द्वन्द्वपीडित महिलासँग नाचे सांसद

कान्तिपुर संवाददाता

रुकुम पश्चिम — ५ नम्बर प्रदेशसभाको भौतिक पूर्वाधार विकास समितिकी सभापति आशा स्वर्णकार रुकुम पश्चिमको सदरमुकाममा छिन् । कर्णाली प्रदेशसभा सदस्य देवी ओली पनि जिल्ला आएको दुई दिन भयो ।

रुकुम पश्चिम मुसिकोट नगरपालिकामा द्वन्द्वपीडित महिलाहरूले गरेको तीज विशेष कार्यक्रममा नाच्दै ५ नम्बर प्रदेशसभा भौतिक पूर्वाधार समितिकी सभापति आशा स्वर्णकारलगायत । तस्बिर : हरि

उनीहरू दुवै विकास निर्माण तथा अन्य कार्यक्रमका लागि यहाँ आएका होइनन् । द्वन्द्वपीडित महिलाहरूसँग तीज मनाउने मुख्य उद्देश्य उनीहरूको हो ।


दस वर्षसम्म चलेको सशस्त्र द्वन्द्वको क्रममा राज्य र विद्रोही पक्षबाट मारिएकाहरूका आफन्त महिलाहरूले गरेको तीज विशेष कार्यक्रममा सहभागिता जनाउन उनीहरू यहाँ पुगेका हुन् । ओली साविक रुकुमको शान्ति समितिको संयोजकसमेत थिइन् । स्वर्णकारले शान्ति समितिको सदस्यको रूपमा लामो समय द्वन्द्वपीडितसँग काम गरिन् ।

Yamaha


‘द्वन्द्वपीडित महिलाहरूले कार्यक्रम आयोजना गर्नुभएको रहेछ, वर्षमा एक पटक आउने तीजमा दु:खसुख बाँडौं भनेर हामी पनि आयौं,’ स्वर्णकारले भनिन्, ‘पहिले सँगै काम गरियो उतिबेलैदेखि एकअर्कालाई दु:खपीडा बाँडेको बानी कायमै छ ।’ स्वर्णकारले रुकुम पूर्वबाट ५ नम्बर प्रदेशसभामा प्रतिनिधित्व गर्छिन् । अर्को जिल्ला र अर्कै प्रदेश भए पनि आफू द्वन्द्वपीडित महिलासँग भलाकुसारी गर्न यहाँ आइपुगेको भनाइ उनको छ ।


द्वन्द्वपीडितसँग लामो समय काम गरेको कारणले उनीहरूको खुसी र सुखमा सँगै हुन मन लाग्ने सांसद ओलीले बताइन् । बेलाबेला हुने यस्ता जमघट तथा कार्यक्रमले द्वन्द्वपीडितलाई सहयोग पुग्ने ओलीले बताइन् । ‘हाम्रा आफन्त गुमे पनि हामीसँग सरकार र सरोकारवाला हामीसँगै छन् सहयोग भइरहेको छ भन्ने महसुस उहाँहरूलाई हुन्छ, पीडितलाई थोरै भए पनि सहयोग हुन्छ भने हामीले किन समय नदिने, हामीसँगै किन ननाच्ने भनेर सँगै नाचियो,’ ओलीले भनिन् ।


द्वन्द्वपीडितहरूको संस्था संक्रमणकालीन न्याय तथा शान्ति मञ्चको आयोजना तथा मानवअधिकार तथा कानुनी सेवा केन्द्र हरप्लेसको संयोजनमा कार्यक्रम भएको थियो । संक्रमणकालीन न्याय तथा शान्ति मञ्चकी अध्यक्ष विष्णु देवकोटाले आफन्त मारिएकै कारण तीज नमाउने चलन गलत भएको बताइन् । श्रीमान् मारिएपछि व्रत बस्नुहुन्न, नाचगान गर्नुहुन्न भन्नेजस्ता गलत चलनविरुद्ध पनि आफूहरूले यस्ता कार्यक्रम गर्ने गरेको उनको भनाइ छ ।

Esewa Pasal

प्रकाशित : भाद्र २५, २०७५ १०:१८
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

३ घन्टा हिँडेर विद्यालय

कान्तिपुर संवाददाता

सल्यान — जिल्ला शिक्षा कार्यालयको अनुमतिमा शारदा नगरपालिका–११, पेदीखोलामा रहेको जनसेवा माविमा २०६६ देखि २०७३ सम्म माध्यमिक तहको पढाइ भयो ।

अहिले माध्यमिक र निम्नमाध्यमिक बन्द भएका कारण बालबालिकाहरू तीन घन्टा हिँडेर हिबल्चाको महेन्द्ररत्न माविमा जान बाध्य छन् ।


निजी स्रोतमा भर्ना गरेका शिक्षकले तलब खान नपाउँदा विद्यालय छाडेका कारण कक्षा १० बाट एकै पटक पाँचमा झर्दा मावि, निमावि तह बन्द भएको हो । यसले लामो समय हिँड्नुपर्दा बालबालिकालाई सास्ती भएको छ ।


वर्षातको समयमा सडकभरि आएको पहिरो र खोल्साखाल्सीमा ठूला पानी बग्ने गरेकाले नियमित विद्यालय जान नसकिएको कक्षा ८ मा अध्ययनरत निर्मल रोकाले बताए । उनका अनुसार गाउँमै विद्यालय हुँदा कति सजिलो थियो । ‘स्कुल नजिक हुँदा लाईन लाग्ने बेला गए पनि हुन्थ्यो,’ उनले भने, ‘अहिले त बिहान ७ बजे नै स्कुल जाने तयारी गर्नुपर्छ ।’


कक्षा ६ देखि १० सम्मको पढाइका लागि गाउँबाट ५० जनाभन्दा बढी विद्यार्थी जाने गरे पनि वर्षातका कारण नियमित पढाइका लागि जाने २० भन्दा बढी हुँदैनन् । ९ कक्षामा अध्ययनरत शालिकराम बस्नेतले विद्यालय टाढा भएकाले बिहान खाना खानुअघि नै स्कुल जाने तयारी गर्नुपर्ने बाध्यता रहेको बताए ।


कक्षा ५ उत्तीर्ण भएपछि आफ्ना बालबालिकालाई कहाँ लगेर पढाउने भन्ने समस्या भएको स्थानीय तथा विद्यालय व्यवस्थापन समितिका अध्यक्ष छविलाल रावतले बताए । ‘पहिला कक्षा १० सम्म पढाइ हुन्थ्यो, धेरै विद्यार्थी आउँदा कति रमाइलो हुन्थ्यो,’ उनले भने, ‘अहिले विद्यालयमा बालबालिका देखिन छाडेपछि तीन स्थानीय तहको केन्द्र मानिने पेदिखोला सुनसान भएको छ ।’


कक्षा १० सम्म महेन्द्र माविभन्दा बाहिर नजाने र प्लस टु पढ्नका लागि शारदा नगरपालिको श्रीनगरमा बालबालिकालाई कोठा भाँडा लिई पढाउनुपर्ने अवस्था रहेको उनले बताए ।


विद्यालयले गरेको लापरबाहीका कारण स्थानीय तथा विदेशमा बस्दै आएकाले सहयोग गर्न छाडेको नेत्रवीर पुनले बताए । यसले गर्दा हिजोआज शिक्षकले पढाउन मतलब गर्न छाडेको उनले जानकारी गराए । यसले गर्दा विद्यालयमा विद्यार्थी संख्यासमेत घट्दै गएको उनको गुनासो छ ।


मावि सञ्चालन गरेको विद्यालयमा भौतिक तथा फर्निचर प्रयाप्त भए पनि शिक्षक नहुँदा समस्या भएको प्रधानाध्यापक तोरणप्रसाद बुढाथोकीले बताए ।


उनले कक्षा पाँचसम्म सञ्चालित विद्यालयमा अहिले ४० भन्दा बढी विद्यार्थी नभएको र विद्यालयमा दुई स्थायी दरबन्दी र एक निजी गरी तीन जना मात्र शिक्षक रहेको जानकारी गराए । उनका अनुसार शिक्षक नहँुदा चार/पाँच, दुई/तीनलाई एउटै कोठामा राखेर पढाउने गरिएको छ । ‘विद्यार्थी, अभिभावक र विदेशीको सहयोगबाट आठ वर्षसम्म मावि सञ्चालन गरेको थियौं,’ उनले भने, ‘सम्बन्धित निकायले सहयोग नगरेपछि भएका शिक्षकले छाडेर अन्यत्र गएकाले समस्या भयो ।’


जिल्ला शिक्षा कार्यालयलगायत अन्यले सहयोग नगर्दा शिक्षकलाई अहिलेसम्म २ लाख ५० हजार रुपैयाँ तलब तिर्न बाँकी रहेको उनले बताए । माध्यमित तथा निम्नमाध्यमिक तह बन्द गर्नुपरेपछि झन्डै दुई सय परिवारका २ सय ५० बालबालिका प्रभावित भएको उनको भनाइ छ ।

प्रकाशित : भाद्र २५, २०७५ १०:१७
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT