बालबालिकालाई पट्यार लाग्न दिऔं

पट्यारलाग्दो समयलाई रमाइलो बनाउन के गर्ने ? रुचि अनुसारको किताब पढ्ने । अर्को काम खोज्ने । आफूलाई ऊर्जाशील बनाउने ।
पामेला पाउल

काठमाडौँ — ‘मलाई पट्यार लाग्यो ।’ यो पुन्टे वाक्य हो । तर यो यति शक्तिशाली छ कि यसले अभिभावकलाई शृङखलाबद्ध डर, चिड्चिडाहट र ग्लानिले भरिदिन्छ । यदि वरपरको कसैलाई पट्यार लाग्यो भने उसको दिमागका लागि चाहिएको खुराक दिन नजिकैको व्यक्ति असमर्थ रह्यो भन्ने अर्थ लाग्छ ।

तर कुनै बच्चा वा वयस्कलाई कसरी त्यसै पट्यार लाग्न सक्छ, जबकि गर्नका लागि वरपर यति धेरै कार्यहरू हुन्छन् ? त्यो पनि तुरुन्तै ।

Citizen

विरक्ति अनुभव गर्नुपर्ने विषय हो । त्यसै पन्छाउने कुरा किञ्चित होइन । यो कुनै कठोर सजाय पनि होइन, जसले तपाईंलाई सशक्त बनाओस् । तसर्थ हुर्किंदै गरेका अधिकांश वयस्कहरूले थाहा पाउनुपर्ने कुरा के भने उदासव्यक्तिलाई मात्र पट्यार लाग्छ । खासमा विरक्त लाग्ने समय उपयोगी हुन्छ ।

बच्चाहरूले यसलाई बाल्यकालमै बुझेनन् भने पछि उनीहरू आश्चर्यचकित पर्छन् । उदाहरणका लागि विद्यालयलाई नै लिऊँ । त्यो खासै टिठलाग्दो ठाउँ होइन र शिक्षकको काम शिक्षा दिनु हो । विद्यालयमा विद्यार्थीहरूको समयलाई मनोरञ्जनात्मक मात्रै बनाउनु होइन । जीवन भनेको आश्चर्य र रमाइलोहरूले भरिपूर्ण अन्त्यहीन झाँकी पनि होइन ।

मारिया सेमप्लेको उपन्यास ‘ह्वेयर उड यु गो, बर्नाडेटे’मा एक आमाले पट्यार मानिरहेकी आफ्नी छोरीलाई भन्छे, ‘तिमीलाई पट्यार लागिरहेको छ । म तिमीलाई जीवनको एउटा सानो रहस्य बताउँछु । तिमीलाई अहिले पट्यारिलो लागिरहेको छ ? त्यसो भए, भोलिका दिनमा झनै धेरैपट्यार लाग्नेछ । जति चाँडो तिमी आफ्नो जीवनलाई आफैं चाखलाग्दो बनाउन सक्छौ, त्यति नै तिमीले प्रगति गर्छौ ।’

मानिसहरू अधिकांश जीवन पट्यारिलो नै हुन्छ भन्ने मान्छन् । २१ शताब्दी पहिलेका आत्मवृत्तान्तहरू उराठलाग्दा नै छन् । जब चित्रकलाका विद्यार्थीलाई कक्षाकोठामा गर्नका लागि केही काम हुँदैन थियो, तब उनीहरू सबैलाई हिँड्न लगाइन्थ्यो । र उनीहरू रुखलाई नियालेर बस्थे । उनीहरू आकार–प्रकार सबै याद गरेर रुखलाई हेरिरहन्थे । काम गर्नुपर्नेहरूले धेरै नै मिहेनत गर्नुपर्थ्यो । कृषि र उद्योगका कामहरू दिमागलाई नै थकाइदिने खालका हुन्थे । मानिसहरू पैसाका लागि त्यस्तो काम गर्न तयार हुन्थे । त्यतिबेलाका बालबालिकाले त्यो सबै देखे र त्यस्तै प्रकारको भविष्यका लागि मानसिक रूपमा पहिलादेखि नै तयार भए । उनीहरूलाई हेरचाह गर्ने कोही हुँदैन थियो । खेल्नका लागि रुखका ठुटाठुटी मात्रै हुन्थ्यो र कहिलेकाहीं टिभी हेर्न पाउँथे ।

केही दशक अघिसम्म अभिभावकत्वलाई लिएर यति धेरै बहस भएकै थिएन । वयस्कहरू केही पट्यारिलो सयम ठिकै हो भन्ने सोच्थे । र बच्चाहरू पनि आफ्नो खाली समयलाई उत्साहपूर्वक स्वीकार गर्थे । अहिले बच्चालाई केही पनि नगरी बस्नदिनु भनेको आफ्नो अभिभावकत्वको जिम्मेवारी कुशलतापूर्वक बहन नगर्नु हो । द टाइम्समा धेरै नै पढिएको क्लेयर केन मिलरको लेख ‘द रेस्टलेसनेस अफमोर्डन प्यारेन्टिङ’मा हालसालैको एक अध्ययनलाई उद्धरण गरिएको छ ।

त्यसमा उल्लेख छ– कुनै पनि वर्ग वा समुदायका अभिभावकहरूका अनुसार ‘यदि कुनै बच्चालाई विद्यालयको समयपछि पट्यार लाग्छ भने उसलाई कुनै अतिरिक्त क्रियाकलापमा सहभागी गराउनुपर्छ । साथै यदि कोही अभिभावक आफ्नो काममा व्यस्त छ भने पनि त्यो कार्य गर्न छोडेर बच्चासँग बसेर चित्र कोर्नुपर्छ ।’

हरेक फुर्सदिलो समयको सदुपयोग हुनुपर्छ र त्यसलाई कुनै लक्ष्य केन्द्रित बनाउनुपर्छ ।
त्यसैले हिजोआज जब बालबालिकाहरू अभिभावकहरूको ‘उग्र–अभिभावकत्व’बाट मुक्त हुन्छन्, तब उनीहरूलाई डिजिटल सामग्री खेल्नका लागि दिइएको हुन्छ । त्यस्ता सामग्री कुनै बच्चाको आफ्नै हुन्छ, कसैले अभिभावककै चलाउँछन् । लामो घुमघाम वा हवाइजहाज यात्रा गर्नलागेका अभिभावक युद्धमा जानलागेका सैनिकझैं तयारीमा जुट्छन्– कुन फिल्म आइप्याडमा राख्ने ? पारिवारिक फिल्म के हुन्छ ? बच्चाहरूलाई मोबाइलमागेम खेल्न दिन हुन्छ कि हुँदैन, ताकि उनीहरू खेल्दा– खेल्दै निदाउन् ।

७० का दशकका अभिभावकहरूले आफ्नो बच्चालाईपट्यार लाग्यो भने के गर्थे होलान् ? केही नाइ ! उनीहरू बच्चाहरूलाई जे मन लाग्छ, त्यही गर्न दिन्थे । कहिलेकाहीं त यातना पनि दिन्थे । खेल्नका लागि चुँडिएको सिटबेल्ट हुन्थ्यो ।

यदि त्यो बेला पट्यार लाग्यो भनेर मुखबाट फुस्किहाले फसादमा परिन्थ्यो । सरल जवाफ हुन्थ्यो, ‘बाहिर गएर खेल !’ वा त्योभन्दा भयानक पनि हुनसक्थ्यो, ‘गएर आफ्नो कोठा सफा गर !’ के यो रमाइलो हो ? कदापि होइन । तर के त्यसले फाइदा गथ्र्यो ? अवश्य ।

किनकि पट्यार लागेपछि नै मान्छेले अरू काम खोज्छ । मैले आफ्नो युवा अवस्थामा गरेका कामहरू त्यस्तैपट्यारलाग्दा थिए । तर तिनै काम सबैभन्दा सिर्जनशील थिए । पट्यारलाग्दो अवस्थालाई प्रेरणाका रूपमा लिने हो भने त्यसले नयाँ आविष्कारको दिशातर्फ अग्रसर गराउँछ । राम्रोसँग हेरिरहे एउटा रुख अर्को रुखभन्दा धेरै प्रकारले भिन्न हुन्छ र एकै खाले स्वीटरमा पनि भिन्नता देखिन्छ । त्यसैले नुहाउँदा कति धेरै विचार दिमागमा फुर्छन् । किनकि हामी त्यहाँ दिमागलाई जे गर्न मन लाग्छ, त्यही गर्न दिन्छौं ।

पट्यार लाग्दैमा सबै राम्रो हुने भन्नेचाहिँ होइन । पट्यार लाग्दा हामीले के गर्छौं भन्ने सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण विषय हो । पट्यार लागेर उत्कर्षमा पुगेपछि नै हामीले अब के गर्ने भनेर सोच्छौं । जहाँबाट सिर्जनशीलताको जन्म हुन्छ । नत्र कसैले कहिल्यै केही सिक्दैन । पट्यारलाग्दो समयलाई रमाइलो बनाउन के गर्ने भन्ने आफूले निर्णय गर्ने कुरा हो । आफ्नो रुचि अनुसारको किताब पढ्ने । अर्को काम खोज्ने । आफूलाई ऊर्जाशील बनाउने ।

एक अध्ययनका अनुसार जो व्यक्तिको एकाग्रता कम हुन्छ, उसलाई नै धेरै पट्यार लाग्छ । पट्यार लागे के गर्ने भनेर थाहा पाउनु भनेको आफैंमा एकाग्रताको परीक्षा हो ।

त्यसैले बालबालिकालाई पट्यार लाग्न दिनु राम्रो हो । उनीहरूलाई पट्यार मानेरै बस्न दिनुपर्छ । पट्यार लागे के गर्ने भन्ने उनीहरूको निर्णय हुनुपर्छ । हामीले आफ्नो बालबालिकालाई यो रूपमा तयार गर्न नै बिर्सिसक्यौं । हामी उनीहरूलाई पट्यार लागे हातमा मोबाइल वा आइप्याड थमाइदिन्छौं र उनीहरूको सोचलाई सानो पिँजडामा कैद गरिदिन्छौं । त्यसो गर्न बन्द गरौं । उनीहरूलाई ‘क्यान्डी क्रस’को संसारबाट बाहिर निकालेर आफ्नो दुनियाँ आफैं सिर्जना गर्न दिऊँ ।
पामेला पाउल न्युयोर्क टाइम्सको किताबसमीक्षा विभागकी सम्पादक हुन् ।
(न्युयोर्क टाइम्सबाट अनुदित)

प्रकाशित : माघ २६, २०७५ ०९:००
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

‘सत्य लेख्नु सर्वाेत्तम समाजसेवा’

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — ‘दि इन्टरनेसनल कन्सोर्टियम अफ इन्भेस्टिगेटिभ जर्नालिस्टस’ (आईसीआईजे) को संसारभर सयौं सदस्य छन् । विशेषगरी यी पत्रकारहरु आ–आफ्नो देशमा उत्कृष्ट काम गरिरहेका छन् । यिनले विभिन्न राष्ट्रिय तथा अन्तर्राष्ट्रिय अवार्ड जितेका छन् । आईसीआईजेले हरेक महिना प्रकाशित गर्ने ‘मिट दि इन्भेस्टिगेटर’ स्तम्भले यस्तै क्रियाशील पत्रकारको चर्चा गर्छ । गत महिना पाकिस्तानी पत्रकार उमर चिमासँग आईसीआईजेकी एसिया प्रमुख सिल्ला अलेच्चिले कुराकानी गरेकी छन् ।

पाकिस्तानको ‘दि न्युज’मा काम गर्ने चिमाले ‘पानामा पेपर्स’मा सहभागी भई पाकिस्तानी पूर्वप्रधानमन्त्री नवाज सरिफको विदेशमा लुकाइएको धनबारे खुलासा गरे । सार्वजनिक चासोको विषयमा खोजी समाचार लेख्ने चिमाले कैयौं धम्की खेपे, आक्रमणको सामना गरे । अपहरणमा समेत परे तर खोजी पत्रकारिता छाडेनन् । चिमासँंगको अन्तर्वार्ताको सम्पादित तथा अनुदित अंश :


तपाईं किन र कसरी पत्रकारिता क्षेत्रमा आउनुभयो ?
१० कक्षा उत्तीर्ण गरेपछि बुबाले मलाई मेरो भविष्यको योजनाबारे सोध्नुभयो । आधारभूत सुविधाबाट बञ्चित ग्रामीण परिवेशमा हुर्केको व्यक्तिको लागि यो ठूलो प्रश्न थियो । ‘म नेता बन्छु कि, प्रहरी,’ मैले बुबालाई भनेँ, ‘जनताको सेवा गर्ने सपना छ ।’ राजनीतिज्ञ वा सरकारी कर्मचारीसँग मात्रै परिवर्तनकारी शक्ति हुन्छ भन्ने मलाई लाग्थ्यो ।

लाहोरको पञ्जाव विश्वविद्यालयमा पत्रकारिता अध्ययनका लागि भर्ना हुन्जेलसम्म पनि मेरो पत्रकार बन्ने योजना थिएन । म त एउटा डिग्री लिऊँ भनेर भर्ना भएको थिएँ । पढाइ सकाएपछि मैलै सरकारी सेवाको लागि तयारी थालेँ। सोही बेला मैले खर्च धान्न पत्रिकामा सम्वाददाताको रूपमा काम गर्न थालेको थिएँ ।

सुरुवाती दिनहरूमा नै मैले सूचनाको शक्ति कति हुँदोरहेछ भन्ने अनुभव गर्न पाएँ । मलाई के महसुस भयो भने शक्ति शक्तिशाली भनाउँदाहरूसँग होइन, उनीहरूले दबाउने सत्यसँग रहेछ । सत्य सार्वजनिक गर्नु नै सबैभन्दा ठूलो समाजसेवा हो । पत्रकारिता उत्तर हो । यो अहिले मेरो चाहना र व्यवसाय दुवै भएको छ । म एक्कासी पत्रकार बनेंँ, तर जे भयो, ठिक भयो ।

पाकिस्तानमा पत्रकारिताको वर्तमान अवस्था के छ ? शक्तिशालीलाई उत्तरदायी बनाउन खोज्ने स्वतन्त्र पत्रकारले भोग्नुपर्ने चुनौतीहरू के–के हुन् ?
पत्रकारिता गम्भीर संकटमा छ । यसले कहिल्यै नभोगेको चुनौती भोगिरहेको छ । पहिला–पहिला पत्रकारलाई भौतिक सुरक्षाको चासो हुन्थ्यो । जेजसो भए पनि पाकिस्तानी सञ्चार माध्यमहरू गतिशील र प्रतिरोधी खालका थिए । पटक–पटक गरी ३४ वर्ष शासन गरेको सैनिक अधिनायकसँग सञ्चार माध्यम निर्भीक रूपमा अडिए ।

तर अवस्था खराबबाट बहुतै खराबमा परिणत भएको छ । अहिले ठूलो सेन्सरसिप छ । केही अघिमात्रै पाकिस्तानी सेनाका प्रवक्ताले सञ्चार माध्यमलाई सकारात्मक समाचार लेख्न सुझाव दिए । सरकारी नीतिहरूमा आलोचनात्मक रहने पत्रकारहरू पेसा छाड्न बाध्य छन् । जो पेसामा छन्, तिनको तलब घटिरहेको छ वा तलब ढिला पाउने समस्या छ । तर संघर्ष नै जीवन हो । पत्रकारहरूले लडाइँ जारी राखेका छन् । मूलधारका सञ्चार माध्यममा नआउने समाचारहरू न्युज वेबसाइट र सामाजिक सञ्जालमा देखिन्छन् ।

पेसाका कारण तपाईंले कुनै धम्की खेप्नुभएको छ वा कुनै जोखिम अनुभव गर्नुभएको छ ? यदि छ भने त्यस्ता अवस्थाको कसरी सामना गर्नुभयो ?
पाकिस्तान जस्तो देशमा शक्तिको विरुद्ध सत्य बोल्दा मूल्य चुकाउनुपर्छ । यो पेसामा लाग्ने हरेक पत्रकारहरू जोखिमबारे अवगत नै छन् । कसैले दुव्र्यवहारको मात्रै अनुभव गरेका छन् भने बाँकीले हिंसाको सामना गर्नुपरेको छ । म पनि त्यसैमध्ये एक हुँ ।

यो पेसामा लागेको चौथो वर्षमा मैले जोखिम व्यहोरेंँ । सन् २००४ मा मलाई सवारी दुर्घटनामा मार्न खोजिएको थियो । कारले दुईपटक ठक्कर दिएपछि हड्डी भाचिँदा म ६ महिना थला परेंँ । दुर्घटनापछि एक अपरिचितले फोन गरेर ‘आइन्दा सचेत बन’ भने । त्यसको ६ वर्षपछि म हतियारधारीको अपहरणमा परेंँ र यातना भोगेंँ ।त्यो नै सबैभन्दा बढी चुनौतीपूर्ण समय हो जस्तो लाग्छ ।

पत्रकारसँगै म एक पिता, पति, छोरा र कसैको भाइ पनि हुँ । मैले पेसा छाडे हुन्थ्यो भन्ने परिवारको चाहना थियो । धेरैले मेरो अपहरण नाटक हो भन्ने हल्ला फैलाए । मलाई धेरैपटक अपरिचितले पिछा गरेका छन् । म भयसँग परिचित भइसकेको छु । तर डराएर चुप बसेर म अरू पत्रकारको लागि नराम्रो उदाहरण बन्न चाहन्न । नत आफूलाई माफी दिन सक्छु ।

राष्ट्रियप्रति आतंकवाद प्राधिकरणले मसहित ५ पत्रकारलाई एक आतंकवादी समूहले हत्या गर्ने योजना बनाएको छ भनेर विश्लेषण गरेको थियो । मलाई मेरा एक स्रोतले यो विषयमा जानकारी गराए । तर अन्य पत्रकारहरू यो विषयमा अवगत थिएनन् । दुई महिनापछि प्रहरीबाट सुरक्षा आवश्यक पर्छ कि भनेर सोध्न फोन गरिएको थियो । तर मैले विनम्रतापूर्वक अस्वीकार गरेँ ।

तपाईंलाई मनपरेको आफ्नो अनुसन्धानबारे बताउनुस् न ?
प्रभावका हिसाबले कर र पानामा पेपर्सको अनुसन्धान सबैभन्दा माथि छन् । सन् २०१२ मा मैले सांसदहरूले तिर्ने करबारे रिपोर्टिङ गरेको थिएँ । करिब ७० प्रतिशत सांसदले कर तिरेका थिएनन् । पाँचमध्ये एक सांसदसँग त राष्ट्रिय कर नम्बर पनि थिएन । कानुनीभन्दा पनि यो नैतिक प्रश्न हो । जसले जनतामाथि कर लाद्छन्, उनीहरू नै कर तिर्दैनन् । कस्तो हास्यास्पद!

त्यो बेला आमचुनाव नजिकिंँदै गरेकाले यो विषयले एकदमै चर्चा पायो । सरकारले हरेक वर्ष दुईटा कर सम्बन्धी विवरण सार्वजनिक गर्न थाल्यो । एक सांसद र अर्को नागरिक सम्बन्धी । कर सम्बन्धी विवरण सार्वजनिक गर्ने पाकिस्तान विश्वको चौथो देश बन्यो । यसअघि नर्वे, स्वीडेन र फिनल्यान्डले मात्रै यो अभ्यास गरेका छन् ।

पानामा पेपर्स अर्को अन्तर्राष्ट्रिय रूपमा चर्चित अनुसन्धान हो र म उक्त समूहमा सहभागी हुनपाएकोमा गर्वित महसुस गर्छु । यो अहिले पनि समाचारको विषय बन्छ । किनकि तत्कालीन प्रधानमन्त्री नवाज सरिफका परिवारका सदस्य नै विदेशमा रहेका अफसोर कम्पनीका मालिकका रूपमा मुछिएका थिए । तर प्रधानमन्त्री बाहेक अन्यको नामबारे चर्चा धेरै भएन । तर पाकिस्तानका ४ सय जनाको नाम विदेशमा कम्पनी स्थापना गरेर कर छल्नेमा मुछिएको थियो । अर्को शब्दमा भन्नुपर्दा अपवाद बाहेक अधिकांश धनाढ्यको नाम मुछिएको थियो, जसबारे छानबिन भएन ।

नवाज सरिफ प्रधानमन्त्रीका लागि अयोग्य घोषित हुनुमा थोरै भए पनि पानामा पेपर्सको पनि भूमिका थियो । उनलाई अदालतले राजनीतिमा प्रतिबन्ध लगाएको छ भने १ करोड ६० लाख अमेरिकी डलर भ्रष्टाचार गरेको ठहर गरेको छ । सन् २०१५ मा पानामा पेपर्सको काम सुरु गर्दा यसको प्रभाव यस्तो हुन्छ भन्ने तपाईंलाई लागेको थियो ? तपाईंलाई केले अचम्मित बनायो ?
साँच्चै भन्नुपर्दा, त्यो बेलामा मलाई मिश्रित अनुभव भयो । जब पानामा पेपर्समा नवाज सरिफका परिवारका सदस्यको नाम आयो, तब मलाई यो प्रकाशित भएपछि के हुन्छ भन्ने अनुमान सहजै भएको थियो । पछि परिस्थिति पनि त्यस्तै बन्यो । सरिफका परिवार कठघरामा उभिए– सुरुमा सञ्चार माध्यमको, पछि अदालतको ।

जवाफदेहिताको विषय चर्को गरी उठ्यो । आरोप र प्रत्यारोप समाचारका विषय बने । आरोपितले यसलाई प्रजातन्त्रमाथिको अन्तर्राष्ट्रिय खतराको रूपमा चित्रण गरे र सरकारको विरोध गर्ने समय कुरिरहेको प्रतिपक्षले यसैलाई भेष बदलेर आएको भगवान भन्ठान्यो । यथार्थ भन्नुपर्दा आरोपित र उनका परिवार यसलाई झुटो सावित गर्न लागिपरेका थिए र प्रतिपक्षी यसलाई बढाइ–चढाइ गरिरहेको थियो ।

सर्वोच्च अदालतले राजनीतिक संकट रोक्न जब यो विषयमा हस्तक्षेप गर्‍यो, तब शक्तिशालीलाई उत्तरदायी बनाउने आशाले आकाश छोयो । तर अनुसन्धानका नाममा छानबिन समिति बनाइयो, त्यससँगै यो प्रक्रिया दूषित भयो । छानबिन समितिमा दुई उच्च तहका सैनिक अधिकृत पनि समावेश थिए, जसको आर्थिक विषयको अनुसन्धानमा कुनै अनुभव नै थिएन ।

सेना र तत्कालीन प्रधानमन्त्रीको सम्बन्ध सहज नभएकाले अनुसन्धान समितिमा सैनिक अधिकृतको संलग्नतालाई सबैले चासोका साथ लिए । सर्वोच्च अदालतले सरिफलाई प्रधानमन्त्रीको लागि अयोग्य सावित गर्दा पानामा पेपर्समार्फत सार्वजनिक भएको तथ्यको आधारमा गरेको थिएन । उनी संविधानको भावना अनुसार प्रधानमन्त्री हुन सही र असल व्यक्ति होइनन् भनी सर्वोच्चले फैसला सुनाएको थियो ।

उनलाई आफ्नो तलब सार्वजनिक नगरेको भनी प्रधानमन्त्रीको कुर्सीबाट अपदस्थ गरिएको थियो । तर उनले आफूले तलब नबुझेको दाबी गर्दै आएका छन् । सर्वोच्चको फैसलाले सरिफलाई खलनायकभन्दा पनि पीडित बनायो । शक्तिशालीलाई उत्तरदायी बनाउने आशा
समाप्त भयो ।

पानामा पेपर्सको अनुसन्धानले तपाईंको व्यक्तिगत र व्यावसायिक जीवनमा परिवर्तन ल्याएको छ ?
पानामा पेपर्स मेरो सन्दर्भ विन्दु बनेको छ । यो मेरो परिचयको स्रोत हो । यसले मेरो लागि तगारो पनि खडा गरेको छ । अहिले पाठकले मेरो समाचारलाई पानामा पेपर्ससँग तुलना गर्छन् । एक पटक उच्च सरकारी अधिकारीले आफ्ना कनिष्ट कर्मचारीलाई गर्ने व्यवहारको बारेमा समाचार लेखेपछि उनले मलाई गाली गरे । ‘एकातिर तपाईंले पानामा पेपर्सजस्तो खुलासा गर्नुभयो, अर्कोतिर मेरोबारे रिपोर्टिङ गर्नुहुन्छ,’ उनले भने, ‘कस्तो स्तर खस्किएको ।’

पानामा पेपर्सको कारण मैले राम्रो स्रोतहरू पनि कमाएँ । एक दिन मलाई अर्को व्यक्तिसँग परिचय गराउँदा एक जनाले भने–उहाँ त्यो व्यक्ति हो, जसले नवाज सरिफको पद खुस्काइदिनुभयो । त्यो बेलामा मलाई असहज अनुभूति भयो । यदि सरिफमाथि निष्पक्ष छानबिन भएको भए म त्यस्ता प्रशंसा सहर्ज स्वीकार्थें ।

तपाईंले पेसा सुरु गर्दा ट्विटर र यस्ता सामाजिक सञ्जाल थिएनन् । अहिले ट्विटरमा तपाईंका फलोअर करिब १० लाख छन् । कहिलेकाहीं तपाईं ट्रोलबाट दुव्र्यवहारको सिकार बन्नुहुन्छ ।
ट्विटरजस्ता प्लेटफर्मले तपाईंको पेसालाई कस्तो परिवर्तन गराएको छ ?
म सबैभन्दा धेरै ट्रोल खेप्ने पाकिस्तानी पत्रकार हुँ भन्दा अत्योक्ति नहोला । ट्विटर अडिटले सार्वजनिक गरे अनुसार मेरा आधाभन्दा बढी फलोअर नक्कली हुन् । ममाथि नक्कली एकाउन्ट बनाएर ठूलो समूह लागेको छ । सक्कली प्रयोगकर्तालाई दिग्भ्रमित पार्न यस्ता नक्कली ट्विटर एकाउन्टका माध्यमबाट विभिन्न हल्लाहरू फैलाइन्छ । म भ्रष्ट पत्रकार हुँ भन्ने त्यसमध्ये एउटा हल्ला हो । यस्ता एकाउन्टले कपोकल्पित समाचारहरू पनि बाँड्छन् । मैले नवाफ सरिफसँग दुबईमा अपार्टमेन्ट लिएको भन्ने हल्ला त्यसै मध्येको एक हो । कपोलकल्पित समाचार पनि साँच्चिकै लाग्नेगरी सार्वजनिक गरिएको हुन्छ । मेरो बारेका समाचार नभएको भए मै पनि पत्याउँथेँ होला ।

अर्को समाचारमा मेरो १८ वर्षको छोरी लुभा चिमा रहेको हल्ला चलाइयो । वास्तवमा, छोरी त कुरै छाडौं, मेरा कोही सन्तानको पनि उमेर १८ वर्ष छैन । मैले यो कुरा धेरैपटक ट्विटरमा लेखे पनि सबैलाई बुझाउन सकेको छैन ।

प्रकाशित : माघ २६, २०७५ ०८:५५
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT