अन्तर्राष्ट्रिय फुटबलबाट संन्यास लिँदै अनिल गुरुङ

राजु घिसिङ

काठमाडौं — ओमानी गोलकिपर अली अल–हब्सीले जर्मन महारथी बायर्न म्युनिखविरुद्ध यूईएफए कप (सन् २००७–०८) मा उत्कृष्ट प्रदर्शन गरेपछि खेल बराबरीमा टुंग्याएका थिए । त्यसबेला इंग्लिस प्रिमियर लिग क्लब बोल्टन वन्डर्समा रहेका सम्हालेका अल–हब्सी ओमानका पनि मुख्य गोलकिपर थिए । नेपाली फरवार्ड अनिल गुरुङले १० वर्षअघि यिनै गोलकिपरविरुद्ध पहिलो रोजाइमा खेल्दै अन्तर्राष्ट्रिय फुटबलमा डेब्यू गरेका थिए ।

नेपाली राष्ट्रिय टिम र ओमानको खेल थियो, २०१० विश्वकप छनोट । एसियाली छनोटको पहिलो चरणको पहिलो लेग मस्कटमा थियो र त्यसमा अल–हब्सीको टिम ओमानले २–० को जित निकाल्यो । नेपालको तुलनामा निकै माथिल्लो स्तरको टिमविरुद्ध अनिलले तहल्का त मच्चाउन सकेनन् तर त्यहींबाट सुरु अन्तर्राष्ट्रिय फुटबलको करिअरमा भने उनी ‘बिट’ मार्ने स्थितिमा आइपुगेका छन् ।

एसियन कप २०१९ को छनोटमा मंगलबार नेपाल र फिलिपिन्स सातदोबाटोस्थित एन्फा कम्प्लेक्समा प्रतिस्पर्धा गर्दै छन् । र, यसैलाई उनले बुट थन्क्याउने उपयुक्त अवसरका रूपमा लिएका छन् । ‘संयासबारे पहिले पनि सोचेको थिएँ तर पछिल्लो समयमा खेल (लिग) नभएपछि घरेलु मैदानमा औपचारिक अन्तर्राष्ट्रिय खेल भइरहेको छैन । यो नै संन्यास लिनलाई मेरो लागि सबभन्दा राम्रो हुन्छ भन्ने लाग्यो,’ अनिलले भने ।

उनी गत वर्ष त्रिवेन्द्रममा भएको साफ च्याम्पियनसिपमा राष्ट्रिय टिमका कप्तान बनेका थिए । पहिलो रोजाइमा निरन्तर नरहे पनि उनले नै त्यसयताका अधिकांश प्रतियोगितामा नेपाली टिमको नेतृत्व गरिरहेका छन् । प्रशिक्षक ग्योतोकु कोजीले मंगलबार एन्फा कम्प्लेक्समा मैदानमा उतारेमा उनको ५० क्यापको कोसेढुंगा पनि पूरा हुनेछ । अखिल नेपाल फुटबल संघ (एन्फा) का पदाधिकारी र परिवारसँग सल्लाह गरेरै आफूले संन्यास लिने निर्णय गरेको उनले बताए । 

‘एन्फा नेतृत्वसँग पनि कुरा भइसक्यो । त्यसैले फिलिपिन्सविरुद्ध अन्त्यतिर मैदानमा प्रवेश गरेर भए पनि ५० क्याप पूरा गर्न पाउने सोचेको छु । म योभन्दा बढी खेल्ने खेलाडी हो तर समयले गर्दा यति नै हुने भयो,’ यमनसँगको खेलअघि जापानमा ट्रेनिङ गरेर फर्कंदा नै संन्यास लिने तयारी गरेको उल्लेख गर्दै उनले भने, ‘पहिलो प्रयासमा यू–१६ को क्याम्पसम्म पुगेको थिएँ । त्यसपछि यू–१९ र यू–२३ टिमबाट खेल्दै राष्ट्रिय टिममा पुगेको थिएँ । यसरी हेर्दा १२–१३ वर्ष अन्तर्राष्ट्रिय फुटबल खेलेछु । जब जापानमा ट्रेनिङका लागि गयौं तब नै संन्यास लिनुपर्ने समय आयो भन्ने लागेको थियो ।’

चोटका कारण ताजिकिस्तानसँगको दुवै खेलमा टिम बाहिर रहेकाले उनले ५० क्यापसँगै संन्यासका लागि थप ६ महिना प्रतीक्षा गरेको हुनसक्छ । ‘यो निर्णय लिन एकदमै गाह्रो भयो । धेरै सोचें । संन्यास लिने/नलिने मनमा धेरै कुरा खेलें । केही समयअघि नै लिने पनि सोचेको थिएँ तर फेरि खेल्नसक्छु, अझै टिममा पर्न सक्छु भन्ने लागेको थियो,’ पोखराका ३१ वर्षीय उनले भने, ‘यो उमेर अझै पनि खेल्ने समय हो । अझै १–२ वर्ष खेल्न सक्छु । सबै कुरा मिहिनेत नै हो । तर पछिल्लो समय फुटबलको गतिविधि देखेर यस्तो निर्णय लिइएको हो ।’

राजधानीमा चार वर्षअघि भएको साफ च्याम्पियनसिपमा नेपालको सेमिफाइनल यात्रामा उनले बंगलादेश र भारतविरुद्ध गोल गरेका थिए । त्यसयता उनले गोल गरेका छैनन् र क्रमश: टिममा पनि उनको स्थान अनिश्चित भइरहेको छ । उनी भन्छन्, ‘नेपाली खेलाडी सधंै फर्ममा नहुने रहेछ किनभने यहाँ निरन्तर लिग नै भइरहेको छैन । विभागीय टिमको जस्तो अरु क्लबमा ट्रेनिङ हुन्न । मैले पनि आफै ट्रेनिङ गरेर नियमित खेल्न सकेको हो । तैपनि राष्ट्रिय टिममा मौका पाउन गाह्रो भयो । सिनियर खेलाडीको लागि सधैं यस्तो राम्रो हुन्नजस्तो लाग्छ, त्यसैले पनि संन्यासको योजना बनाएको हुँ ।’

पाँच वर्षयता उनी नियमित मनाङ मस्र्याङ्दी क्लबबाट खेलिरहेका छन् । तर लिग नहुँदा तीन वर्षयता तलबविहीन भएको उनले सुनाए । ‘मेरो खेल खस्किनुको मुख्य कारण लिग नहुनु होजस्तो लाग्छ । मेरो मात्र होइन, अरु धेरै खेलाडीको प्रदर्शन खस्किएको छ । क्लबबाट र लिग नखेली राष्ट्रिय टिमबाट खेल्नुपर्दा यस्तो भएजस्तो लाग्छ । क्लबले दिने तलब नै खेलाडीको मुख्य आम्दानी हो । त्यसैले लिग राम्रो भयो भने नै खेलाडीको आर्थिक अवस्था पनि राम्रो हुनसक्छ र यसैले नेपाली फुबटल बलियो बनाउँछ । लिग नभएकाले नै खेलाडीको स्तर खस्किने र विदेसिने समस्या आएको हो ।’

राष्ट्रिय टिमबाट संन्यास लिए पनि अझै २–३ वर्ष क्लब फुटबल खेल्ने उनको योजना छ । ‘तर त्यसका लागि पनि लिग हुनुपर्छ । लिग भएन भने सोच्नुपर्ने अवस्था आउँछ,’ उनले भने, ‘मेरो आफ्नै बिजनेस पनि छ । यतिका वर्ष फुटबलमै लागें । जानेको पनि फुटबलमै हो । त्यसैले फुटबलबाट भने टाढिने छैन । कुनै न कुनै रूपमा फुटबलमा रहिरहने छु ।’

महँगा खेलाडी
आठौं साफ खेलकुदमा वसन्त गौचन उत्कृष्ट खेल र चकलेटी अनुहारले निकै लोकप्रिय बनेका थिए । उत्कृष्ट फुटबल खेल्नुपर्ने उमेरमा उनी जापानतिर लागे । त्यसको केही वर्षपछि नै उनकै सहर पोखराबाट अर्को स्टारका रूपमा अनिल उदाए ।

सहारा क्लबमा फुटबल कौशल सिक्दै सहिद स्मारक ‘ए’ डिभिजन लिग खेल्न काठमाडौं उपत्यका प्रवेश गर्दा उनी १६ वर्षको मात्रै थिए । मानभवनको ब्रिगेड ब्वाइज क्लब (बीबीसी) मा छँदा बेलायती प्रशिक्षकले लिगमा उनलाई ‘ब्रेक’ दिए । सुरुमा उनी राइट विंगर थिए, स्पिड राम्रो भएकाले उनलाई फरवार्ड बनाइएको थियो ।

‘म व्यावसायिक खेलाडी थिइनँ । अनुभव थिएन । फुटबल कसरी खेल्ने भन्ने पनि थाह थिएन,’ २०६१ सालमा बीबीसीबाट ए डिभिजन लिग खेल्दाका दिन सम्झिए, ‘इंग्ल्यान्डका कोचले ट्रेनिङ गराउँथे । त्यसैले राम्रो भएँ । पैसा कमाउन थालें । थ्रीस्टारले अलि राम्रो तलब दिने प्रस्ताव गर्‍यो । अनि मिहिनेत गरेर राम्रो खेलेमा पैसा पनि आउँदो रहेछ भन्ने भयो ।’
बेन्चबाट लिग सुरु गरेका उनी पछि पहिलो रोजाइबाटै खेल्न थाले । उनलाई बीबीसीले प्रतिखेल ५ सय रुपैयाँ दिएको थियो । अर्को वर्ष थ्रीस्टार पुगे । सुरेन्द्र तामाङ र सन्तोष साहुखलको सब्स्टिच्युटका रूपमामात्र खेल्ने अवसर पाए पनि उनले त्यहाँ मासिक ६ हजार पाएका थिए । २०६३ सालमा मासिक १२ हजार लिएर मनाङबाट खेल्दा उनले ए डिभिजन लिगमा सर्वाधिक ३२ गोल गरेका थिए । त्यसैले उनको मूल्य आकासियो र नेपालकै सबभन्दा महँगा फुटबलरका रूपमा उनलाई मासिक २६ हजारमा न्युरोड टिम (एनआरटी) ले अनुबन्ध गर्‍यो । तर एन्फा विवादको कारण लिग नै बन्द भयो ।

नेपाली फुटबलमा मनाङ र थ्रीस्टारबीच शीर्षताको होड भइरहेको बेला एनआरटीले ‘ड्रिम टिम’ बनाएको थियो । लिग नभए पनि एनआरटीले बुढासुब्बा गोल्डकपलगायत केही प्रतियोगिता जितेको थियो । सिक्किममा भएको गभर्नर्स गोल्डकपको फाइनलमा थ्रीस्टारलाई हराएर एनआरटीले ट्रफी चुमेको थियो । त्यसमा अनिलले उत्कृष्ट प्रदर्शन गरेका थिए । उनीमाथि भारतीय क्लब पनि आकर्षित भए । अनुबन्धको प्रस्ताव आयो । यसैबेला उनी सहारा युकेको सहयोगमा इंग्ल्यान्डको छैटौं डिभिजन क्लब ‘वोकिङ’ मा ट्रायल दिन बेलायत पुगे । अनुबन्धको प्रस्ताव पनि आयो तर वर्क परमिट नपाउँदा उनी स्वदेश फर्किए ।

बेलायतबाट फर्केलगत्तै भारतको आई लिगको क्लब सिलोङ लाजोङले अनिललाई मेघालय बोलायो । उनलाई २०६६ कात्तिकमा ६३ लाख रुपैयाँ पारिश्रमिक तोक्दै सिलोङ लाजोङले तीन वर्षको लागि अनुबन्ध गर्‍यो । त्यस रकम पनि नेपाली फुटबलको अर्को कीर्तिमान थियो । उनले आई लिगलगायत केही प्रतियोगिता खेले । गोल पनि गरे । तर उनको सिलोङसँगको सम्बन्ध दुई वर्षमै टुट्यो । अनिल सिलोङ लाजोङबाट फर्केर पुन: मनाङमा आबद्ध भएका थिए । मनाङको कप्तानी पनि गरेका उनले क्लब फुटबलमा दुई दर्जन बढी नकआउट प्रतियोगिताको उपाधि जितेका छन् । २०७० सालको ए डिभिजन लिग जित्नु नै उनको करिअरको मुख्य उपाधि हो ।

ती हेडलाइन
‘मैले करिअरमा जति गोल गर्थें, अखबारहरूमा हेडलाइनमा मेरै नाम छापिन्थ्यो । एकदमै खुसी लाग्थ्यो । हाई–स्कोरर । बेस्ट प्लेयर । नेपालको सबभन्दा महँगा खेलाडी । यस्तै–यस्तै शीर्षक । अहिले आएर ती कुरा एकदमै मिस हुन्छ,’ हेडरमा अब्बल मानिएका उनले भने, ‘यहाँसम्म आइपुग्ने कहिल्यै सोचेको थिइनँ । अहिले रिटायर्ड हुन लागेको पनि होइनजस्तो लाग्छ । सबै खेलाडीले एक दिन संन्यास लिनैपर्छ । तर मलाई यो दिन पनि आयो भन्ने विश्वासै लागिरहेको छैन ।’

उनले नेपालका लागि ९ गोल गरेका छन्, जुन हरि खड्का र निराजन रायमाझीको कीर्तिमान (१३) भन्दा ४ गोल कम हो । नेपाली फुटबलको इतिहासमा आफूलाई कहाँ राख्ने ? उनी भन्छन्, ‘दक्षिण एसियामा अनिल गुरुङ भनेर चिन्छन्, एकदमै खुसी लाग्छ । मनाङ, थ्रीस्टारबाट गरेको गोल र राष्ट्रिय टिमको करिअरको आफैले मूल्यांकन गर्दा म उच्च तहकै खेलाडी होजस्तो लाग्छ ।’

अनिल नेपाली फुटबलमा मैदानभित्र मिहिनेत र अनुशासनका पर्याय पनि मानिन्छन् । उनी आफूलाई पनि एकदमै मिहिनेत ठान्छन् । ‘भाग्यमानी पनि छुजस्तो लाग्छ,’ उनले भने, ‘सहारा क्लब, सहारा हङकङ, सहारा युके र दिदी (सुमित्रा) ले ठूलो सहयोग गरेका छन् । डम्बरसिंह गुरुङदेखि स्वदेशी–विदेशी धेरै प्रशिक्षकले मेरो करिअरमा साथ दिएका छन् ।’ इंग्ल्यान्ड यात्राबारे उनी भन्छन्, ‘वोकिङको ट्रेनिङ मेरो करिअरको टर्निङ प्वाइन्ट हो । त्यहींबाट खेल सुधार गर्न मिहिनेत गर्नुपर्ने सोच आयो । ट्रेनिङ र व्यावसायिक फुटबल कस्तो हुँदोरहेछ भन्ने मैले बुझें ।’

दर्शकले भरिएको दशरथ रंगशालामा ८ वर्षअघि प्रधानमन्त्री कपको उपाधि जित्दाको क्षणलाई उनी अविस्मरणीय मान्छन् । ‘औपचारिक प्रतियोगिता थिएन तर सहभागी टिम बलिया थिए । हामीले उपाधि जितेर धेरै खुसी भएका थियौं,’ उनले भने, ‘गत वर्ष मेरै नेतृत्वमा सोलिडारिटी कप जित्दा पनि खुसी लागेको थियो ।’ गत वर्ष नेपाली टिमले तीन उपाधि जिते पनि लिग नहँुदा स्तर भने खस्किरहेको उनको अनुभव छ ।

नेपाली फुटबलमा दुई दशक बढी राज गरेका गणेश थापालाई भ्रष्टाचार अभियोगमा फिफाले प्रतिबन्ध लगायो । अनिलका समकालीन पाँच खेलाडी पनि ‘म्याच फिक्सिङ’ काण्डमा एएफसीले आजीवन प्रतिबन्ध सुनायो । ‘यो (फिक्सिङ) संसारभरकै समस्या हो । नेपाली टिममा पनि एक समय भएको थियो होला तर त्यसै कारण नेपाली फुटबल खस्किएको भन्ने चाहिँ होइन । व्यवस्थित लिग नहुनु नै मुख्य समस्या हो ।’

प्रकाशित : कार्तिक २५, २०७४ ०७:०१
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT

बहुप्रतीक्षित मुलपानी मैदान

विनोद पाण्डे

काठमाडौं — विनोद दासको कप्तानीमा नेपालले सन् २००२ को आईसीसी यू–१९ विश्वकपमा प्रतिस्पर्धा गरिरहेको थियो । दोस्रोपल्ट युवा विश्वकपमा खेलिरहेको नेपालले न्युजिल्यान्डमा टेस्ट खेल्ने पाकिस्तान र बंगलादेशलाई पराजित गरी स्तब्ध नतिजा निकाल्यो । यसले विश्व क्रिकेटको ध्यान नेपालतर्फ तानिएको थियो ।

अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेट परिषद् (आईसीसी) ले त्यसको केही समयपछि नै नेपालमा ग्लोबल क्रिकेट एकेडेमी बनाउने प्रस्ताव गर्नु न्युजिल्यान्डमा यू–१९ विश्वकपमा युवा टोलीले देखाएको प्रदर्शन एउटा कारण थियो । नेपाल प्लेट फाइनलसम्म पुग्यो । नेपाली खेलाडीले पनि आफूमा भएको प्रतिभा देखाए ।

आईसीसीको प्रस्तावमा नेपालले मैदान खोज्न गृहकार्य सुरु गर्‍यो । कहिले पोखरा त कहिले मुलपानी । यो सूचीमा पर्‍यो । यसले नेपाली क्रिकेटको सर्वोच्च निकाय क्यानभित्र कलह नै ल्यायो । कोही पोखरामा हुनुपर्छ भन्ने कोही काठमाडौंमै । धेरै पानी पर्ने हुनाले पोखरामा हँुदैन भन्ने एकथरि थियो । अर्काथरि फोहोर फाल्ने गोकर्णको ल्यान्डफिल्ड साइट भएकाले मुलपानीमा वातावरणीय असर पर्छ भन्ने थिए ।

ग्लोबल एकेडेमीमा नेपाली क्रिकेटका अन्य राजनीतिक पक्षको प्रभाव पनि थियो । त्यसपछि सेन्ट्रल, रिजनल एकेडेमीका रूपमा प्रस्ताव आयो । त्यसमा पनि क्यानभित्र सहमति जुट्न सकेन । जतिखेर नेपालललाई विभिन्न एकेडेमीको प्रस्ताव आएको थियो, त्यस समयमा माओवादी द्वन्द्व थियो । अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेटले सुरक्षाको हिसाबले नेपाल उचित देखेन । अन्तत: नेपालबाट यो फर्किएर गयो । नेपाललाई दिने भनिएको ग्लोबल एकेडेमी आईसीसीले दुबईमा बनाएको छ ।


०००

मुलपानीले त्यसयता मैदानका रूपमा स्थान पाउन पनि संघर्ष गर्दै आएको छ । ३ सय ६५ रोपनी पर्ति जग्गा स्थानीयले क्रिकेटका लागि भनेर २०६१ सालमा सरकारमार्फत राष्ट्रिय खेलकुद परिषद्लाई भोगाधिकार गर्न दिएको थियो । त्यो अतिक्रमणमा पर्दा अहिले झन्डै २ सय ९६ रोपनीमा झरेको छ । माथिल्लो र तल्लो गरी त्यसमा दुई मैदान खेल्नका लागि बनाइँदै गरेको हो ।

आईसीसीबाट क्यान निलम्बनमा पर्नु अघि सरकारले यसको निर्माणका लागि बजेटबाटै सम्बोधन गर्ने गरेको थियो । एसियाली क्रिकेट परिषद्ले पनि आर्थिक सहयोग गर्दै आएको थियो । ५ महिनाअघि दलजीत श्रीपाइली युवा तथा खेलकुदमन्त्री हुँदा आफूहरूले मैदानलाई खेल्न योग्य बनाउन सहयोग मागिएको क्यानका चिफ अफरेटिङ अफिसर छुम्बी लामा बताउँछन् । युवा तथा खेलकुद मन्त्रालय र परिषद्ले काठमाडौं जिल्ला खेलकुद विकास समितिमार्फत नेपाली राष्ट्रिय टोलीका उपकप्तान ज्ञानेन्द्र मल्ललाई मुलपानी क्रिकेट मैदान समितिको संयोजक बनाएर १५ लाखभन्दा बढी रकम निकास गरी माथिल्लो मैदान खेल्न योग्य बनाइएको हो ।

दास युवा टोलीबाट राष्ट्रिय टोलीका कप्तान भएर संन्यास लिई यू–१९ को प्रशिक्षक बनिसकेको अवस्थामा मुलपानी क्रिकेट मैदान बल्ल खेल्न योग्य बनेको छ । शनिबार प्रदर्शन खेल्दै बहुप्रतीक्षित यस मैदानको शुभारम्भ गरिँदै छ ।

स्थानीय तथा पत्रकार नरेश फुयाल लामो समयदेखि सपना पूरा हुन लागेको बताउँछन् । पोखरामा ग्लोबल एकेडेमी नबन्ने भएपछि आफूले नै यहाँबाट पनि हिमाल देखिन्छ भनेर क्यान पदाधिकारीलाई बोलाएर मुलपानी देखाएको उनी सम्झन्छन् । ‘पोखरामा ग्लोबल एकेडेमी नबन्ने भएपछि माछापुच्छ्रे नभए पनि दोर्जे लाक्पा हिमाल त देखिन्छ नी भनेर मैले क्यानका पदाधिकारीलाई मुलपानीको जग्गा देखाएको थिएँ,’ उनले भने । उनका अनुसार त्यसपछि काठमाडौं महानगरपालिकाका मेयर केशव स्थापित मुलपानीमा क्रिकेट रंगशाला बनाउनुपर्‍यो भनेर आफैं प्रस्ताव लिएर गएँ ।

स्थानीयको केही माग अहिले पनि रहेको फुयाल बताउँछन् । ‘हामीले मुलपानी क्रिकेट मैदान नै नाम हुनुपर्छ भनेर जग्गा दिएका थियौं । स्थानीयले आहान गरेर यो पर्ति जग्गा दिएका हौं,’ फुयालले भने, ‘मैदान छिर्ने अहिलेको बीचको बाटो भत्काएर बाहिरी भागबाट बनाएमा दुवै मैदानलाई डिस्टर्व हुँदैन । आम्दानीको केही हिस्सा स्थानीय वडाले पाउनुपर्छ । रोजगारीको अवसरमा स्थानीय तह प्राथमिकतामा पर्नुपर्छ । स्थानीयले पनि खेल्ने वातावरण बनाइनुपर्छ ।’
०००

खेल्न योग्य बनाइएको माथिल्लो मैदानमा ४ विकेट छ । मैदानको आकार केही सानो छ । विकेटको सिधा भाग दुवैतर्फ ६० यार्डको छ । अफ र अन साइड ८० यार्डको छ । असारमा यसलाई मैदानको स्वरुप दिन पुन: पिच निर्माणको काम सुरु भएको थियो । एक महिनादेखि पिचको सम्भार गर्न सुरु गरिएको क्युरेटर मधु तामाङ बताउँछन् ।

‘नयाँ विकेट हो, एकपल्ट नखेलेसम्म केही थाहा हँुदैन, विकेट राम्रै हुन्छ भन्ने आस छ,’ तामाङले भने, ‘आउट फिल्ड खेल्नलायक छ तर राम्रो नै चाहिँ होइन । मैदानमा पानी खासै हाल्न पाएका छैनौं, रोल पनि राम्रोसँग गरेको छैन । त्यही भएर केही खाल्डाखुल्डी छन् । मर्मत सम्हार गर्ने हो भने यो अन्तर्राष्ट्रिय स्तरको हुन्छ ।’ उनका अनुसार १ टनको रोलमात्र मुलपानी मैदानमा छ । जबकि यसका लागि २ टनभन्दा माथिको रोल चाहिन्छ ।

बिहीबार नेपाली राष्ट्रिय टोलीले मुलपानीमा माथिल्लो मैदानमा आएर फिल्डिङ गरेको थियो । मैदान निकै सुख्खा देखिएको छ, बलौटे माटो रहेका कारण घाँस त्यति देखिन्न । तटबन्धन नहुँदा वर्षाको समयमा मैदान जोखिममा पर्न सक्छ । तटबन्धन नहुँदा दुई वर्षअघि वर्षामा मैदान घेरिएको पर्खाल नै ढल्न पुगेको थियो । त्यसपछि फलामको रेलिङको बार अझ भित्र ल्याएर लगाई मैदानको आकार घटाइएको थियो । ‘खेल्नलाई मैदान ठिक भएको छ, तर पूर्वाधार केही छैन । बाउन्ड्री पर्खाल, तटबन्धन केही छैन ।

दर्शक बस्ने स्थान छैन, संघ नहुँदा व्यवस्थापनको हिसाबमा धेरै कमजोरी छन्,’ मुलपानी मैदानलाई परिषदबाट समन्वयकर्ताको रूपमा खटाइएका राधाकृष्ण विष्टले भने, ‘राष्ट्रिय खेलाडीहरू खेलेर मैदानको सुरुआत हुँदैछ भनेर सन्देश जानु निकै सकारात्मक पक्ष हो ।’ मुलपानीमा ग्लोबल एकेडेमी बन्ने घोषणा हुँदा उपमा फुयाल स्कुल जान्थिन् । ‘म २–३ कक्षामा
पढ्दादेखि नै यहाँ क्रिकेट मैदान बन्छ भनेको थियो । त्यसपछि बन्छ बन्दैन भन्ने चर्चा चलिरह्यो,’ स्थानीय उपमा भन्छिन्, ‘अहिले मैले ब्याचलर्स पढाइ सकें । मैदान भए पनि बनेको छ । भोलिको दिनमा यो अन्तर्राष्ट्रिय मैदान भएको हेर्न चाहन्छु ।’

प्रकाशित : कार्तिक २५, २०७४ ०७:०१
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT