यार्सा बेच्न तिब्बती हाट

संकलनस्थलमा राम्रो भाउ नपाएको भन्दै तिब्बत जान थालेका हुन् ।
कान्तिपुर संवाददाता

डोल्पा — यार्सागुम्बा बेच्न यहाँका व्यापारी तिब्बत जान थालेका छन् । शुक्रबारदेखि क्याटो र छोग्रामा लाग्ने हाटबजारमा यार्सा बिक्री गर्न संकलक तिब्बत जान थालेका हुन् । पाटनमा धेरै व्यापारी नआएको र संकलनस्थलमा राम्रो भाउ नपाएको भन्दै संकलक तिब्बत जान थालेका हुन् ।

यार्चा व्यापारीहरू साउनमा तिब्बतको क्याटो र छोग्रामा लाग्ने हाटबजारमा पुग्न डोल्पाको दुनैमा हिंड्दै । तस्बिर : विष्णुलाल बुढा

त्रिपुरासुन्दरी, ठूलीभेरी नगरपालिका, जगदुल्ला, मुड्केचुला र काइके गाउँपालिकाबाट एक हजार बढी यार्सा संकलक तिब्बती बजार जान थालेका हुन् । केही संकलक आइतबार तिब्बत गएको र केही संकलक सोमवार हिंड्ने तयारीमा छन् ।

तिब्बती नाकामा व्यापारीको सुरक्षाका लागि जिल्ला प्रहरी कार्यालयबाट १३ प्रहरीको टोली खटाइएको छ । उक्त टोलीसँगै नजिकैका प्रहरी चौकीका प्रहरीले हाटबजारस्थलमा सुरक्षा दिनेछन् । तिब्बतको क्याटो र छोग्रामा दुई सातासम्म हाटबजार लाग्ने गरेको छ । उक्त हाटबजारमा स्थानीयले यार्सा बेच्ने र दैनिक उपभोग्य सामग्रीको किनमेल गर्ने गरेका छन् । स्थानीय व्यावसायी धनचन्द्र बैजीले गतवर्ष यार्सा बिक्रीबाट राम्रै आम्दानी भएकाले यस वर्ष पनि राम्रो आम्दानी हुने आशा रहेको बताए ।

Yamaha

शेफोक्सुन्डो गाउँपालिकाका अध्यक्ष टसीतुण्डुप गुरुङका अनुसार सीमामा लामो समयदेखि हाटबजार लाग्दै आएको छ । ‘माथिल्लो डोल्पाका स्थानीयले यार्सागुम्बा लगायत जडिबुटी बेच्ने र त्यही रकमले वर्षभरि पुग्ने खाद्यान्न तथा दैनिक उपभोग्य वस्तु ल्याउने गरेका छन्,’ उनले भने, ‘वर्षायाममा तिब्बतमा गरिने व्यापारबाटै हिउँदमा स्थानीयवासीको दैनिक उपभोग्य सामानको जोहो हुन्छ ।’

उक्त हाटबजारमा करिब दुई क्विन्टलको यार्साको व्यापार हुने उनको भनाइ छ । विदेशमा यार्सा सोझै निकासी गर्न नपाइने भए पनि तिब्बती नाका क्याटो र मरिम्लाबाट यार्सागुम्बा तिब्बत जाने गरेको छ ।

प्रकाशित : श्रावण २१, २०७५ ११:०५
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

माटो बोकेर करेसाबारी

बस्तीदेखि टाढाबाट माटो बोकेर उनीहरूले करेसाबारी स्थापना गरेका हुन् ।
हरि गौतम

रुकुम पश्चिम — आठबीसकोट नगरपालिका–९, वादी वस्तीकी तारा वादीले घरको बलेसीसँगै करेसाबारी बनाएकी छिन् । आफ्नो घरसँगै जोडिएको थोरै जमिनको उपयोग गरेर उनले आफूलाई पुग्दो तरकारी फलाउन थालेकी छिन् । उनीजस्तै निर्मला वादीले पनि घरको बलेसीमै करेसाबारी बनाएकी छिन् ।

उनीहरूका करेसाबारीमा खुर्सानी, भान्टा, सिमी, तितेकरेलाजस्ता बेमौसमी तरकारी फल्न थालेका छन् । तारा र विपनालाई यसरी करेसाबारी स्थापना गरेर तरकारी फलाउन सजिलो भने पक्कै भएन । बस्तीदेखि टाढाबाट माटो बोकेर उनीहरूले करेसाबारी स्थापना गरेका हुन् ।

सानो जग्गा त्यसमा पनि माटो नै नभएको जग्गामा करेसाबारी बनाई तरकारी फलाउन उनीहरूले बोरामा माटो बोकेर मात्रै सम्भव भएको हो । २०७२ सालअघि भूमीहिन तारा र निर्मलाजस्ता वादी समुदायका १५ घरपरिवारले घर पाएको केही समयपछि बचेको थोरै जमिनमा करेसाबारी सुरु गरेका छन् ।

सरकारी बजेटबाट सानो जग्गासहित घर पाएका उनीहरूले बचेको थोरै जग्गाको उपयोग गरेर करेसाबारी
बनाएका छन् ।

सरकारले दिएको जग्गामा बनाइएको घर र साँघुरो ठाउँमा माटो बोकेर करेसाबारी स्थापना गरेको निर्मलाले बताइन् । ‘गरेपछि हुने रहेछ, हामी माछा मारेर तरकारी खाने समुदायका मान्छे माछा नमर्दा यत्तिकै खाने गरेका थियौं,’ निर्मलाले भनिन्, ‘अब त्यो बाध्यता टरेको छ ।’ उनले करेसाबारी स्थापनामा नेपाल जनजागरण मञ्चले सहयोग गरेको बताइन् ।

करेसाबारी निर्माणका लागि युनाइटेड मिसन टु नेपालको सहयोगमा सञ्चालित खाद्य सुरक्षित उत्थानशील समुदाय निर्माण परियोजनाले करिब एक लाख ५३ हजार रुपैयाँ सहयोग गरेको थियो । त्यस्तै करेसाबारी निर्माण, बीउ वितरण तथा तालिमको सहयोग पनि परियोजनाले गरेको थियो । करेसाबारी बनाउन बादी समुदायका सबै घरधुरीले १० देखि ३० बोरासम्म माटो बोकेको परियोजनाले जनाएको छ ।

बादी समुदाय जग्गा किनेर जनता आवास कार्यक्रमको सहयोगमा घर बनाएपछि २०७२ सालदेखि उक्त बस्तीमा सरेका हुन् । घरजग्गाविहीन भएपछि सार्वजनिक जग्गामा बसेका उनीहरूलाई साविकको आठविसकोट गाविसले हटाएको थियो ।

एक हजार दुई सय वर्गमिटर जग्गा खरिद गरेर बादी परिवारका लागि घर बनाइएको छ । घर बनाइए पनि खुला ठाउँ र शौचालय नहुँदा उनीहरूले सास्ती भोग्दै आएका छन् । आर्थिक समस्याका कारण विभिन्न समस्या भोग्दै आएको वादी समुदायको गुनासो छ ।

प्रकाशित : श्रावण २१, २०७५ ११:०४
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT