शृंखलाबद्ध हत्या,फेला परेनन् अपराधी

नगर क्षेत्रमा शृंखलाबद्ध रुपमा आपराधिक घटना भइरहदा पनि प्रहरी प्रशासनले सुरक्षामा चासो नदेखाएको भन्दै मोरङको पथरी शनिश्चरेमा स्थानीयको प्रदर्शन, दिनभर तनाव
विनोद भण्डारी

विराटनगर — मोरङको पथरी शनिश्चरे नगर क्षेत्रमा शृंखलाबद्ध रूपमा आपराधिक घटना भइरहँदा पनि प्रहरी प्रशासनले सुरक्षामा चासो नदेखाएको भन्दै स्थानीयले प्रदर्शन गर्दा मंगलबार दिनभर तनाव भयो  । प्रदर्शनकारीले इलाका प्रहरी कार्यालयमा ढुंगा प्रहार गरेका थिए  ।

प्रदर्शनकारीले इलाका प्रहरी कार्यालयमा ढुंगा प्रहार गरेका थिए । त्यसपछि प्रहरीले तीन राउन्ड हवाई फायर गरेर भीड तितरवितर पारेको थियो ।

प्रदर्शनकारीले पथरी नगरपालिका र उद्योग वाणिज्य कार्यालयमा ताला लगाएर यातायात अवरुद्ध गरेका थिए । स्थानीयले सोमबार पनि प्रदर्शन गरेका थिए । प्रदर्शनकारी र प्रहरीबीच पटकपटक झडप हुुँदा प्रहरीले लाठीचार्ज र केही सेल अश्रुग्यास प्रयोग गरेको थियो ।

प्रदर्शनकारीका प्रतिनिधि, प्रहरी नायब उपरीक्षक नवराज ढुंगाना र नगर प्रमुख दिलीपकुमार राईबीच भएको वार्तापछि यातायात सञ्चालन भएको थियो । घटनाको निष्पक्ष छानबिन गर्न समिति गठन गर्ने र दोषी पत्ता लगाई कानुनी कारबाही गर्ने सहमति वार्तामा गरिएको थियो ।


पथरी शनिश्चरे १ त्रिवेणी चोकको साझा लाइनमा डेरा गरी बस्ने एसआरएस कस्मेटिक एन्ड गिफ्ट हाउस सञ्चालिका रिना बस्नेतको गत शनिबार रहस्यमय मृत्यु भएको थियो । प्रहरीले गम्भीर रूपमा अनुसन्धान नगरेको भन्दै स्थानीयले विरोध गरेका थिए ।

स्थानीयवासी सडकमा उत्रिएपछि प्रहरीले रिनासँग पटकपटक टेलिफोन सम्पर्कमा रहँदै आएका सुन्दर हरैचा ३ का कमल नेपाललाई नियन्त्रणमा लिएको थियो । वैशाख ६ गते राति पथरीमा भएको सांगीतिक कार्यक्रम हेरेर १३ वर्षीय छोरा साइमनसँगै ११ बजे फर्किएकी बस्नेत भोलिपल्ट बिहान आफ्नै कोठा अगाडि बाटोमा निर्वस्त्र रूपमा मृत फेला परेकी थिइन् । टाउकोमा चोट लागेको अवस्थामा घोप्टो परेको शव बिहान स्थानीयले देखेपछि प्रहरीलाई खबर गरेका थिए । प्रहरीले हत्या नै भएको कुराको प्रमाण फेला परिनसकेको बताउँदै आएको छ । तर स्थानीय र उनका आफन्तले नियोजित हत्या भएको दाबी गरेका छन् ।

रिनाका जेठाजु दुर्गाबहादुर बस्नेतले कसैले उनको टाउकोमा प्रहार गरी हत्या गरेको दाबी गरेका छन् । रिनाको शव पोस्टमार्टमका लागि बीपी कोइराला स्वास्थ्य विज्ञान प्रतिष्ठान लगिएको छ । प्रहरीका अनुसार पोस्टमार्टम रिपोर्ट आएको छैन । रिनाका पति सन्तोष वैदेशिक रोजगारीको सिलसिलामा दुबईमा छन् ।

शृंखलाबद्ध आपराधिक घटना हुँदा पनि प्रहरी प्रशासनको अनुसन्धान फितलो भएको र शान्ति सुरक्षामा गम्भीरता नदेखाएको स्थानीयको आरोप छ । पथरी नगरकी उपप्रमुख यमुना विष्ट बा“स्तोलाको अगुवाइमा संविधानसभा सदस्य चण्डीप्रसाद राईसहितका जनप्रतिनिधिको टोलीले इलाका प्रहरी चौकीका प्रमुख निरीक्षक कमल बजगाईंलाई गम्भीर हुन सुझाएको थियो । बजगाईंले घटनाको सूक्ष्म अनुसन्धान भइरहेको र पोस्टमार्टमको रिपोर्ट आएपछि वास्तविकता बाहिर आउने बताए ।

यसअघि नगरको पथरी बजारमा सञ्चालित सिक्का बारमा आएका पथरी शनिश्चरे ७ का २७ वर्षीय षडराज तामाङको पनि यस्तै प्रकारको रहस्यमय मृत्यु भएको थियो । तामाङको पनि टाउकामा चोट लागेको र घोप्टो परेको अवस्थामा राति सडकमा शव फेला परेको थियो ।

त्यसअघि सुस्त मनस्थितिकी रमा बरालको पथरी बजार क्षेत्रको पीपलबोट चोकमा शव फेला परेको थियो । बजारको पश्चिममा रहेको श्रीजंघा वनमा पथरी शनिश्चरे १ का २५ वर्षीय गोविन्द दर्नालको पनि हत्या भएको थियो । त्यही स्थानमा अर्का एक अज्ञात व्यक्तिको पनि हत्या भएको थियो । ती घटनामा संलग्न कसैलाई पनि प्रहरीले पक्राउ गर्न सकेको छैन ।

त्यस्तै नगरको जिरीखिम्ती टोलभन्दा पश्चिम उत्तरको जंगलमा झापाकी एक महिलाको शव फेला परेको थियो । पथरी प्रहरीकै कार्यक्षेत्रभित्र कानेपोखरी जंगलमा भारतीय एक महिलाको शव पनि हत्या गरेको अवस्थामा फेला परे पनि कोही पक्राउ परेका थिएनन् । नगरमा एकपछि अर्को शंकास्पद हत्या भए पनि प्रहरीले अनुसन्धानमा गम्भीरता नदिएपछि प्रहरी प्रशासनविरुद्ध सडकमा उत्रिनुपरेको स्थानीयले बताए ।

पथरी उद्योग वाणिज्य संघ र लायन्स क्लब अफ पथरी र लायन्स क्लब अफ पथरी योङ हर्ट नामक संस्थाको अगुवाइमा स्थानीयले प्रहरी र नगरपालिकालाई सोमबार ज्ञापनपत्र बुझाउँदै पथरी उद्योग वाणिज्य संघकी पूर्वउपाध्यक्ष कविता पराजुलीको संयोजकत्वमा २५ सदस्यीय संघर्ष समिति बनाएर चरणबद्ध आन्दोलन गर्ने घोषणा गरिएको छ ।


उनीहरूले सुन्दरहरैंचाका एक युवाले रातिसम्म बारम्बार फोन गरेको रिनाका छोरा साइमनले जनाए पनि उनलाई अनुसन्धानको दायरामा नल्याइएकोप्रति स्थानीय आक्रोशित बनेका थिए । त्यसपछि प्रहरीले नेपाललाई नियन्त्रणमा लिएको थियो । सुन्दरहरैंचा घर भएका प्रेमी भनिएका नेपालले राति अबेरसम्म आमालाई फोन गरेको र उनी दिउँसैदेखि तनावमा रहेको छोरा साइमनले बताउँदै आएका छन् ।

प्रकाशित : वैशाख ११, २०७६ ११:१४
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

सिटी रिक्सा चलाउँदै जनआन्दोलनका घाइते

पर्वत पोर्तेल

धुलाबारी, झापा — जनआन्दोलन २०६२/०६३ का घाइते गोपाल श्रेष्ठ बिहान ६ बजेतिर एक कप चिया पिउँछन् । आँगनमै पार्किङ गरेको सिटी रिक्सा पुछपाछ गर्छन् । झट्ट स्टार्ट गर्छन् अनि लाग्छन् खुट्टेडागी चोकतिर । मेचीनगर ९ को खुट्टेडागी चोक सिटी रिक्साको ‘स्टेसन’ जस्तै हो ।

प्रायः यात्रुको पर्खाइमा यही चोकवरिपरि टहलिरहेका भेटिन्छन्, ४५ वर्षीय गोपाल । दिउँसो ११ बजेतिर खाना खान घर पस्छन् । बेलुकी सबेरै घर पुगिसक्छन् ।


‘धुलाबारी बजारमा यात्रु छाडेर भर्खरै आएको’, गोपालले मंगलबार पहिलो भेटमै भने, ‘के गर्ने गुजारा गर्नै पर्‍यो ।’ सिटी रिक्सा चलाएरै पाँच जनाको परिवार पाल्ने जिम्मेवारी यिनको घाइते काँधमा छ । गोपाल सिटी रिक्सा चालक भएको २ वर्षजति हुदै छ । त्यसअघि घरैअघिल्तिर सडकको मुखमा सानो पसल थापे । तर, सोचेजस्तो चलेन, छाडिदिए । त्यसपछि अलि कम श्रम गर्नुपर्ने काम खोज्दै जादा सिटी रिक्सा चलाउने निष्कर्षमा पुगे ।

‘आफूसँग एक पैसा थिएन’, गोपालले सुनाए, ‘तर रिक्सा जसरी पनि किन्नु थियो ।’ त्यसपछि स्थानीय एक सहकारी संस्थामा घर धरौटी राखे । २ लाख ऋण काडे । अनि २ लाख ३० हजार नगद खर्चिएर रिक्सा किने । यसबाट दैनिक ३/४ सय कमाउँछन् । ‘५ जनाको परिवार रिक्साले पालिरहेको छ’, गोपाल सुनाउँछन्, ‘यसले जसोतसो परिवार धानेको छ ।’ महिनामा १० हजार रुपैयाँ त ऋणको किस्ता नै तिर्नुपर्छ । बाँचेको रकम नानी पढाउन र परिवार पाल्न खर्चन्छन् ।


मेचीनगर नगरपालिकाबाट ५ हजार र स्थानीय धुलावारी खानेपानी कार्यालयले दिने १५ सय मासिक भत्ताले पनि उनलाई केही राहत पुगेको छ । ‘भत्ताले राहत पुगेको छ’, उनी भन्छन्, ‘तर, यो अस्थायी हो । मैले आजीवन पाउनुपर्छ भनेर अनुरोध गरेको छु ।’

जनआन्दोलनका अन्य घाइतेलाई सरकारले विभिन्न समयमा मोटो आर्थिक सहयोग गर्‍यो तर श्रेष्ठ सधैं उपेक्षामा
परे । ‘राजनीतिक पहुच भएकाहरूले आर्थिक अनुदान लिएको सुनियो’, उनले गुनासो पोखे, ‘पहुचवालाहरूले लिए होलान् तर मेरो कोही छैन पहुचमा अनि कसरी पाउन सक्छु र ?’


करिब ११ वर्षअघि स्थानीय राजनीतिक दल र संघसंस्थाको पहलमा गोपालको घर निर्माण गरिएको थियो । ५ वर्षअघि तिनै दलले चन्दा उठाएर बिहे पनि गरिदिए । नेताहरूले दिएको सहज खालको जागिर लगाइदिने आश्वासन भने पूरा भएन । त्यसैले रिक्सा चलाउन थालेका हुन् ।


नेपाली कांग्रेसका तत्कालीन सभापति सुशील कोइरालाले उनलाई घरमै भेटेर पार्टीको सरकार आएपछि उपचार खर्च उपलब्ध गराइदिने वचन दिएका थिए । तर, कोइराला प्रधानमन्त्री भएपछि त्यो वचन भुसुक्कै बिर्सिए । ‘कांग्रेस सरकारमा हुँदा सहयोगको धेरै आशा गरें’, गोपालले सम्झिए ,‘आसैआसमा सरकार ढल्यो ।’

यसरी लाग्यो गोली
२०६३ वैशाख ६ । सदरमुकाम चन्द्रगढीमा हजारौं सर्वसाधारण ‘राजतन्त्र मुर्दावाद’ को नारा उरालिरहेका थिए । उत्तेजित आन्दोलनकारीले निषेधित क्षेत्र तोडेपछि सुरक्षाकर्मीले गोलाबारी सुरु गरे । साँझ परिसकेको थियो । गोपाल आन्दोलनकारी साथीहरूसँग घर फर्कने तरखर गर्दै थिए । भाग्दाभाग्दै उनको देब्रे तिघ्रा गोलीले छेड्यो । ‘चट्याङ परेझैं आएको गोलीले म ढलेछु,’ गोपालले सम्झिए । त्यसपछि होस खुल्दा उनी धरानस्थित बीपी कोइराला स्वास्थ्य विज्ञान प्रतिष्ठानको बेडमा थिए । त्यस दिन सदरमुकाम पूरै आन्दोलनकारीको कब्जामा थियो । त्यही क्रममा भद्रपुरका सुरज विश्वास र लक्ष्मीपुरका राजन गिरी घटनास्थलमै ढले । गोपालसहित करिब अढाई सय आन्दोलनकारी घाइते भए ।


उनको घाउ अझै निको भएको छैन । चिकित्सकले मेजर अपरेसन गर्नुपर्छ भनेका थिए । तर, आर्थिक अभावले गर्न सकेनन् । ‘नेताहरूलाई पनि कति भन्नेजस्तो लाग्यो, त्यही भएर अप्रेसन नै गरेको छैन’, गोपालले भने । अप्रेसन नगरेका कारण दुखाइ बल्झिरहन्छ । मज्जाले टेक्न हुँदैन । उठ्न–बस्न अझै समस्या नै छ । ‘चिसो याममा त दुखेर खपिसक्नै हुदैन,’ गोपाल पीडा सुनाउँछन्, ‘अहिले पनि सिटी रिक्साले थर्काएका कारण बेलुका सधैं दुख्छ ।’

प्रकाशित : वैशाख ११, २०७६ ११:१०
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT