अल्ट्राको नशा

मीरा राई र समीर तामाङ तीन वर्षअघि एसियन च्याम्पियन भएसँगै नेपालमा अल्ट्रा दौडको लहर नै चलेको छ ।
राजु घिसिङ

काठमाडौं — भोजपुरका तीर्थबहादुर तामाङ एसएलसी उत्तीर्ण गरेपछि उच्च शिक्षा अध्ययनका लागि धनकुटा पुगेका थिए । उनी धनकुटा बहुमुखी क्याम्पसमा २०६२ सालतिर अध्ययन गरिरहेका थिए । त्यसैबेला धनकुटामा क्षेत्रीय खेलकुद भइरहेको थियो । उनले पहिलोपल्ट एथलेटिक्सको प्रतिस्पर्धा हेर्ने मौका पाएका थिए । ‘कुद्ने पनि खेल हुन्छ र भन्ने लाग्यो,’ उनले सुनाए, ‘कलेज पढ्दासम्म मलाई दौड्ने पनि खेल हो भन्ने थाहै थिएन ।’

कलेज छाडेको एक दशक पनि भएको थिएन, उनी ६ घण्टा १४ मिनेट ५३ सेकेन्डको कोर्स रेकर्ड बनाउँदै चीनमा भएको डाली अल्ट्रा स्काइम्याराथनमा पहिलो नै भए । यसबीच नेपाली सेनामा भर्ती भइसकेका उनको उपाधि यात्रा पनि रोचक छ । उनले १०० किमिको दौडमा ८० किमि पूरा गरिसकेका थिए । सन् २०१४ को घटनाबारे उनले भने, ‘दौड्दादौड्दै बस्तीमा पुगे । बाटो देखाउने संकेतलाई बच्चाहरूले घुमाइदिएछन् र म त्यतैतिर लागें । अलि पर पुगेपछि केही संकेत देखिनँ त्यसैले व्यवस्थापकलाई सम्पर्क गरें । अनि गलत बाटोतिर दौडिएको थाहा पाए । फेरि कोर्समा फर्कंदा ५ मिनेट खेर गइसकेको थियो । मैले दौड नै त्याग्ने कुरा गरे तर व्यवस्थापकले मानेनन् । त्यसैले दौडिएको त म नै पहिलो भएछु ।’

यसरी बाटो बिराएर पनि प्रतिस्पर्धामा जितिन्छ भने नेपाली धावकको गति कति तीव्र छ भनी अनुमान गर्न सकिन्छ । ३० वर्षीय तीर्थले त्यही साल भाइब्राम हङकङ (१०० किमि) पनि जितेका थिए । इटाली र स्विट्जरल्यान्डमा भएको यूटीएमआर (११८ किमि) को उपाधि गत वर्ष जितेका उनले आर्मीको टिमसँग अक्सफाम ट्रेलवाकर (१०० किमि) मा पनि दुईपल्ट स्वर्णपदक जितेका छन् । हङकङमा दुई साताअघि सम्पन्न अक्सफाम ट्रेलवाकरमा तीर्थ, समीर तामाङ, पूर्ण तामाङ र वेदबहादुर सुनुवारले नेपाली सेनालाई सफलता दिलाएका थिए ।

रामेछापका ३३ वर्षीय समीर उनै धावक हुन्, जसले हङकङमा सन् २०१४ मा भएको एसियन स्काइरनिङ च्याम्पियनसिपमा मीरा राईसँगै स्वर्ण जितेका थिए । सेनाका समीर र पूर्वछापामार मीरा त्यसबेला प्रायोजकविहीन नै हङकङ पुगेका थिए । एसियन च्याम्पियन भएपछि दुवैले प्रायोजक पाएका थिए । तर समीर शान्ति सेनाको रूपमा मिसनको ड्युटीमा खटिए । मीरा भने साहसिक दौडमै निरन्तर लागिन् र सकाइरनरन वल्र्ड सिरिजको मोन्ट ब्लान्क (फ्रन्स) मा कीर्तिमानसहित स्वर्ण हात पारेपछि खुबै चर्चित बनिन् । अहिले उनी नेपाली साहसिक दौडकी अघोषित दूत नै बनेकी छन् ।

५० किमिको अल्ट्रा–ट्रेल अस्ट्रेलिया २०१७ मा पहिलो भएका समीरले चार वर्षअघि नै हङकङमा लान्ताउ १०० किमिमा पनि सफलता हात पारेका थिए । यसपल्ट अक्सफाम जितेपछि उनले भने, ‘उकालोओरालोमा दौडन गाउँमै सिकियो । सेनामा भर्ती भएपछि त्यसले निखार पायो र प्रतिस्पर्धा जित्न सजिलो भयो । सेनाभित्र निरन्तर ट्रेनिङ हुने भएकाले हामी भाग्यमानी पनि रह्यौं । बाहिर हामीभन्दा पनि उत्कृष्ट धावकहरू छन् तर नियमित ट्रेनिङ गर्ने अवसर नपाउँदा उनीहरू पछाडि परिरहेका छन् ।’

मीराकै सफलता पछ्याउँदै गत वर्ष एसियन च्याम्पियनसिपको पहिलो सहभागितामै सुनमाया बुढा पहिलो र पूर्णलक्ष्मी न्यौपाने दोस्रो भएका थिए । जुम्लाकी किशोरी रोजिना भण्डारीले यसैपालि स्विटजरल्यान्डमा माउन्टेमेन (५४ किमि) र कान्र्स माउन्टेन (६० किमि) मा स्वर्ण हात पारिन् । विदेशी भूमिमा भइरहेका अल्ट्रा दौडमा सबभन्दा चर्चित नेपाली मीरा नै हुन् । उनी नेसनल जोग्राफीको एड्भन्चर्स अफ दी इयर २०१७ पनि घोषित् भइन् । सबभन्दा ठूला स्टार भने भीम गुरुङ हुन् । गोरखाका उनले वल्र्ड सिरिजका तीन उपाधि जितेका छन् । चीनमा भएको २९ किमिको येदिङ स्काइरन २०१६ र २०१७ मा जितेका उनी इटालीमा गत वर्ष सम्पन्न ट्रोफियो किमा (५२ किमि) पनि पहिलो भएका थिए । हाल सेनाको मिसनमा लेबनानमा रहेका उनी अक्सफामका पनि तीनपल्टका विजेता हुन् ।


अक्सफाम ट्रेलवाकरमा नेपाली सेनाको टिम पहिलोपल्ट सन् २००३ मा सहभागी भएको थियो । त्यसैबेला यमबहादुर पुडासैनी, आनन्दमान श्रेष्ठ । अर्जुन बस्नेत र जय अधिकारीको टिमले स्वर्ण जितेका थिए । अन्तर्राष्ट्रिय अल्ट्रा दौडमा यसैलाई नेपाली सफलताको सुरुआत मानिन्छ । अक्सफाममा लगातार चार वर्ष नेपाली सेनाको टिमले सफलता हात पार्‍यो । माओवादी द्वन्द्व चर्किएपछि सेनाले धावक पठाउन छाड्यो । सेनाको टिम सन् २०१२ मा फेरि अक्सफाम फर्किंदा दोस्रो भयो । त्यसयता निरन्तर सहभागी सेनाको टिम हालसम्म तीनपल्ट मात्र स्वर्णविमुख भएको छ ।

सन् १९८६ देखि निरन्तर आयोजना भइरहेको अक्सफाम ट्रेलवाकर खासगरी ‘च्यारिटी रेस’ हो । यसमा मुख्य स्पर्धामा सहभागी हुनेबाहेक पनि दसौं हजार दौड्ने गर्छन् र उनीहरूले आर्थिक सहयोग दिन्छन्, जुन विकासको लागि विश्वका थुप्रै स्थानमा अक्सफामले खर्च गर्छ । उसले अहिलेसम्म ५० करोड बढी हङकङ डलर सहयोग गरेको छ । ओलम्पिक स्पर्धामा जस्तै अल्ट्रा दौडलाई ठूलो प्रतियोगिता मानिदैन तर यसको आफ्नो बेग्लै महत्त्व छ । त्यसैले ओलम्पिकमा पदक जित्नेको तुलनामा अल्ट्रा विजेताले साह्रै कम पुरस्कार पाउने गर्छन् । ‘अल्ट्रा दौडबाटै बाँच्न भने गाह्रो छ,’ तीर्थले भने, ‘भूकम्पपछि अक्सफामले भक्तपुर, काठमाडौं र ललितपुरमा सीपमूलक कामको लागि सहयोग गरिरहेको छ । हामी दौडिएको जित भनेकै यही हो जस्तो लाग्छ । देशको झन्डा फहराउन पाउनुको खुसी पनि आफ्नै ठाउँमा छ ।’

मीरा र समीरकै बाटो पछ्याउँदै तीन वर्षयता नेपाली धावकले थुप्रै साहसिक दौडमा सफलता हात पारिरहेका छन् । यसमा नेपाली किन अब्बल हुन्छन् त ? व्यक्तिगत तीन र टिमसँग दुई स्वर्ण जितेका वेदबहादुर सुनुवार भन्छन्, ‘हाम्रो देशमा पहाडी भूभाग बढी छ । सानैबाट घाँस–दाउरा गर्नुपर्छ । स्कुल टाढै हुन्छ । हतारको बेला उबडखाबडमा दगुर्ने चलन छ । यसरी नै थोरै समयमा धेरै काम गर्दागर्दै नजानिँदो रूपमा दौडमा अभ्यस्त भइसकेको हुन्छ । त्यसैले लगभग सबै नेपाली अल्ट्रा दौडमा सहभागी हुन योग्य हुन्छन् । अनि सफलता त मिल्छ नै ।’

रामेछापका वेद र भीम तेन्जिङ–हिलारी एभरेस्ट म्याराथनका विजेता पनि हुन् । तेन्जिङ–हिलारी एभरेस्ट म्याराथन, अन्नपूर्ण १०० लगायत नेपालमा पनि थुप्रै साहसिक दौड सञ्चालन हुन्छ । मीराको चर्चासँगै अल्ट्रा दौड आयोजना गर्ने र यसमा सहभागी हुनेको लहर नै चलेको छ । यसको सुरुआत भने सन् असीकै दशक भइसकेको थियो । नेपालमा हुने दौडमा लगभग शतप्रतिशत विजेता स्वदेशी नै भइरहेका छन् ।

गण, बटालियन, बाहिनी, पृतना र प्रधानसेनापति गरी बेग्लाबेग्लै तहमा बर्सेनि प्रतिस्पर्धा हुने भएकाले नेपालको दौडमा आर्मीकै धावकको वर्चस्व छ । त्रिभुवन आर्मी क्लबमा रहेका आर्मीका धावकहरू तालिका बनाएरै अभ्यास गर्छन् । ‘चन्दागिरि, भिवपुरी, हात्तीवनमा अभ्यास गर्छौं,’ तीन स्वर्णधारी ३४ वर्षीय पूर्णले भने, ‘औसतमा सातामा २ सय किमि दौड्ने गर्छौं ।’ उनीहरूले पोषणको लागि भने आफैं पनि लगानी गर्नुपर्छ ।

पूर्णले सडकमा दौडिइने ओलम्पिक स्पर्धा (४२.१९५ किमि) को पनि प्रधानसेनापति म्याराथनमा पनि दुई वर्षअघि स्वर्ण जितेका थिए । तीर्थ र वेदले पनि सडकमा प्रतिस्पर्धा गरेका छन् । ‘सडकको म्याराथन र अकोलोओरालो बाटोको अल्ट्रा दुवै दौडमा मौका मिलेसम्म प्रतिस्पर्धा गर्नेछु,’ पूर्णले भने । समीर भने अहिलेसम्म ओलम्पिक स्पर्धामा सहभागी नै भएका छैनन् र उनलाई त्यसप्रति इच्छा पनि छैन । ‘अल्ट्राले स्वास्थ्य पनि ठीक राख्छ, अहिलेसम्म अस्पतालमा जँचाउनु परेको छैन । त्यसैले पनि बाँचुन्जेल दौडिरहनेछु,’ उनले भने ।

वास्तवमा साहसिक दौड नशाजस्तै हो । त्यसैले त ३६ वर्षको उमेरमा पनि उत्तम खत्री फेरि अल्ट्रा दौडमा सहभागी हुने योजनामा छन् । पस्लाङ चौतारादेखि गोरखकाली मन्दिरसम्म दौडिँदा पहिलो हुनेलाई एक दिनका लागि राजा बन्ने गोरखाली चलनप्रति आकर्षित भई दौडमा लागेका उत्तम भन्छन्, ‘केही समय जागिरको सिलसिलामा बाहिर थिए । दौडबाटै म चिनिए, यहाँसम्म आइपुगे । त्यसैले पनि अल्ट्रा रेस छाड्न सक्दिनँ ।’ उनी ६ पल्ट म्याराथनका स्वर्णविजेता पनि हुन् ।
Twitter: @rghising

प्रकाशित : मंसिर १६, २०७४ १२:४०
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

सदावहार शक्ति

खेलाडी
केही अन्तरालपछि फेरि राष्ट्रिय टिममा फर्किएका शक्ति गौचनलाई सबैले गर्ने प्रश्न हो– अझै कति खेल्नुहुन्छ ?
विनोद पाण्डे

काठमाडौं — सदावहार शक्ति गौचनको ढल्कँदो उमेरसँग उनको खेल्ने क्षमतालाई दाँजेर शंका गर्ने धेरै छन् । उनीहरू आफ्नो प्रिय खेलाडीलाई प्रश्न गर्छन्— अझै कति खेल्नुहुन्छ ? शक्तिले नियमितजस्तो सामना गरिरहने प्रश्न हो यो, जसलाई उनी हाँसेरै टारिदिन्छन् । त्यही चम्किलो आभाले नै शक्ति अझै निरन्तर खेल्नेछन् भन्ने पुष्टि गरिरहेको हुन्छ ।

शक्तिले अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेट खेल्न लागेकै १७ वर्ष भइसक्यो । हाल खेलिरहेका खेलाडीमा उनले र वसन्त रेग्मीले मात्र नेपालको जय ट्रफी राष्ट्रिय क्रिकेट प्रतियोगिताको अनुभव बटुलेका छन् । यो २०५७ को प्रसङ्ग हो । त्यसयता घरेलु क्रिकेटमा वीरेन्द्र स्मृति, ट्वान्टी–२० राष्ट्रिय प्रतियोगिता, फ्रेन्चाइज प्रतियोगिताहरू आइसकेका छन् । 

शक्तिको यात्रा निरन्तर छ । पासपोर्टको जन्ममितिले नै उनलाई ३४ वर्षमा उभ्याउन लागिसकेको छ । यति बेला पनि सक्रिय शक्ति चाहन्छन्— कसैले शक्तिलाई यो त जबरजस्ती खेलिरहेको छ भनेर नभनोस् । आफूले खेल्दा टिमको सन्तुलन कायम रहोस् । राष्ट्रिय टोलीका नयाँ अनुहार सुशील कँडेल, सुशन भारी श्रेष्ठलगायतका खेलाडीले आफूलाई देखेर अझै कति खेलिरहेको भनेर नाक नखुम्चाउन् । सुशन त शक्तिले आफैंले सिकाएर बनेका खेलाडी हुन् । 

शक्तिलाई कहिलेकाहीं लाग्छ कतै उनले आफ्नै चेलोको बाटो त छेकिरहेका छैनन् ? यस्तै गन्थन मनमा खेलाएर शक्तिले मोटामोटी एउटा मिति निकालेका छन्, जुन दिन उनले अब म खेल्ने छैन भनेर घोषणा गर्नेछन् । आखिर त्यो दिन कुन होला जहिलेबाट शक्तिले खेलाडी जीवन टुंगाउनेछन् ? त्यो जहिले भए पनि अहिले यति भन्न सकिन्छ, उक्त दिन नेपाली क्रिकेटका एक महान् हस्तीको खेलाडी जीवनको अन्तिम दिन हुनेछ । 

नेपाली क्रिकेटको व्यस्त सत्र आएको छ । यूएईसँग विश्व क्रिकेट लिग च्याम्पियनसिपको खेल मुखैमा छ । फेब्रुअरीमा विश्व क्रिकेट लिग डिभिजन २ खेल्नुपर्नेछ । त्यसमा शीर्ष दुईमा परेमा विश्वकप छनोटमा पुग्नेछन् । त्यसभन्दा माथि विश्वकप छ । विश्वकप हरेक खेलाडीको सपना हो । शक्तिको पनि यसमा फरक छैन । यथार्थमा नेपाललाई एकदिवसीय विश्वकप अहिलेका लागि एउटा सपना मात्र हो । यही सपनामा शक्तिको योजनाहरू घुमिरहेका छन् । 

‘अझै धेरै खेल्ने चाहना छ । भविष्यमा नेपाली टोली कसरी स्थापित हुन्छ त्यसमा मेरो खेल जीवन अगाडि बढ्छ । नयाँ खेलाडी तयार भइसकेका छन र अनुभवका हिसाबले मैदानभित्र र बाहिरको मैले सबै मूल्यांकन गरिरहेको छु । यसमा नेपालले आउँदो प्रतियोगिताहरू कसरी खेल्छ त्यसमा भरपर्छ मेरो खेल यात्रा,’ शक्ति आफ्नो योजनाहरू तेस्र्याउँछन्, ‘त्यसमा पनि विश्वकप छनोट नै ५० ओभरमा मेरो अन्तिम प्रतियोगिता हुनसक्छ । नेपाललाई विश्वकप पुर्‍याएर खेल जीवन टुंगाऊँ भन्ने मेरो त सपनै छ ।’ उनलाई थाहा छ, यो सपना उनको मात्र होइन, सारा नेपालीको हो । ‘तर विश्वकप पुग्नु सजिलो भने छैन । कम्तीमा विश्वकप छनोटसम्म खेल्नेछु । नेपाललाई विश्वकपमा पुर्‍याउन सके भने त्यसमा आफ्नो स्थान खोज्नु सामान्य भइहाल्यो,’ उनी थप्छन् । नेपाल डिभिजन २ माथि नउक्लिएमा शक्तिको एकदिवसीय यात्रा त्यहीं टुंगिनेछ । 

शक्ति बीचमा अस्वस्थ थिए, जसको कारण उनले हङकङ यात्रा गुमाएका थिए । आफ्नो अनवरत यात्रामा शक्तिले चोट र अस्वस्थ भएर विरलै नखेलेका छन् । ४ महिना उनले क्रिकेट नै खेलेनन् अस्वस्थताका कारण । अभ्यासमा फर्केको एक महिनाभन्दा बढीपछि उनी यूएई यात्रामा निस्किएका हुन् । यूएई जानुअघि अभ्यासमा उनले जुन मिहिनेत गर्नुपर्ने हो त्यो भरपूर गरेको थिए । नतिजाका हिसाबले यूएईसँगको खेल नेपाललाई त्यति महत्त्वको छैन । यूएईसँगको खेललाई नेपालले नामिबियामा हुने डिभिजन २ को तयारीको रूपमा हेरेको छ । शक्ति नेपालको त्यही लक्ष्यमा आफ्ना जोस देखाइरहेका छन् । 

धेरैका लागि पुनरागमन त्यत्ति सजिलो हुँदैन । तर शक्तिलाई त्यस्तो केही भएन । किनभने उनले यसअघि नै २ पटक यो स्थिति भोगिसकेका थिए । सन् २०१० को ग्वानझाउ एसियाली खेलकुद र २०११ को एसीसी ट्वान्टी–२० मा शक्तिलाई नेपाली टोलीमा छनोट गरिएको थिएन । शक्तिका ती निकै दु:खका दिन थिए । ‘त्यही पनि मलाई के लाग्छ भने मैले राम्रो मिहिनेत गरेको छु, मैले पद्धतिलाई पछ्याइरहेको छु, क्रिकेटप्रति इमानदारी देखाएको छु भने पुनरागमन गर्न खासै गाह्रो हुँदैन । आफैंमाथि विश्वासचाहिं गर्नुपर्छ,’ सहज पुनरागमन गर्नुको कारण दिन्छन् । 

यही चार महिना खेल्न नसक्दा शक्ति ‘संन्यास लिएको हो’ भनेर सोध्ने पाइला–पाइलामा भेट्थे । ‘क्रिकेटलाई नजिकबाट नबुझ्ने केही त ‘अब नखेलेर ठीकै गर्‍यौ’ पनि भनेका थिए । जसले क्रिकेट बुझेका थिए उनीहरूले भने शक्ति नहुँदाको पीडा बुझेका थिए । ‘म सक्थें भने म जसरी पनि खेल्थें । तर शतप्रतिशत दिन सक्दिनँ भने म खेल्न खोज्दिनँ । अर्को पाटोबाट हेर्ने हो भने त्यसले नयाँ खेलाडीको बाटो रोकिरहेको हुन्छ । कुनै राम्रो खेलाडीले म नभएकोमा मौका पाउँछ भने त्यो नै टिमलाई सबैभन्दा राम्रो हुन्छ,’ उनी टिममा आफ्नो उपस्थित राम्रोसँग मूल्यांकन गर्छन् । 

शक्ति नेपाली क्रिकेटका धरोहर हुन् । कुनै समय उनकै ब्याटिङमा नेपाल टिकेको थियो । त्यही भएर उनले नेपाली राष्ट्रिय टोलीबाट सबैभन्दा पहिला एक हजार रन पूरा गरे । 

सुरुआती दिनमा भारतीय क्रिकेट संस्कारमा हुर्किएका शक्ति टेस्ट क्रिकेटबाट प्रभावित छन् । उनको खेलमा त्यही प्रभाव देखिन्छ । उनी निकै ढिलो ब्याटिङ गर्थे । त्यसैले छिटो र छरितो ट्वान्टी २० संरचना आउनेबित्तिकै उनले आफ्नो दोस्रो हतियार बलिङ प्रयोग गरे । त्यसमा पनि उनी नेपालको एउटा सफल बलर भएर निस्किए । पुरुषतर्फ राष्ट्रिय टोलीबाट अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेटमा ह्याट्रिक लिने उनी एक्लो हुन् । 

यिनै तथ्यहरू हुन् जसले गर्दा शक्तिलाई आफ्नो खेल जीवन टुंगाउने निर्णय लिन त के सोच्न पनि गाह्रो बनाएको छ । यतिका वर्षदेखि खेल्दै आएका छन् उनी । ‘जेको पनि एउटा अन्त्य हुन्छ । ठूलाठूला खेलाडीले पनि एउटा स्थानमा पुगेपछि संन्यास लिनुपर्छ । हाम्रो देशमा म आफ्नो स्थानमा छु । त्यही पनि सबैको पालो आउँछ । सही समयमा सही निर्णय लिन सक्यो भने मान्छेले त्यसलाई पछिसम्म सम्झन्छन्,’ उनी भन्छन्, ‘यो एउटा खेलाडी थियो, जसले नेपाललाई एउटा निश्चित स्थानमा पुर्‍याएको थियो । यसलाई हामीले जहिले पनि सम्मान गर्नुपर्छ । त्यही बुझेर एउटा संस्कार बसाएर म खेल जीवन टुंगाउन चाहन्छु ।’ 

अहिले नै त्यो समय उनी देख्दैनन् । उनमा नेपाल डिभिजन २ भन्दा धेरै माथि पुग्छ भन्ने विश्वास छ । ६ महिनाभित्र कस्तो हुन्छ नेपालको क्रिकेट भनेर अड्कल काट्ने स्थिति छैन । डिभिजन २ मा सोचेको नतिजा ल्याउन सकेन भने नेपालले आगामी २ वर्षसम्म अर्को ५० ओभरको खेलमा सहभागिता नै नजनाउन सक्छ । प्रतियोगिता नै नभएपछि कुरेर बस्ने पक्षमा शक्ति छैनन् । ‘मैले नखेल्दा जुनियर खेलाडीले सोच्छ कि अब मेरो पालो आयो भनेर, अनि उसले त्योअनुसार मानसिक रूपमा तयार भएर मिहिनेत गर्छ । शक्ति हुन्जेल टिममा परिन्न भन्ने मानसिकता नयाँ खेलाडीले बनायो भने त्यसले नेपाली क्रिकेटलाई नै हानि गर्छ । त्यस्तो खाले सोचाइ भएको खेलाडी पनि हुन्छन् । नयाँ खेलाडीमा पनि फाइटिङ स्प्रिट हुनुपर्छ,’ शक्ति नयाँ खेलाडीमा प्रतिबद्धता खोज्छन् । 

शक्तिले आफ्ना विकल्पहरू देखेका छन् । सन्दीप लामिछाने स्थापित भइसकेका छन् । सुशील र सुशन पनि छन् । बीचमा भुवन कार्की पनि राम्रो भएर आएका थिए । अहिले उनी देखिएका छैनन् । भुवनको मिहिनेत कम भयो कि उनलाई शारीरिक समस्याले माथि आउन दिएन, शक्तिले भेउ पाएनन् । त्यही पनि भुवनमा क्षमता देख्छन् उनी । शक्तिको नजरमा अरू धेरै स्पिनर छन् नेपाली टिममा आउन सक्ने । 

ट्वान्टी–२० मा भने शक्ति खेलिरहन् खोज्छन् । तालिकाअनुसार २०२० मा विश्व ट्वान्टी–२० हुनेछ । 

त्यसको छनोट अर्को वर्ष हुनेछ, जसमा नेपालले सहभागिता जनाउनेछ । आफ्नो खेललाई अगाडि बढाउन शक्तिले ध्यान यता पनि लगाएका छन् । २०१४ मा बंगलादेशमा खेलेको विश्व ट्वान्टी–२० नेपालको सबैभन्दा ठूलो सफलता थियो । विश्व क्रिकेटले शक्तिको शक्ति यसैबाट देखेको थियो । ट्वान्टी–२० भन्दा ५० ओभरको क्रिकेटमा नेपाल अगाडि बढ्न जरुरी छ । नेपाली क्रिकेट माथि बढ्न पनि यो जरुरी देख्छन् उनी । 

नेपाली क्रिकेटमा थपिएको ‘ट्रेनर’ को सुविधाले उनी निकै उत्साहित छन् । भारतीय ट्रेनर सुवास पात्रले सिकाउँदा उनमा थप ऊर्जा पलाएको छ । अझै धेरै खेलूँजस्तो भएको छ शक्तिलाई । नेपाली यू–१९ ले एसीसी यू–१९ एसिया कपमा भारतलाई पराजित गर्दै सेमिफाइनल पुगेको क्षणमा एक हिस्सा उनी ट्रेनर पात्रलाई पनि दिन्छन् । 

‘६ महिनाअगाडि यही नतिजाको छलफल गर्दा त्यो हामीलाई सपना लाग्थ्यो । यू–१९ ले यो प्रदर्शन देखाउला भन्ने कसैले सोचेको पनि थिइनँ,’ खेलाडी जीवन टुंगाउने क्रममा अझ धेरै सिक्ने मौका पाउँदा फुरुङ्ग उनी, भन्छन्, ‘एक महिनाभित्र ट्रेनरले टिम अर्कै बनाइदिन पनि सक्छन् । मैले आफ्नो खेल जीवनमा यस्तो ट्रेनर देखेको थिइनँ । पहिला पनि थिए नेपालका ट्रेनर । तर यस्तो देखेको थिइनँ । व्यावसायिक हिसाबमा एकदमै अनुशासित । कुन खेलाडीको काम के हो, कसरी गर्नुपर्छ भनेर उनले सिकाउने शैली मलाई निकै मन पर्‍यो । अनुशासित यस कारण यू–१९ का खेलाडीलाई मोबाइल पनि राख्न दिइएको थिएन । यो ट्रेनरले हामीलाई २५ प्रतिशत सफलताको बाटो देखाइसकेका छन् ।’ 

नेपालको कुनै अन्तर्राष्ट्रिय म्याच होस् कीर्तिपुरको त्रिवि क्रिकेट मैदानमा । शक्ति आफ्नो खेल जीवन त्यहीँ टुंगाउन चाहन्छन् । फिल ह्युजको सम्झनामा खेलिएको खेलमा राष्ट्रिय टोलीका कप्तान विनोद दासले दुई वर्षअगाडि संन्यासको घोषणा गरेर एउटा संस्कार बसाएका थिए । शक्ति भन्छन्, ‘विनोद दासको खेलाडी जीवनको बिदाइ एउटा क्रिकेटरका लागि उत्कृष्ट बिदाइ थियो । त्यो आफ्नो स्थानमा छ, खेल्दाखेल्दै लिएको बिदाई सबैभन्दा उत्कृष्ट हुन्छ ।’  

twitter: @dearbinod 

प्रकाशित : मंसिर १६, २०७४ १२:४०
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT