ती ड्राइभर सा’ब

शान्ति श्रेष्ठ

काठमाडौँ — त्यो दिन मलाई भक्तपुरको सिद्धपोखरीछेउको क्लिनिकमा जानुपर्ने थियो । वानेश्वर चोकमा एक छिन कुर्दा भक्तपुरको ब्यासीको गाडी आयो र चढें । सबै यात्रु सिटसिटमा बसेका रहेछन्, आनन्दसाथ । 

म चालकछेउ खाली रहेको ठाउँमा बसेँ ।

बसभित्र चारैतिर पर्चा–पम्प्लेट टाँसिएको देख्दा मलाई अनौठो महसुस भयो । एउटामा लेखिएको थियो— ‘झैझगडामुक्त ख्वप यातायातमा हजुरलाई स्वागत छ ।’ बस गुडिनसकेकाले चालकले टेपले बेरिएको सानो लट्ठी अर्को पर्चातिर ठकठक गर्दै मलाई भने, ‘दिदी यता पनि पढ्नुस् ।’ मेरा आँखा त्यतै टाँसिए— ‘आफू जाने गन्तव्य बताई सही समयमा नै भाडा तिरी सभ्य नागरिकको परिचय दिऔं ।’ मलाई बल्ल हेक्का भयो, बसमा कन्डक्टर रहेनछन् । मैले पर्सबाट लाग्दो भाडा निकालेर चालकतिर बढाएँ । उनले पैसा समाउँदै भने, ‘धन्यवाद !’

सार्वजनिक बसका चालकबाट धन्यवाद पाउँदा मेरो आश्चर्य झन् चुलिँदै गयो ।

बसमा मिनरल वाटरका बोतलहरू देखेपछि मेरो मुखबाट फुत्किइहाल्यो, ‘अहो, पानीको पनि व्यवस्था †’ मेरो कुरा भुइँमा झर्न नपाउँदै चालकले माइक समातेर भने, ‘यहाँ चाउचाउको पनि व्यवस्था छ । मात्र बीस रुपैयाँ ।’ उनका कुरा सुनेर म मरीमरी हाँसेँ । म हाँसेको देखेर सबैजसो सहयात्री खितखिताए । म उत्साहित भएको देखेर चालकले सोधे, ‘हजुरलाई मेरो गाडी कस्तो लाग्यो त ?’ मैले भनें, ‘असाध्यै रमाइलो । आफन्तकै कोठाभित्र छिरेको अनुभव भयो ।’

बस हिँड्यो । मेरा आँखा अन्य पर्चा–पम्प्लेटतिर डुल्न थाले । लेज, कुरकुरे, चुइँगम, फोहोर वस्तुहरूलाई जथाभावी नफाली सही ठाउँको व्यवस्थापन गरौं ... सक्कली कार्ड देखाएर मात्र छुटको दाबा गर्नुहोस् .. हतारमा गाडी नचढ्नू र हतारमा नओर्लिनू ... दुर्घटना हुनबाट आफू पनि बचौं, अरूलाई पनि बचाऔं ... शिष्ट र सभ्य नागरिकको परिचय दिऔं ... ... । थाहा भयो— यी सब कुरा उनै चालकले लेखेका रहेछन् । गंगाराम खाइजुले ।

बसको ढोकाको दायाँतिर न्याप्किन बक्स, बायाँतिर डस्टबिन । ढोका अटोमेटिक । गंगारामजीले बीच–बीचमा झर्ने यात्रुहरूलाई तिनको उमेर अनुसार नानी, बाबु, बाजे, दिदी, आमा सम्बोधन गर्दै भन्दै थिए, ‘बिस्तारै जानुस् है †’ कति यात्रुले ‘दाइ, मलाई यहाँ रोकिदिनुस् न’ भन्दा पूर्ण आत्मविश्वासपूर्वक सिकाउँदै थिए, ‘म दाइ होइन । मेरो सिटको कदर गर्नुस् । मलाई ड्राइभर सा’ब भन्नुस् ।’

आफ्नो काम र पेसाप्रति यस्तो गर्व देखेर म गंगारामजीप्रति नतमस्तक भएँ । हुन पनि जो व्यक्तिमा आफ्नो कर्म र पेसाप्रति लघुताभास हुँदैन, उसैले ठूलो सफलता हासिल गर्छ । श्रीमद्भगवद्गीतामा पनि कर्म नै पूजा हो भनिएको छ । आफ्नो कर्मप्रति निष्ठावान् र इमानदार गंगारामजी बेलाबेला माइकमा बोलिरहनुभएकै थियो, ‘नेपाली दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरू, आफ्नो श्रम र नेपाललाई माया गरौं । आफ्नै देशमा श्रम गरौं । विदेशमा गएर आफ्नो पसिना नबगाऔं । मिहेनत गरे नेपालमा पनि सुन फल्छ । नेपाल र नेपाली पैसालाई माया गरौं ।’ हरेक पटक अन्तिममा उनी भन्दै थिए, ‘मेरो बोलीमा कुनै दोष भए आफ्नै दाइभाइ सम्झी सल्लाह–सुझाव दिनुहोला । धन्यवाद !’

जे होस्, गंगारामजीको बस चढ्दा एक किसिमको आनन्द र अपनत्वको अनुभूति भइरह्यो मलाई । हाँसिरहने, बोलिरहने । ‘जिब्रोको गरिमा मीठो बोलीमा’ भन्ने भनाइ उनमा पूरापूर फिट भएको पाएँ मैले । जीवनको तीन दशक पार गरिसकेकी मैले पहिलो चोटि सार्वजनिक बसमा अद्भुत अनुभव गर्दै थिएँ ।

नेपाली समाजमा चालक र सहचालकलाई प्राय: हेय दृष्टिले हेर्ने गरिन्छ । अस्वाभाविक यस्तो कुरा अचेल अलि स्वाभाविक किन लाग्दै गएको छ भने, यो लाइनमा यात्रुले सभ्य र सुसंस्कृत व्यवहार कमै मात्र पाउँछन् । असभ्यतालाई प्रश्रय दिने क्षेत्रमा पनि कालो बादलभित्र चाँदीको घेरा भनेजस्तै गंगाराम खाइजुजस्ता आदर्श र अनुकरणीय पात्र पनि हुँदा रहेछन् । उनको आदर्श व्यवहारलाई अरू चालकले पनि आत्मसात् गर्न सके सार्वजनिक यातायातक्षेत्र कति सभ्य र मर्यादितहुन्थ्यो होला !

प्रकाशित : श्रावण १, २०७६ ०८:३५
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

तराई–मधेसको बाढी व्यवस्थापन

नित्यानन्द मण्डल

काठमाडौँ — केही दिनको अविरल वर्षाले निम्त्याएको बाढी, पहिरो र डुबानका कारण देशभर जनजीवन कष्टकर भयो । तराई–मधेस पनि अस्तव्यस्त बन्यो । खाद्यान्न, लत्ताकपडा सब डुबे । पीडितहरू खाटमा खाट खप्ट्याई बस्न बाध्य भए । त्रिपालमा आश्रय लिनेको अवस्था झन् नाजुक बन्यो ।

पानीको तीव्र धक्काले पुरानो र जर्जर तटबन्ध भत्काएर बाढी मानव बस्तीतिर सोझिने समस्या पुरानै हो । खोला, नाला, पैनी, नहर तथा कुलो मिचेर खेतबारी जोड्नाले पानीको बहाव सीधै गाउँमै छिर्छ । सहर–बजारमा प्लास्टिक र बोतल आदि नालामै मिल्काएका कारण निकास थुनिएका छन् । बाढी पसेपछि पानीको सतह घट्न पाउँदैन । बस्ती जलमग्न बनाइदिन्छ । विकासका संरचना नष्ट गर्छ । खेतीयोग्य जग्गा बलौटेमा परिणत हुन्छ । जीउ ओत लाग्ने ठाउँसमेत तहसनहस पार्छ । पीडित जनता वर्षभरि अर्काको आशमा बाँच्नु पर्छ । सरकार भने कर्मकाण्डमै रमाउँछ ।

सीमित साधनस्रोतबाट बाढी प्रभावितलाई चिउराभुजाका भरमा बाँच्नुपर्ने अवस्थाबाट पार लगाउन खोज्दै छन्, सरोकारवालाहरू । स्थानीय तह गठन भएपछि आफ्नो पीडा साझा गर्ने र समाधानको बाटो खोज्ने जनताहरूको विश्वासमाथि पनि जनप्रतिनिधिले पानी खन्याइदिएका छन् ।

बाढीको वितण्डा जनताको गाँस, बाँस र कपाससँग लामो समयसम्म गाँजिन्छ । काबुबाहिरको बाढीको चपेटाबाट प्रत्यक्ष र निरन्तर प्रभावित उनीहरू विपद्का बेला ज्यान जोगाउने प्रयत्नमै आक्रान्त हुन्छन् । जनता राहत र उद्धारको प्रतीक्षाबाहेक केही गर्न सक्दैनन् । बनिबुतो गरेर बनाइएको ओत लाग्ने ठाउँ भत्कँदा, बालबच्चा भोकभोकै सुत्नुपर्दा, गरिखाने खेतबारी बालुवाले पुरिँदा किसान–मजदुर महिनौं बिचल्लीमा पर्छन् ।

मनसुन आरम्भ भएसँगै बाढीले तराई–मधेस दु:खपीडा र बरबादीमा पर्छ । पूर्व–पश्चिम राजमार्गबाट दक्षिणी सीमासम्म कैयौं बस्ती डुबानमा परेर नागरिक घरवारविहीन हुन्छन् । बाढीको पिरलो आवधिक हुन्छ, प्रभाव भने स्थायी । चुरे विनाश र अवैज्ञानिक भौतिक संरचना निर्माणका कारण बाढी र डुबान समस्यामा देशको तल्लो फाँट पर्दै आएको छ । अझ, भारतीय पक्षले दसगजा क्षेत्रमा समानान्तर बाँध बनाएर नदीको प्रवाह थुनेपछि नेपाली बस्ती डुबानमा पर्छ ।

दसगजा क्षेत्रमा खोलाको बहाव क्षेत्र नै नदेखिने गरी नदी सतह र खेतबारीको सतह एउटै हुनु पनि समस्या हो । दसगजा क्षेत्रको भारतीय बाँधले पारिपट्टिका गाउँलाई जोगाएको छ । नेपाल–भारत संयुक्त कार्ययोजना कार्यान्वयन भएको छैन । भारतीय पक्षले प्रत्येक संयुक्त बैठकमा योजना अध्ययन गरिरहेको भन्दै मुद्दा पन्छाइदिन्छ । उच्च स्तरमा कुराकानी गरेर नेपाल सरकारले अहिले बनाएको नदी नियन्त्रणको नदी प्रणाली व्यवस्थित र नियन्त्रण गर्ने दिगो योजना यथाशीघ्र प्रस्तुत गरी साझा सवालका लागि द्विपक्षीय निकास खोजिनु नै श्रेयष्कर हुनेछ ।

चुरे क्षेत्रको वनविनाश, बस्ती लगायतका पूर्वाधार विकास, चरिचरन, प्राकृतिक स्रोतको दोहन र माथिल्लो भेगमा भूउपयोगको गलत परिपाटीसँगै जलाधार क्षेत्रमा आएको संकुचनका कारण बग्ने गेग्रान (माटो, ढुंगा, गिटी र बालुवा) थेग्रिएर खोलामा बाढी आउने गर्छ । चुरेको प्राकृतिक संरचनाको क्षयीकरण र यसको दुष्प्रभावका रूपमा प्रणालीमा आएको असन्तुलनले नदी प्रणालीको माथिल्लो तटीय क्षेत्रमा बर्खाको पानी सोस्ने र अड्ने प्रक्रिया कमजोर बनेको छ । जसले अपेक्षित परिमाणमा जलाधार क्षेत्र पुनर्जलीयकरण हुन सकेको छैन । यस्तोमा पानी पर्नेबित्तिकै पानी भेलको उफानसँगै खुकुलो र मलिलो माटोले बनेको चुरे पहाड बगेर जान्छ । वरपरका बस्ती डुबानमा पर्छन् । यसरी चुरेबाट बगेर आउने गेग्रान खोलामा थेग्रिँदै गएको छ ।

वनविनाश, बसोबास, पूर्वाधार निर्माण, चरिचरनजस्ता क्रियाकलापका कारण चुरे क्षेत्रको पारिस्थितिकीय प्रणालीमा प्रतिकूल असर परेको छ । नयाँ कमलो चुरे पहाड दिनानुदिन नांगो हुँदै छ, भासिँंदै छ । रूखबिरुवाको अभावमा यो क्षेत्रमा मनसुनको पानी सोस्ने क्षमता पहिलेजस्तो रहेन । लगातार बर्खा हुँदा पानी सञ्चित नभएर दक्षिणी भागमा ह्वात्तै पसारिन्छ । प्राकृतिक नदीहरूको सतह पनि चुरेबाट बगेर आउने गिटी, ढुंगा र बालुवाका कारण अग्लिएको छ । ती नदी चौडा भएका छन् । करिब–करिब खेत र नदीको सतह एउटैजस्तो छ ।

यस्तोमा चुरेबाट बग्ने पानीको परिमाण ती नदीले थेग्न सक्दैनन् । र धेरै बढी मात्रामा पानी चुहावट भएर हरेक वर्ष थुप्रै गाउँबस्ती डुबानमा पर्ने गर्छन् । खहरे भएका नदीमा हुने गरेको अव्यवस्थित र अवैज्ञानिक उत्खननले पानीको कोर्स बदलाव आउने समस्यालाई थप विकराल बनाउँछ ।

माथिबाट बगे आएको गेग्रानका कारण हजारौं हेक्टर खेतीयोग्य जग्गाको मरुभूमीकरण र जलाधार क्षेत्रमा पानी सञ्चिति अभाव भएपछि खडेरी पर्न थालेको छ । चुरे र भावर क्षेत्रमा खानेपानी अभाव चर्किएको छ । चुरे संरक्षणको काम अझै एकीकृत, प्रभावकारी र परिणाममुखी हुन सकेको छैन । तत्कालका लागि चुरे क्षेत्रमा वृक्षरोपण, अनुचित मानवीय गतिविधि र चरिचरनमा रोक, बाँधजस्ता संरचना बनाएर गल्छी नियन्त्रण र पूर्व–पश्चिम राजमार्गभन्दा उत्तरी क्षेत्रमा खहरे खोलाबाट चुरेलाई थप क्षतिग्रस्त हुनबाट जोगाउन सकिएन भने बाढी रोकथामको कुनै पनि प्रयास सार्थक हुन सक्दैन । राजमार्गदक्षिण खोलाका दुवै किनारमा तीव्र प्रवाह रोक्ने र खेतको पानी निकास हुने मजबुत तटबन्ध आवश्यक छ । नदीले ‘कोर्स’ फेरिरहेको छ । यसले थप जटिलता उत्पन्न गरेको छ ।

नदीमा विस्तृत अध्ययन (मापदण्ड, प्रविधि र प्रभाव) नगरिकन बनाइने संरचनाका कारण पानीको बहाव साँघुरिंँदासमेत बाढी आउँछ । एउटै नदीमा केन्द्रीय योजना अन्तर्गत एउटा संरचना र पालिका अन्तर्गत अर्को योजना अनुरूप भौतिक संरचना निर्माण भइरहेका हुन्छन् । घरबार भन्दा अग्ला सडक निर्माण गरिँदै छ । जहाँ पानीको निकासलाई ख्याल गरिँदैन । योजनाको दीर्घकालीन सकारात्मक वा नकारात्मक प्रभावबारे लेखाजोखा गरिँदैन । गाउँघरबाट वर्षातको पानी नदीसम्म पुग्ने परम्परागत बाटाहरू भौतिक पूर्वाधार निर्माणका कारण अवरुद्ध भएका छन् । गाउँ–गाउँमा कच्ची–पक्की बाटा बनाइएका छन्, तर ती बाटासँगै पानी निकासको संरचना बनेका छैनन् । भएका संरचना जीर्णोद्धार भएका छैनन् ।

यस्तो अवस्थामा तराई–मधेसले वर्षेनि बाढीको विपद् भोग्नु अस्वाभाविक होइन । यातायात, सरसफाइ, ऊर्जा, स्वास्थ्य र शिक्षा क्षेत्र पनि बाढीको चपेटामा परेका छन् । बाढीका बेला आकस्मिक कार्य (उद्धार तथा राहत) मा राज्यसंयन्त्र सक्रिय देखिए पनि त्यसपछिका दिनमा बाढीका कारण प्रभावित सामाजिक, उत्पादनमूलक र पूर्वाधार क्षेत्रमा पुन:स्थापनाका प्रयत्न संस्थागत तथा उपलब्धिमूलक ढंगले अघि बढेको छैन । बाढी प्रभावित क्षेत्रमा पुनर्निर्माण र पुन:स्थापनाको प्रयास तीव्र हुनुपर्ने जनचाहना अनुसार सरकारको उपस्थिति अत्यन्त कमजोर देखिन्छ ।

वर्षेनि तराई–मधेस बाढी र डुबानबाट प्रभावित हुन्छ । त्यसैले विपद्सँग लड्न एकीकृत ढंगले काम गर्ने स्थायी संयन्त्रको आवश्यकता महसुस गरिएको छ । बाढीपीडित तराई–मधेसका जनताको विश्वास चिउरा र दालमोठको भरमा जित्न सकिंँदैन । बाढीको कहरबाट थिलथिलो भएको मधेसलाई तग्रिने वातावरण बनाउनुपर्छ ।

बाढी व्यवस्थापनमा पर्याप्त साधनस्रोत, बलियो संयन्त्र र ठूलो सञ्जाल चाहिन्छ । संवेदनशीलता अभावले केन्द्र र प्रदेश २ सरकारले आवश्यक बजेट विनियोजन तथा सशक्त कार्ययोजना तर्जुमा गर्न सकेका छैनन् । प्रदेश सरकारको प्राथमिकतामा विपद् व्यवस्थापन पर्नसकेको छैन । केन्द्र सरकारले समेत संरचना निर्माण, मम्र्मत–सम्भार र संरक्षणमा अपेक्षित अग्रसरता देखाएको छैन । विपद् व्यवस्थापनका लागि सामुदायिक स्तरमा तत्परता आवश्यक छ, स्थानीय तहलाई झकझक्याउनुपर्छ ।

प्रदेश सरकारले बाढीपछिको पुनर्निर्माण र पुन:स्थापनाका लागि बहुउद्देश्यीय र बहुक्षेत्रीय एकीकृत प्रयास गर्नुपर्छ । स्थानीय तहका निर्वाचनसँगै अल्पकालीन तर दीर्घकालसम्म प्रभाव पर्ने किसिमका बाढी व्यवस्थापन कार्य गर्छन् भने जनताको आस ज्युँका त्युँ छ । तटबन्ध रेखदेख, व्यवस्थापन तथा संरक्षणमा स्थानीय तहका पदाधिकारीको सक्रियता, विपद्का लागि बजेट विनियोजन, संरचना निर्माणमा सतर्कता आदिले बाढीबाट हुने क्षतिमा कमी आउने विश्वास गर्न सकिन्छ ।

राहत र उद्धार कार्य नै बाढी व्यवस्थापन भएको सरकारी संयन्त्रको बुझाइमा खोट छ । विपद्बाट उद्धार तथा राहतबाहेक जीविकोपार्जन, पूर्वाधार निर्माण, स्वास्थ्य, शिक्षा लगायत क्षेत्रमा खासै काम भएको देखिँदैन । प्रभावित टोलबस्तीका मानिसमा बाढीको संकट र बरबादीबारे आफैले आकलन र व्यवस्थापन गर्नसक्ने क्षमता हुनु जरुरी छ । बाढी जस्ता विपद्सँग जुझ्न प्रभावकारी तयारी, जनजीविकामा पर्ने असर, सम्पत्ति र आधारभूत संरचनामा पुग्ने क्षति र नकारात्मक प्रभाव आकलन र विश्लेषण गर्ने क्षमता विकसित गर्न आवश्यक छ ।

लेखक जनकपुरमा क्रियाशील पत्रकार हुन् ।

प्रकाशित : श्रावण १, २०७६ ०८:२४
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT