रममा २०६६ साल चैतमा तत्कालीन प्रधानमन्त्री माधवकुमार नेपाल नेतृत्वको मन्त्रिपरिषद्ले गरेको निर्णय हाल अख्तियारमा छानविनका क्रममा छ । सरकारी जग्गामा मोही कायम गर्ने तत्कालीन मन्त्रिपरिषद्को निर्णय अघिको प्रस्ताव यस्तो थियो :

मन्त्रिपरिषद्मा गएको प्रस्ताव

निर्णय हुनुपर्ने व्यहोरा : देहायबमोजिम गर्न सैद्धान्तिक स्वीकृति दिने ।
१. नेपाल सरकार समरजंग कम्पनीको नाममा (मोही जनिएको) ललिता निवासको क्याम्पा क्षेत्रको चारकिल्लाभित्र जम्मा क्षेत्रफल २७–७–२–१ रोपनी सरकारी जग्गामध्ये मोही भाग कट्टा गरी बाँकी रहने १३–११–३–०.५ जग्गा र साविक बाटो तथा राजकुलोसमेतको क्षेत्रफल ०–१५–०–२ रोपनी गरी जम्मा क्षेत्रफल १४–१०–३–२.५ रोपनी अनुसूची १ मा उल्लेख भएबमोजिमका जग्गा मिलान गरी नक्साबमोजिम दक्षिणतर्फ (प्रधानमन्त्री निवास क्षेत्र परिसर) विस्तार गर्ने ।
२. मोहीको हिस्सामा पर्ने क्षेत्रफल १३–११–३–०.५ रोपनी जग्गा र परिसर विस्तार गर्दा विस्तारित क्षेत्रमा पर्ने अनुसूची २ मा उल्लेख भएबमोजिमका व्यक्तिका नाममा दर्ता रहेको जग्गाको शोधभर्ना तथा सट्टापट्टा गर्न भूमिसुधार तथा व्यवस्था मन्त्रालयबाट आवश्यक व्यवस्था मिलाउने ।

३. सम्मानीय प्रधानन्यायाधीशज्यू निवासको पश्चिम तर्फदेखि सम्मानीय प्रधानमन्त्रीज्यूको निवासको प्रस्तावित विस्तारित क्षेत्रको दक्षिणतर्फ भई सम्माननीय सभामुखज्यूको निवासबाट निस्की सुवर्णशमशेर मार्गमा जोड्ने गरी करिब ५ सय ७० मिटर लामो ८ मिटर चौडा बाटो निर्माण गर्ने ।

४. उक्त बाटो निर्माण गर्न आवश्यक अनुसूची ३ मा उल्लेख भएबमोजिम क्षेत्रफल ८(१४(३(० रोपनी जग्गामध्ये नेपाल सरकारको नाममा रहेको क्षेत्रफल १(११(२(० रोपनी र व्यक्तिका नाममा दर्ता रहेको क्षेत्रफल ७(३(१(१ रोपनी (सट्टाभर्ना नपाउने गरी) सहमतिबमोजिम प्राप्त गर्ने ।

५. सम्माननीय प्रधानमन्त्री निवास, सम्माननीय प्रधानन्यायाधीश निवास तथा सम्माननीय सभाध्यक्ष निवास परिसरको जग्गाको स्रेस्ता हालसम्म यकिन नभएकाले भोगचलनअनुसार फिल्ड नापी गरी भूमिसुधार तथा व्यवस्था मन्त्रालयले स्रेस्ता कायम गर्ने ।

६. विशिष्ट व्यक्तिहरूको निवास भवनको वरिपरि निजीक्षेत्रबाट निर्माण हुने भवनहरूको उचाइ, सुरक्षा खुला जग्गाहरूमा निर्माण हुने भवनहरूको बनोट, वास्तुकला र सो वरपर बसोबास गर्न आउने मानिसहरूको लगतसमेत आउने गरी काठमाडौं उपत्यका नगर विकास समितिमार्फत विशेष भवन निर्माण मापदण्ड तयार गरी कार्यान्वयन गर्ने ।
७. भूमिसुधार तथा व्यवस्था मन्त्रालयबाट प्राविधिक खटाई फिल्डमा बाटोको रेखांकन गर्ने, रेखांकन कार्य सम्पन्न भएपछि पर्खाल तथा बाटो निर्माण गर्ने कार्य बजेट व्यवस्था गरी भवन निर्माण सम्भार डिभिजन कार्यालयले गर्ने ।

(दीप बस्न्यात)
सचिव
मिति : २०६६/१२/१९




प्रकाशित : असार २९, २०७६ १२:०६
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

रोपाइँ

कान्तिपुर संवाददाता

बिहानैदेखि सिमसिम पानी परिरहेको थियो  । गाउका सबैजना उत्साहित थिए  ।

आज गाउँभरिको अन्तिम रोपाइँ सुमनको खेतमा थियो । अरूको घरमा रोपाइँ हुँदा सुमनले स्कुल छोडन् पाउँदैनथे । तर आफ्नै घरमा रोपाइँ भएकाले स्कुलबाट एक दिनका लागि बुबाले छुट्टी लिइदिनुभएको थियो ।


झिसमिसे भएसँगै बुवा तथा छिमेकी पाँच जना काका गोरु लिएर खेतमा जानुभयो । उनी पनि सँगसँगै खेतमा पुगे । कसैले कुलोबाट खेतमा पानी लगाउने, कोही खेत सम्याउने, कोही भने खेत जोत्नतिर लागे । छिमेकी काकीहरूले अगाडि नै आएर आधा बीउ निकालिसक्नु भएछ । धमाधम खेतमा रोपाइँ सुरु भयो । गीत गाउँदै, हिलो छ्याप्दै गोरु जोतेको देख्दा सुमनलाई निकै रमाइलो लाग्यो । उनी घरी सानो बाउसोले माटो सम्याउँथे । घरी कुलोमा पानी खोल्थे । आकाशको पानीमा निध्रुक्कै हुने गरी भिज्न पाउँदा उनलाई यो दिन सधैं आए हुन्थ्यो भन्ने लागिरह्यो ।


एकछिन्मै सुमनकी बहिनी र आमा घरबाट खाना बोकेर आउनुभयो । सबै जनासँगै बसेर आलु, पुरी, दही, चिउरा, आँप, काँक्रोलगायत खानेकुरा खान पाउँदा सुमन पनि दंग थिए । सुमन र उसकी बहिनी सिमानालाई रोप्न भनेर छुट्टै साना दुइटा गरा यसपालि पनि बुबाले ठिक्क पारिदिनुभएको थियो । दुवै जना भाइबहिनी मिलेर पालैपालो दुइटै गरा रोपे । उनीहरू यी गरामा रोपेको धान काट्न पनि आफैं आउँछन् । त्यसलाई सुकाएर चुटेपछि मिलमा लगेर कुटाएर ल्याउँछन् । त्यही चामलको भात उनकी आमाले उनीहरूलाई पकाइदिनुहुन्छ । आफ्नै परिश्रमले उब्जाएको चामलको भात उनीहरूलाई साह्रै मिठो लाग्छ । एक सिता पनि नछोडी खान्छन् ।


सुमनको खेतको छेउमा खर्क छ । दिउँसोको खाना पकाउन सुमनका आमाबुबा खर्क जानुभयो । पकाउन चाहिने सामान हिजो नै सुमन र बहिनी मिलेर ओसारेका थिए । उतातिर काकाकाकीहरू गीत गाउँदै रोपाइँ गरेको यतातिर आमाबुबा मिलेर खाना पकाउँदै गरेको दृश्य सुमनलाई अति मन पर्छ । सुमन बहिनीसगै नजिकै रहेको खोलामा पौडी खेल्न गए । उनीहरूलाई पौडिन राम्रोसँग आउँछ । दाइबहिनी मिलेर खोलाबाट चारवटा माछा मारेर ल्याए । ‘ओहो’ आजको रोपाइँ त मासुभात खाँदै झनै रमाइलो हुने भयो,’ बुबाले भन्नुभयो । दिउँसोको झन्डै तीन बज्न लागेको थियो । सबै जना भोकाएका थिए । सबैभन्दा पहिला खाना सुमन र उनकी बहिनीले खाए । त्यसपछि उनकी आमाले सबैलाई बोलाउनुभयो । दाइबहिनीले सबैलाई खाना थप्न मद्दत गरे ।


खाना खाइसकेपछि एकछिन् आराम गरेर सबै जना खेततिर लागे । सुमनकी आमा भाडा माझ्नतिर लाग्नुभयो । सिमाना भने घरमा दूध दिने भैंसी भोकै भएकाले डोको बोकेर पाखातिर घाँस काटन् गइन् । सुमन पनि बाख्रा हेर्न भनेर पाखातिर जाँदै गर्दा उताबाट बाख्रा म्याँम्याँ गर्दै दौड्दै सुमनतिर आइरहेका थिए ।


यो वर्षको अन्तिम रोपाइँ भएकाले सबै जनाले हिलो छ्यापाछ्याप गर्दै रमाइलो पनि गरे । यसपालि सुमनको खेतको रोपाइँ अँध्यारो नहुँदै सकियो । सबै जनाले खोलामा गएर नुहाइधुवाइ गरे । अनि घरतिर लागे । सुमनको परिवार पनि भैंसीलाई घाँस बोक्दै, गोरु, बाख्रा अगाडि लगाएर वर्षभरि ढुक्कसँग भात खान पाइने खुसीले घरतिर लागे । सुमनलाई भने आफूले रोपेको गराको धान काट्ने दिन चाँडै आइदिए’नि हुन्थ्यो भन्ने लागिरह्यो ।
मञ्जु भट्ट

प्रकाशित : असार २९, २०७६ ११:५४
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT