सडक बन्यो पुल छैन

कान्तिपुर संवाददाता

लमजुङ — वारि र पारि सडक बनेका छन् । चार पांग्रे गाडी सडकमा सहजै गुड्छन् । क्वहोलासोंथर गाउँपालिका– २, मालिङ क्षेत्र र ७, घाम्राङ क्षेत्रबाट मिदिम खोलासँग कच्ची सडक निर्माण भएको छ । तर, खोलामा पुल नहुँदा गाउँपालिकाका अधिकांश स्थानीय अर्कै जिल्ला र स्थानीय तहबाट बेंसीसहर हुँदै गाउँपालिका केन्द्र पुग्न बाध्य छन् ।

एउटा पुल अभावमा वडा २, मालिङको कार्यालय पुग्न वडा ५ को सिङदी र पसगाउँ, वडा ७ को भोंजे र घाम्राङ क्षेत्र र वडा ९ को गिलुङ क्षेत्रका स्थानीयलाई सकस परेको छ ।

क्व्होलासोंथर– ७ का अध्यक्ष राजु गुरुङका अनुसार पारीपट्टी देखिने गरी गाउँपालिका कार्यालय छ । खोला छेवैमा घर भएका हिँडेर १ घण्टामै गाउँपालिका कार्यालय पुग्न सक्छन् । तर, पुल नहुँदा बर्खायाममा भोर्लेटार घुमेर बेंसीसहर हुँदै कार्यालय पुग्नुपर्छ । वडा ६ का अध्यक्ष मनलाल गुरुङका अनुसार सवारी साधनबाट गएमा २ देखि ३ घण्टामा सजिलै गाउँपालिका कार्यालय पुग्न सकिन्छ । तर, पुल नहुँदा पोखराबाट घुमेर तनहुँ दमौली हुँदै बेंसीसहर भएर गाउँपालिका कार्यालय पुग्नुपर्छ ।

गाउँपालिका कार्यालय मालिङदेखि मिदिम खोलासम्म र वडा ७ साल्मेदेखि मिदिम खोलासम्मको सडक जोड्ने गरी मिदिम खोलामा पुल आवश्यक छ । हिउँदमा स्थानीय खोला तर्छन् । सवारी साधनले पनि खोला तर्न सक्छन् । खोलालाई फराकिलो पारेर बगाइएको छ । तर, खोला पार गर्दा जोखिम मोल्नुपर्ने वडा ९ का अध्यक्ष नन्दजंग गुरुङ बताउँछन् ।

‘अब खोला बढेर आयो । हिउँदमा त बलजफ्ती गरौंला । बर्खामा सकिँदैन’ उनले भने । उनका अनुसार पुल नहुँदा बालबालिका र वृद्धवृद्धालाई झनै समस्या हुन्छ । पसगाउँ घर भई बेंसीसहर ७ मा बस्ने तिलप्रसाद गुरुङले मोटरसाइकल तार्न नसक्दा मिदिमखोलाको बीचमा लडेको बताए । ‘तार्न सकिन्छ कि भनेर खोलामा हालियो । मोटरसाइकल डुब्न लाग्यो । ठुलाठुला ढुंगामा अडिएर मोटरसाइकलसँगै आफैं लडियो,’ उनले भने, ‘यहाँ छिटो पुल नबनी सुखै भएन । गाह्रो हुँदोरहेछ ।’

जनप्रतिनिधिले मिदिमखोलामा पुल निर्माण गर्न चासो देखाएका छन् । अध्यक्ष प्रेम घलेले गण्डकी प्रदेश सरकारले ९ करोड रुपैयाँको लागतमा पुल बन्ने योजना रहेको बताए । ‘आगामी असोजबाट पुल निर्माण थाल्छौं । मोटर चल्ने पुल बनेपछि मिदिम पारिका जनताले सास्ती भोग्नुपर्ने छैन’ उनले भने ।

उनले स्थानीयलाई गाउँपालिकासम्म आउन सहज होस भनी सडक निर्माण गरेको र अब पुल पनि छिट्टै निर्माण हुने बताए । ‘अहिले मिदिम पारिका सबै वडा तथा गाउँमा सडक पुगेको छ,’ उनले भने, ‘सबै कुरा एकैपटक हुँदैन । तर, विकासले गति लिएको छ ।’

प्रकाशित : जेष्ठ ९, २०७६ ०९:५७
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

फरक स्वादको 'ताँजे होमस्टे’

आश गुरुङ

लमजुङ — घरबास (होमस्टे) मा प्रायः खानपिनका परिकार र स्वाद एकै प्रकारको हुन्छ । जिल्लाको विकट ताँजे गाउँ आउने पर्यटकलाई भने स्थानीयले बाह्रै महिना फरक स्वाद खुवाउन थालेका छन् ।

लमजुङको दोर्दी गाउँपालिका ६, ढोडेनीको ताँजे गाउँ । तस्बिर : आश/कान्तिपुर

समूहमा आउने पर्यटकलाई उनीहरूले कम्तीमा २२ वटा छुट्टाछुट्टै स्वादका परिकार खुवाउने गरेका छन् । दोर्दी गाउँपालिका ६, ढोडेनीको ताँजेवासीले पर्यटकलाई खुवाउने परिकारमध्ये धेरैजसो वनजंगल र पाखोबारीमा पाइन्छ । जंगली च्याउ, टुसादेखि सागपात खुवाउने गरेका छन् । अन्य गाउँ तथा होमस्टेमा नपाइने र नखुवाइने परिकार समेत उनीहरूले पर्यटकलाई खुवाउने गरेका छन् ।

सेतो चामल, मार्सी चामलको भात, मकै र कोदोको ढिँडो, रोटी, लोकल खसी, कुखुरा र भेडाको मासु, लोकल मदिरा तथा गुन्द्रुक भने बाह्रै महिना पाइन्छ । फागुन, चैत, वैशाख र जेठमा कुरिलो, ठोस्ने, रायो, चिम्टे, जरे साग, नाङले साग, खोलेसाग, निउरो, बडमले खुवाउने गरिएको छ ।

असार, साउन, भदौ र असोजमा टुसा, सिमी, बोडी, च्याउ साथै कात्तिक, मंसिर, पुस र माघमा कालो, सेतो, रातो भटमास, फुलेको सिस्नो खुवाउने गरिएको उनीहरूले बताए । यी सबै परिकारलाई सुकुटी बनाएर जुनसुकै बेला खान सकिन्छ ।

गाउँमा ५५ घर छन् । गाउँमा प्रायः घले समुदायको बसोबास छ । भूकम्पपछि पुनर्निर्माण गरिएका घरलाई स्थानीयले होमस्टेका रूपमा सञ्चालनमा ल्याएका हुन् । होमस्टे सञ्चालक मेखकुमारी घलेका अनुसार २ वटा कोठामा ४ बेड राखिएको छ । शौचालय र बाथरुम बनाइएको छ । उनीसँगै ३ घरमा होमस्टे सञ्चालन गरिएको ताँजे होमस्टे व्यवस्थापन समितिका अध्यक्ष टकलाल घलेले बताए । उनका अनुसार ३ घरबाट सुरुवात गरिए पनि कम्तीमा १० घरमा सञ्चालन गरिने उनले बताए ।

अध्यक्ष घलेका अनुसार खाद्यान्न र तरकारी बेसाउनु पर्दैन । आलु, गोलभेंडा, सबैखाले सागसब्जी गाउँमै फल्छ । ‘विकट गाउँ भएर पनि होला, सहरबजारका खाद्यान्न हाम्रोमा आउँदैन । हामी पनि प्रयोग गर्दैनौं । गाउँघरमा जे फल्छ, त्यही खान्छौं ।’

होमस्टे सञ्चालक उरमजंग घलेका अनुसार गाउँमा आउने पर्यटकलाई घाँटु, सोरठी, झ्याउरे लगायत लोपोन्मुख संस्कृति देखाइन्छ । हिमचुली र चित्रे लेकले गाउँको सुन्दरता थपेको छ । प्रुमु झरना, क्यामे झरना हेर्न लायक छन् । मौसममा हुने भीरमहले पर्यटकलाई लोभ्याउँछ ।

दोर्दी गाउँपालिका– ६ का वडाध्यक्ष नन्दराज घलेका अनुसार ताँजेबाट ऐतिहासिक तथा धार्मिकस्थल बराहपोखरी, दूधपोखरीलगयत ठाउँ जान सकिन्छ । हिमचुली बेसक्याम्प समेत जान सकिने भएकाले विदेशी पर्यटकसमेत आउने उनले बताए ।

गाउँपालिका अध्यक्ष ओमबहादुर गुरुङले ताँजेमा होमस्टे सञ्चालन गर्न २ लाख रुपैयाँ विनियोजन गरिएको बताए । ‘हामीले दोर्दीमै पहिलो होमस्टे ताँजेमा सुरु गरेका छौं । गाउँमा कृषि उत्पादनलाई बढावा दिएर अन्य गाउँमा पनि होमस्टे सञ्चालन गर्ने उद्देश्य राखेका छौं’ उनले भने । गण्डकी प्रदेश सभा सदस्य धनञ्जय दवाडीले प्रदेशको समृद्धि पर्यटकबाटै हुने दाबी गरे ।

‘प्रदेश सरकारले पर्यटनलाई समृद्धिको पहिलो आधारका रूपमा राखेको छ । हामी पर्यटनबाटै प्रदेशको समृद्धि र देशको समृद्धि चाहन्छौं’ उनले भने । पूर्वसांसद जमिन्द्रमान घलेले ग्रामीण पर्यटनबाट ग्रामीण अर्थतन्त्रलाई सबल बनाउन सकिने बताए ।

जिल्लाको पूर्वी क्षेत्रमा पर्ने ताँजे गाउँसम्म जिप जान्छ । बेंसीसहर–डुम्रे सडक खण्डको बेंसीसहर–१, उदीपुरसम्मको ८ किलोमिटर पक्की सडक हिँडेपछि ३० किलोमिटरको कच्ची सडकको यात्राबाट नौथर शेरा हुँदै ताँजे पुगिन्छ । भोटेओडारबाट दोर्दीको नौथर शेरा भएर पनि ताँजे गाउँ पुग्न सकिन्छ । ताँजे पुग्न बेंसीसहरबाट साढे ३ घण्टा लाग्छ ।

प्रकाशित : जेष्ठ ९, २०७६ ०९:५६
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT