‘दिगो विकासमा योगदान पुग्ने बजेट ल्याऊ’

अर्जुन शाह

(धनगढी) — आगामी आर्थिक वर्ष ०७६/७७ को बजेटमा दिगो विकास लक्षित बजेट ल्याउन विभिन्न क्षेत्रका अगुवाहरूले सरकारलाई सुझाएका छन्  । नीति तथा कार्यक्रम पारित गरिसकेको सुदूरपश्चिम प्रदेश सरकारले असार १ मा २९ अर्बको बजेट ल्याउने तयारी गरिएको जनाएको छ  ।

सुदूरपश्चिम प्रदेशसभामा आइतबार नीति तथा कार्यक्रम सार्वजनिक गरिँदै । तस्बिर : अर्जुन/कान्तिपुर

‘कनिका छरेजस्तो बजेट नल्याई दिगो विकासमा योगदान हुने बजेट ल्याउन सुझाव दिएका छौ’ उद्योग बाणिज्य संघका उपाध्यक्ष पुस्कर ओझाले भने ‘ठूलो योजना ल्याउनु पर्‍यो ।’ आर्थिक मामिला तथा योजना मन्त्रालयले बजेटको तयारीका क्रममा राजनीतिक दल, स्थानीय तह, विभिन्न क्षेत्रका प्रतिनिधिहरूसँग सुझाव लिइरहेको छ । सुझाव संकलन तथा अन्तरक्रिया कार्यक्रमका सहभागि अधिकांशले कृषि, उद्योग, जलविद्युत, पर्यटन विकासमै जोड दिएका छन् । ‘प्रदेशकै बासिन्दा, नीजि क्षेत्र र सरकारको सहभागिता जुटाउने जलविद्युतको ठूलो योजना ल्याउन सकिन्छ’ ओझाले भने ।

मन्त्रालयले ८८ वटै स्थानीय तहका जनप्रतिनिधि र कार्यकारी अधिकृतहरूसँग पनि बजेटका बारेमा छलफल तथा अन्तर्क्रिया गरेको छ । स्थानीय तहका जनप्रतिनिधिहरूले उत्पादनमूखी बजेट ल्याउनु पर्नेमा जोड दिएका छन् । ‘प्राकृतिक साधनस्रोतको उपयोग गर्दै रोजगारी बढाउने बजेट योजना ल्याउन सुझाएका छौ’ बडिमालिका नगरपालिका बाजुराका प्रमुख पदमबहादुर बडुवालले भने ‘विकट तथा मानव विकासमा पछाडी परेको क्षेत्रलाई प्राथमिकतामा राखेर बजेट ल्याउन अनुरोध गरेको छौ । सेती लोकमार्ग अछाम, बझाङ र बाजुराको विकासका लागि मेरुदण्ड हुने भएकाले त्यसतर्फ ध्यान दिनुपर्नेमा जोड दिएका छौ ।’

पर्यटन तथा स्थानीय विकास क्षेत्रका योजनाकार डा. प्रेम शर्माले प्रदेश विकासको महत्वपूर्ण आधार पर्यटन भएपनि हालसम्म धेरैले हलुका रुपमा पर्यटन भन्ने गरेको बताउँछन् । गुरु योजना बनाएर पर्यटन क्षेत्रको विकासमा प्रदेश सरकारले लगानी गर्नुपर्ने उनले बताए । ‘पर्यटन विकासका नाममा दामासाहीका नाममा रकम बाँड्ने प्रवृतिले विकास हुन्न’ उनले भने । साथै उनले हरेक योजना जनस्तरीय तहबाट माग भई आउनुपर्ने बताए । ‘अहिले प्रदेशसँग योजना छैन । सरकारले योजनाका नाममा पैशा अन्धाधुन्ध छरिरहेको छ’ उनले भने ‘कतिपय योजनाहरूको जनतासँग कुनै सम्बन्ध देखिदैन् । त्यसो हुने भए ठूलो त्रुटी हुन्छ ।’

राष्ट्रिय योजना आयोगका पूर्व सदस्य विजय कुँवरले सेती लोकमार्ग, ताक्लाकोट पुग्ने सडकमा प्राथकिता दिनुपर्ने बताए । कृषिमा आधुनिकीकरण गर्नुका साथै जैविक विविधताको संरक्षणमा प्राथमिकता दिइनुपर्ने बताउँदै कुँवरले भने ‘वन, खानी लगायत प्राकृतिक स्रोतमा लगानी गरेर आत्मनिर्भरता बढाउने योजना ल्याउनु पर्छ ।’शिक्षाविद डा. हेमराज पन्तले जिविकोपार्जनका कार्यक्रममा प्राथमिकता दिइनुपर्ने बताए ।

प्रकाशित : जेष्ठ २९, २०७६ १२:४५
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

१५ वर्षदेखि पाटीकै बास

सडकले बिचल्ली
‘प्रतीक्षालयमा बसेरै खान नपुग्ने भएकाले पेट पाल्न गाउँगाउँ गएर मादल मर्मतको काम गरिरहेको छु’
विप्लव महर्जन

(सल्यान) — सडक निर्माणका क्रममा घर भत्किएपछि शारदा नगरपालिका १, शान्तिनगरका ६० वर्षीय वीरबहादुर बादी १५ वर्षदेखि सार्वजनिक प्रतिक्षालयमा बस्न बाध्य छन्  । वर्षौदेखि प्रतिक्षालयमा बस्दा बादीले स्वास्थ्य अवस्था पनि बिग्रँदै गएको छ  ।

शान्तिनगर–खलंगा सडक निर्माणका क्रममा घर भत्किए पनि उनले क्षतिपूर्ति पाउन सकेनन् । पत्नीको मृत्यु भइसकेको र एकमात्र सन्तान छोरीको बिबाह भएकाले उनी प्रतिक्षालयमा एक्लै बस्दै आएका छन् । बादीले पुर्ख्यौली पेशाबाटै जीविकोपार्जन गरिरहेका छन् ।

मादल मर्मत गरेर बिहान–बेलुकीको गुजारा गर्दै आइरहेको उनले जनाए । शारिरीक रुपमा कमजोर बन्दै गए पनि कसैले सहयोग नगरेको उनको गुनासो छ । जीविकोपार्जनमा समस्या हुन थालेपछि गाउँ गाउँमा गएर मादल मर्मत गर्ने गरिरहेको उनले बताए ।

खुला प्रतीक्षालयमा बस्दा चिसोले हातखुट्टा र शरीर दुख्ने गरेको उनको गुनासो छ । ‘प्रतिक्षालयमा बसेरै खान नपुग्ने भएकाले पेट पाल्न गाउँगाउँ गएर मादल मर्मत गर्ने गरिरहेको छु, आसपासका स्थानीय मादल लिएर यही मर्मतका लागि आउने गरेका छन्,’ उनले भने, ‘एउटा मादल मर्मत गरेवापत दुईदेखि ६ सय रुपैयाँसम्म कमाउने गरेको छु, जसोतसो गुजारा चलिरहेको छ ।’

पहिले बस्ने घर हुँदा नयाँ मादल निर्माण गर्ने गरेका उनले अहिले मर्मतमात्रै गर्छन । ‘भएको सानो घर बाटोले लग्यो,’ उनले भने, ‘बस्ने ठाँउ नभएपछि प्रतिक्षालयमा बस्दै आइरहेको छु ।’ गर्मीयाममा खासै समस्या नभए पनि वर्षा र हिउँदमा सास्ती हुने गरेको उनको भनाइ छ ।

हिउँदमा चिसोका कारण रातभरी आगो बालेर जाग्राम बस्ने गरेको उनी बताउँछन् । वर्षामा पानी परेको दिन जाग्राम बस्नुपर्ने वा आफन्तको घरमा शरण लिन जानुपर्ने बाध्यता रहेको उनले जनाए । जनता आवास कार्यक्रमअन्तर्गत सरकारले गाउँका २० बादी परिवारलाई घर बनाइदिए पनि आफूलाई बेवास्ता गरेको उनको गुनासो छ ।

बाँया आँखामा समस्या आउन थाले पनि रकम अभावमा उपचार गर्न नसकेको बादीको भनाइ छ । ‘बाँया आँखाले देख्न छाडेकाले काम गर्न झन कठिनाई भएको छ,’ उनले भने, ‘६० वर्ष पुगे पनि सरकारी निकायले कुनै सहयोग गरेका छैनन् ।’ प्रतिक्षालयमा छाना बाहेक चारैतिर खुल्ला भएकाले बृद्धको अबस्था दयनीय बन्दै गएको स्थानीय संगीता नेपालीले बताइन् ।

प्रकाशित : जेष्ठ २९, २०७६ १२:४४
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT