५ दिनदेखि शव अस्पतालमै

कान्तिपुर संवाददाता

पोखरा — लामाचौरकी १३ वर्षीया पुष्पा केसीको शव ५ दिनदेखि अस्पतालमै छ । विद्यालयबाट घर फर्कँदै गर्दा बेपत्ता उनको भोलिपल्ट शव फेला परेको थियो । हत्या गरिएको शंकामा आफन्तले शव बुझेका छैनन् ।

प्रहरी भने पुष्पाले आत्महत्या गरेको हुनुपर्ने निचोडमा पुगेको छ ।


बाटुलेचौरको विन्ध्यवासिनी माविमा ६ कक्षामा अध्ययनरत उनी शुक्रबार घरभन्दा साढे दुई किलोमिटर पर मृत भेटिएकी थिइन् । हत्या भएको हुन सक्ने आशंका रहेकाले छानबिन गरी दोषीमाथि कारबाही गर्न प्रहरीलाई दबाबका लागि परिवारले शव नबुझेको आफन्त बुद्धि खत्रीले बताए ।

Yamaha


‘हत्या, आत्महत्या के हो भन्ने निक्र्योल नभएसम्म शव बुझ्दैनौं,’ खत्रीले भने, ‘हामीले पनि प्रहरीको अनुसन्धानलाई सहयोग पुर्‍याउन सहयोग समिति गठन गरेका छौं ।’ घटनामा संलग्नको किटानी गरी जाहेरी दिन नसकिएको र आत्महत्या पनि विश्वास गर्न नसकिने अवस्था रहेको उनले बताए । पोखरा स्वास्थ्य विज्ञान प्रतिष्ठानको क्षेत्रीय अस्पतालमा शव राखिएको छ ।


घटनालगत्तै अनुसन्धान थालेको प्रहरीले शंकास्पद व्यक्ति, विद्यालय, स्थानीयलगायतसँग सोधपुछ गरिरहेको छ । ‘किशोरीको मृत्यु सम्बन्धमा प्रहरी संवेदनशील भएर कुनै कसर नराखी अनुसन्धानमा जुटेको छ,’ कास्की प्रहरी प्रमुख एसपी ओमबहादुर रानाले भने, ‘विधिविज्ञान प्रयोगशालामा भिसेरा पनि पठाएका छौं ।’


प्रहरी स्रोतका अनुसार घटनास्थलमा १२ मिटर छ्यांग भीर र अर्को १० मिटर स्लोभ परेको छ । त्यही भीरको तल शव भेटिएको हो । शवको दुई फरेन्सिक र एकजना प्रसूति विशेषज्ञ गरी तीन चिकित्सकको सहयोगमा पोस्टमार्टम गरिएको थियो । पोस्टमार्टममा बाहिरी चोट केही नदेखिएको तर, देब्रे खुट्टाको एंगल भाँचिएको, शरीरको देब्रे साइडमा आन्तरिक चोट रहेको, गिदी फुटेको प्रहरी स्रोतको भनाइ छ ।


पुष्पामा अरूसँग बोल्ने, बढी हेलमेल हुने, रमाउने बानी नरहेको कास्की प्रहरी प्रवक्ता रवीन्द्रमान गुरुङले बताए । विद्यालयमा सिकाइने नाच सिक्न चाहे पनि उनलाई घरबाट ननाच्न भनिएको थियो । बिहीबार विद्यालयको बसमा घर हिँडेकी उनी ‘ममीले टमाटर ल्याउनु भन्नुभएको’ भन्दै करिब सय मिटर वरै झरेकी थिइन् । तर, उनको लामो समयसम्म खोजी नगरिएको र प्रहरीलाई पनि खबर नगरिएको जिल्ला प्रहरीले जनाएको छ ।


भोलिपल्ट बिहान बसबाट झरेको स्थानभन्दा करिब ४ सय मिटर तल झोला फेला परेपछि बल्ल परिवारले खोजी गरी दिउँसो प्रहरीलाई खबर गरेको थियो । शुक्रबार साँझ ६ बजेमात्र उनको शव शैलजा स्मृति पार्कमुनिको फापरतहरोको झाडीमा भेटिएको थियो ।

Esewa Pasal

प्रकाशित : भाद्र १३, २०७५ ११:४७
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT

प्रांगारिक खेती अर्गानिक तरकारी

रैथाने बीउ लगाएर तरकारीमा रासायनिक मल र औषधिहरू प्रयोग गर्न छाडिएको छ
बेलायतका लाहुरेहरू समेत पहाडी बस्तीमा व्यावसायिक तरकारी खेती गर्न तम्सँदै
घनश्याम खडका

हिस्तान (म्याग्दी) — बजारसम्म सडकको पहुँच पुगेपछि यहाँका पहाडी बस्तीहरूमा सुरु गरिएको प्रांगारिक खेतीले स्थानीयको जीवनशैलीमा परिवर्तन ल्याउन थालेको छ । ग्रामीण बस्तीमा सडकले कृषि क्रान्ति गरिरहेको छ ।

वर्षाले हिलाम्मे सडकमा पनि ग्रामीण बस्तीबाट ट्रयाक्टरले आलु, बन्दा, जंगली तरकारी ढौढे (निगुरो प्रजाति) र सिम साग दैनिक ओसार्ने गरेका छन् ।


‘सडक खनेपछि जसरी पनि ट्रयाक्टर पुगेकै छ । खोल्साखाल्सीमा खेर गएका जंगली सातपात सबैले भाउ पाएको छ,’ अन्नपूर्ण गाउँपालिका १ दोबाका पृथबहादुर गर्बुजाले भने, ‘बजारमा पाइने खोनकुरा दैलामा आइपुगेको छ ।’ लेकाली बस्तीमा सडक पुगेपछि उत्पादन भएका आलु, बन्दा, काउली र टमाटरसमेतका तरकारी बेचेर हातहातमै पैसा आएको उनले बताए । मोटरबाटो दैलोमा पुगेपछि अन्नपूर्णका दोबा, शिख, खिबाङ, हिस्तान, घराम्दी र राम्चेवासीले बढी लाभ लिएका छन् ।


अन्नपूर्ण गाउँपालिकामा मात्र होइन जिल्लाका अन्य ग्रामीण भेगमा पनि व्यावसायिक अर्गानिक तरकारी खेतीले राम्रो प्रतिफल दिन थालेको छ । गाउँका फाँटमा प्लास्टिकका टनेर बनाइएका छन् । टनेलभित्र लटरम्म टमाटर फलेका छन् । बारीमा काउली, बन्दा र खुर्सानीलगायतका तरकारी फस्टाएको छ ।


‘रैथाने बीउ प्रयोग गरिएको छ, तरकारीमा कुनै पनि रासायनिक मल र औषधिहरू प्रयोग गरेका छैनौं,’ हिस्तानका अगुवा कृषक टेकबहादुर गर्वुजाले भने, ‘परम्परागत खेती प्रणालीमा थोरै सुधार मात्र गरेका छौं । खुल्ला खेती गथ्र्यौं, अहिले बेमौसमी तरारीका लागि प्लाष्टिकका घरभित्र खेती गर्न सिक्यौं ।’ ‘संस्थागत रूपमा स्थानिय विद्यालय र विदेशमा रहेका आफन्तले समेत गाउँमा तरकारी सुरु गरेको उनले बताए । नेपालीको परम्परागत खेती प्रणाली निर्वाहमुखी भएकाले ठूलो परिमाणमा उत्पादन दिने नभई सानो चक्लामा गरिएको खेतीले गाउँलेलाई फाइदा लिन सिकाएको उनले बताए ।


‘धेरै जग्गामा, ठूलो लगानी गरेर खेती गर्ने न अनुभव छ, न लगानी हाल्ने हिम्मत,’ उनले भने, ‘जतिमा गर्दै आएका थियौं त्यसैलाई तरिका सुधारेर खेती गर्दा पनि धेरै फाइदा पाउनेले जग्गा विस्तार गर्न थालेका छन् ।’ युवा पुस्ता लेखपढ र रोजगारीका लागि बजार झर्ने चलनले खेतीपाती वृद्धवृद्धाले धान्नुपर्ने अवस्थामा पनि लेकाली कृषि उपजले पाउन थालेको भाउ आफैंमा हर्ष लाग्ने खालको भएको उनको अनुभव छ । ‘बाटो बाह्रैमास गाडी सजिलै चल्ने हुनुपर्छ,’ उनले भने, ‘फलाएका चीज सजिलै बिक्री भए बाली लगाउने जाँगर त्यसै बढ्छ ।’


हिस्तानमा वर्षौंदेखि उपयोग हुन छाडेको बाँझे जमिन भाडामा लिएर स्थानीय टिकोट माध्यामिक विद्यालयले आलु खेती गरिरहेको छ । सडक सहज भएर ढुवानीका साधन आउजाउ गर्न थालेपछि आम्दानी बढ्ने देखेर विद्यालयले आलुखेतीमा हात हालेको हो । बेलायतमा रहेका लाहुरेहरूसमेत यहाँका पहाडी बस्तीमा व्यावसायिक तरकारी खेती गर्न तम्सेका छन् । गाउँमा रहेका अगुवा कृषक, पोखरामा रहेका आफन्त र बेलायतमा बसोबास गर्ने पूर्वलाहुरे मिलेर गठित युनाइटेट एग्रिकल्चर समूहले ३० रोपनी जग्गा भाडामा लिएर पोल्ट्री फार्म र तरकारी खेती थालेको छ । ६ वटा टनेलमा टमाटर लगाएको छ । यहाँ उत्पादन हुने अर्गानिक तरकारी पोखरा पुर्‍याएर बेच्ने गरिएको छ ।


‘बेलायतमा बस्ने, पोखरामा बस्ने र गाउँका शिक्षकहरू मिलेर २० लाख लगानीमा अर्गानिक तरकारी खेती थालेका हौं,’ टिकोट माविका प्रध्यानाध्यापकसमेत रहेका उक्त समूहका सदस्य प्रदीप पुनले भने । सम्भावना पहिल्याउँदै अर्गानिक फार्मिङको लहर सुरु भएको उनले बताए । यहाँको मुख्य कृषि उत्पादन आलु हो ।


विषादीरहित र स्वादिलो हुने भएकाले बेनी, बागलुङ, पोखरा र काठमाडांैसम्म यहाँको लेकाली आलुको माग राम्रै छ । जिल्लाको ९ सय ८१ हेक्टरमा गरिएको टमाटर खेतीको उत्पादन १० हजार ३ सय १२ टन छ । यस्तै १ हजार ६ सय ५ हेक्टरमा लगाइने आलुको उत्पादन वार्षिक १६ हजार ४ सय ५१ टन हुने गरेको छ ।

प्रकाशित : भाद्र १३, २०७५ ११:४७
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT