नमन नविता

आठौंपल्ट राष्ट्रिय च्याम्पियन भएपछि नविता श्रेष्ठ अझ केही ठूलो योजना बुनिरहेकी छन् । नेपालमै हुने १३ औं दक्षिण एसियाली खेलकुदमा केही ठूलो गर्ने सोच्दै छिन् । त्यो भनेको राम्रो खेल्ने र माथिल्लो पदक जित्ने नै हो ।
हिमेशरत्न वज्राचार्य

काठमाडौं — यस्तो हुनसक्छ र ? नविता श्रेष्ठकै भनाइमा यस्तो भएको थिएन  । गुवाहाटीमा सम्पन्न पछिल्लो दक्षिण एसियाली खेलकुद (साग) मा टेबलटेनिसको वुमेन्स डबल्सबाट एक कांस्य पदक आएको थियो  ।

नविताको जोडीमा थिइन् एलिना महर्जन । एलिना नातामा नविताको नन्द पर्छिन् । पदक जितेको त्यस यात्रामा कसैले पनि उनीहरूबीच कुराकानी भएकोसम्म सुनेनन् । यो कथा हो, नेपाली टेबलटेनिसको । कथाकी नायिका हुन् नविता ।


नवितालाई माया गर्ने पनि होलान् । त्यो भन्दा बढी त उनलाई माया नगर्ने नै होला । नविता कहिले हार्छिन् र खुसी मनाउँछु भनेर पर्खिरहेकाहरू पनि कम छैनन्, नेपाली टेबलटेनिसमा । एउटा सत्यता के हो भने उनको चर्चाबिना यो क्षेत्र अपुरो हुन्छ । नवितालाई वास्ता नगरौं भन्न सकिने छैन । उनी हुन्, नेपाली टेबलटेनिसकै सर्वाधिक सफल खेलाडी । नेपालमा यो खेलकै सर्वकालीन सफल खेलाडीभन्दा पनि हुन्छ ।


यस्तो नहुँदो हो त उनले हालै सकिएको आठौं राष्ट्रिय खेलकुदमा चार स्वर्ण जित्ने थिइनन् । त्यो भन्दा ठूलो त के हो भने उनले महिला एकलमा जितेको स्वर्णसँगै यी २७ वर्षीया खेलाडी लगातार आठौंपल्ट च्याम्पियन भइन् । उनको यो च्याम्पियन बन्ने यात्रा ०६७ मा सुरु भएको हो । यो क्रम जारी छ । यसबीच उनले जम्मा–जम्मी एकै खेलमात्र गुमाइन् । त्यो थियो तिनै एलिनाविरुद्ध । त्यो खेलअघि नविताले खासै अभ्यास गरेकी थिइनन् ।


त्यति बेला उनको मन टेबलटेनिसबाट केही समयका लागि बरालिएको थियो । नत्र उनी यस्तो खाले खेलाडी होइनन् । कुनै पनि खेलमा कोही खेलाडीको यति धेरै प्रभुत्व चल्नुमा भाग्यको मात्र खेल हुन्न । पेन–होल्ड शैलीमा खेल्ने नविताको खेल नै यस्तो छ । उनका अगाडि नेपाली टेबलटेनिसमा अरू खासै टिक्न सक्दैनन् । उनको सबैभन्दा बलियो पक्ष हो पावर गेम । सायद अभ्यासका बेला एलिना वा अरू केही खेलाडी उनको नजिक हुन सक्छन् । तर प्रतियोगितामै त उनको छेउछाउ पुग्न पनि गाह्रो छ ।


अब अर्को प्रश्न यस्तो कसरी भयो त ? नविताकै भनाइ सापटी लिने हो भने यसपछाडि खास–खास कारण छन् । जस्तो, खेलप्रति उनको लगनशीलता, समर्पित भावना अनि त्यसलाई सुहाउँदो योजना । उनी यी तीनै क्षेत्रमा कहिल्यै पनि बढी मिहिनेत गर्न कन्ज्युस्याँइ गर्दिनन् । टेबलटेनिसमा उनको मन जहिल्यै पनि एकचित्त हुन्छ । त्यही एकपल्ट मन बहकिएको थियो । अब हुन्न । उनी आठौंपल्ट राष्ट्रिय च्याम्पियन भएपछि अझ केही ठूलो योजना बुनिरहेकी छन् ।


यो भनेको नेपालमै हुने १३ औं दक्षिण एसियाली खेलकुदमा केही ठूलो गर्ने हो। अझ राम्रो खेल्ने र माथिल्लो पदक जित्ने उनको योजना छ। उनको यस्तै स्वभावकै कारण उनी भारत छाडेर अरू देशका खेलाडीलाई हराउन सक्ने क्षमताकी भएकी छन् । अबको लक्ष्य भारतीय खेलाडी नै हो । ढिलो चाँडो उनलाई पनि यो खेलबाट टाढा हुनैपर्छ । त्यसअघि नै नेपालका लागि टेबलटेनिसबाट कुनै राम्रो सफलता भित्र्याउन चाहन्छिन् उनी ।

टेबल टेनिस नै सबथोक
नविता टेबलटेनिसलाई आफ्नो जीवनको सबैभन्दा महत्त्व पक्ष मान्छिन् । जो बिना उनको जीवन अधुरो हुनेछ । ‘टेबलटेनिसबिना त म आफ्नो जीवन नै कल्पना गर्न सक्दिनँ,’ नविता भन्छिन् । केही दिनमात्र भयो, उनलाई भैंसेपाटीस्थित एक रेस्टुरेन्टमा भेटेको । सधैं जस्तै सँगै थिए, श्रीमान राकेश महर्जन । आफ्नो जीवनमा टेबलटेनिसको महत्त्वबारे बोल्न खोज्दा लाग्थ्यो, नविताका लागि श्रीमानभन्दा पनि खेल नै ठूलो हो ।


के यस्तो पनि हुनसक्छ र ? यही प्रश्नमा राकेशको सायद केही उत्तर हुने छैन । उनको उत्तर हाँसो मात्र हुनसक्छ, त्यो पनि मन्द–मन्द । एउटा तथ्य के पनि हो भने राकेश नहुँदो हो त अहिलेकी नविता हुने थिइनन् । राकेश उनको पहिलो प्रशिक्षक हो । नविताले टेबलटेनिसको कखरा उनैबाट सिकेकी हुन् । पछि यी प्रशिक्षकको तिनै आफ्नी चेलीमाथि माया बस्यो । ९ वर्ष प्रेमसम्बन्ध रह्यो । अहिले विवाहको रूप लिएको ६ वर्ष भइसक्यो ।


परिवारमा ५ दिदीबहिनीमध्ये केही हदसम्म ‘टमब्वाइ’ पाराकी हुन् नविता । विजेश्वरी माविमा पढथन् । त्यसै स्कुलका टेबलटेनिस प्रशिक्षक थिए राकेश । राकेशको परिवार पनि आफैं टेबलटेनिसमय छ । राकेश पनि औसतका खेलाडी । उनका तीन बहिनी छन् । सबै टेबलटेनिस खेल्छन् । त्यसमध्ये माहिली बहिनी हुन् एलिना । व्यावसायिक खेलाडीका रूपमा नविता र एलिनाको बोलचाल नै छैनभन्दा हुन्छ । यो सम्बन्ध टेबलटेनिसको बोर्डमा पुग्दा अझ गहिरिने गर्छ ।


यसको एउटा राम्रो अर्को उदाहरण छ । कुनै खास प्रतियोगिताको खेलमा नविताले एउटा गेम एलिनाविरुद्ध शून्यकै स्थितिमा जित्न लागेकी थिइन् । त्यसैले जानाजान एक अंक छाडिदिइन् एलिनाका लागि । एलिना पनि के कम र ? निर्णायक मोडमा उनले पनि जानाजान नै अंक छाडिन् । त्यो खेल चलिरहँदा जहाँ एलिनाले प्रत्येक अंक जित्दा लैनचौरको कभर्डहलमा ताली बज्थ्यो । त्यहीं नविताले अंक जोडा खुसी हुने एउटै हुन्थे, त्यो भनेको उनकै शिष्य स्यान्टु श्रेष्ठ ।


त्यति बेला सबैभन्दा तनावमा देखिन्थे तिनै राकेश । आखिरमा उनले आफ्नी श्रीमतीको समर्थन गर्ने कि बहिनीको ? यस्तो महसुस हुन्छ । उनी प्रायः परिवारको टेबलटेनिस युद्धमा पेलिने एक्ला पात्र हुन् । उनलाई गाह्रो छ वास्तवमै । उनले रोजेकै बाटो हो यो । सायद राकेश यसमा खुसी छन् । उनकै यही समर्पणले आखिरमा नेपाली टेबलटेनिसले एक अद्वितीय च्याम्पियन खेलाडी पाएको छ, नविताको रूपमा । त्यसैले भन्न कर लाग्छ, सफल महिलाका पछाडि उनका श्रीमान पनि हुन्छन् ।


नन्दभाउजुको यो सम्बन्ध पनि आफैंमा कतै नपाइने खाले छ । उनीहरू यो सम्बन्ध पारिवारिकतामा मात्र पनि सीमित छैन । एउटा नेपालकै महिला नम्बर एक टेबलटेनिस खेलाडी हो भने एलिना उसलाई चुनौती दिनसक्ने खास प्रतिद्वन्द्वी । नम्बर २ खेलाडीभन्दा पनि हुन्छ । तर अरूले देखे जस्तो नविता र एलिनाबीचको सम्बन्धमा चिसोपन मात्र छैन । नविता भन्छिन्, ‘जीवनको कुनै मोडमा एलिनालाई सबैभन्दा बढी सहयोग र माया चाहिने बेला उनको नजिक म नै रहनेछु ।’

उनको एटिच्युड
पुलिसकी नवितालाई साह्रै घमण्डी खेलाडी हो भन्ने पनि कम छैनन् नेपाली टेबलटेनिसमा । एटिच्युड बोक्ने खेलाडीका रूपमा लिइन्छ उनलाई । एलिनासँग मात्र होइन, नविताको अरू खेलाडीसँग पनि खासै घुलमिल छैन । अझ भनौं, उनी खासै लोकप्रिय छैनन्, टेबलटेनिस वृत्तमा । खास के हो भने यही एटिच्युडले उनलाई नेपाली टेबलटेनिसको नम्बर १ खेलाडी बनाएको हो । ‘च्याम्पियन हुनु छ भने यत्तिको हुनैपर्छ, यत्तिको एटिच्युड बोक्नैपर्छ,’ उनी हाकाहाकी भन्छिन् पनि ।


लगातार आठ पटक च्याम्पियन हुने क्रममा उनले आफ्नो जीवनलाई एउटा ढाँचामा ढालेकी छन् । जसमा लगातार योजना र परिश्रम त छ नै । त्यत्तिकै उनको त्यो पारा पनि छ । यसमा उनी आफूलाई अरू खेलाडीभन्दा फरक राख्छिन् । उनी आफ्नो खेल अझ कसरी परिस्कृत पार्ने हो भनेर अधिकांस समय सोचिरहन्छिन् । उनी ससाना कुरामा पनि ध्यान दिन्छिन् । जस्तै, कति बेला के खाने, कसका अगाडि कसरी खाने, अनि कुन बेला कस्तो लुगा लगाउने ।


उनलाई अरूले के भन्छन् त्यो मतलब छैन । बरू उनी भन्छिन्, ‘कसैलाई सफल खेलाडी बन्नु छ भने यस्तो एटिच्युड बनाए हुन्छ, केही फरक पर्दैन ।’ उनको यो पारा विकास हुनुपछाडि शिक्षाले पनि काम गरेको छ कि ? उनको शैक्षिक योग्यता स्नातकोत्तर छ । भन्छिन्, ‘राम्रो खेलाडी हुनु छ भने पढाइ पनि राम्रो गर्नुपर्छ । राम्रो खेल र राम्रो पढाइले खेलाडीको जीवन सजिलो मात्र होइन कि शिक्षाले कुनै मोडमा खेलाडीलाई सहयोग गरिरहेकै हुन्छ ।’


कसैले चित्त नबुझेको कुरा गर्‍यो भने त्यसलाई गलत साबित गर्न त्यसकै पछाडि लाग्ने बानी पनि छ उनको । जस्तो, नविता ०७२ सालमा सर्वाधिक लोकप्रिय खेलाडी चुनिएकी थिइन् एनएसजेएफ स्पोर्टस अवार्डमा । सुरुमा मनोनयनमा पर्दा धेरैले उनलाई भनेछन्, टेबलटेनिस खेलाडीले पनि पपुलर अवार्ड जित्न सक्छ र ? तिनीहरूलाई देखाउन नै उनले दिनरात मिहिनेत गरिन् । जुन दिन उनले यो अवार्ड जितिन् । त्यो उनको जीवनको एउटा निकै खुसीको क्षण थियो ।

शिष्य नम्बर एक
अहिले नवितामात्र नम्बर १ खेलाडी होइनन्, उनका शिष्य स्यान्टु पनि पुरुष नम्बर १ खेलाडी हुन् । गुरुचेलाको यो सम्बन्ध पनि आफैंमा गज्जब छैन र ? राष्ट्रिय खेलकुदमा नविताले एकलमा स्वर्ण जित्दा पुरुषतर्फ च्याम्पियन हुने अरू केही होइनन् । स्यान्टु नै थिए । नवितालाई अचेल लाग्छ, स्यान्टु पनि उनको परिवारको एक सदस्य नै हुन् । सायद चाँडै नै सुरु भयो कि । नत्र स्यान्टुमा पनि नविताकै जस्तो एटिच्युड पाइन्छ, आफ्नै गुरुको बाटामा छन् स्यान्टु ।


यही जोडीले इन्डोनेसियामा भएको एसियाली खेलकुदमा गज्जब नै गर्‍यो । मिक्स डबल्सको पहिलो चरणको खेलमा नविता र स्यान्टुको प्रतिद्वन्द्वी थियो, चिनियाँ विश्व नम्बर १ जोडी लिन गैयान र वाङ मानयु । तिनै चिनियाँविरुद्ध तेस्रो सेट जितेर नविता र स्यान्टुले तहल्का नै मच्चाए । विश्वास गर्न गाह्रै प्रदर्शन थियो त्यो । भलै, उनीहरूले खेल जितेनन् । मन भने सबैको जिते । त्यो क्षणलाई अहिले सम्झिनुपर्छ । नविताको अनुहारमा बेग्लै चमक देख्न पाइन्छ ।


यो भेटमा जोडिने एउटा अर्का व्यक्तित्व थिए चतुरानन्द वैद्य । उनी अखिल नेपाल टेबलटेनिस संघका अध्यक्ष हुन् । आफ्नो कार्यकालमा नविता जतिको खेलाडी पाएकोमा उनी उत्तिकै खुसी छन् । उनी चाहन्छन्, नविताले अझ प्रगति गरोस् । नविताको प्रगतिमा यी अध्यक्षको अझ बढी साथ रहने छ । अबको दक्षिण एसियाली खेलकुदमा अझै राम्रो गर्ने नविताको अठोटलाई भने नमन गर्नैपर्छ ।

प्रकाशित : वैशाख २८, २०७६ ०९:४३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

साफ च्याम्पियनसिप: कहिले जित्ने मानसिक युद्ध ?

साफ च्याम्पियनसिप जस्तो ठूलो प्रतियोगिता अगाडि के कस्तो तयारी गर्नुपर्छ, उनले थाहै पाउन सकेनन् । खेलाडीलाई के कस्तो आवश्यकता हुन्छ, त्यसको तयारी नै भएन 
हिमेशरत्न वज्राचार्य

काठमाडौँ — नेपाली फुटबललाई लिएर एउटा तथ्यले प्राय: हैरान हुने हुन्छ । यस्तै हैरानी ढाकामा पनि बेहोरियो । धेरै अगाडि एन्फा एकेडेमीको पहिलो समूहको उत्पादनलाई लिएर त्यो बेलाका प्रशिक्षक श्याम थापाले भनेका थिए, ‘नेपाली खेलाडी प्राविधिक रूपमा निकै उत्कृष्ट छन् ।

उनीहरूको खेल हेरेर सबै दंग पर्छन् र तिनको तुलना जापान तथा दक्षिण कोरियाका खेलाडीसँग गर्छन् ।’ नेपाली खेलाडीको प्रशंसा तिनै थापाले मात्र होइन, धेरै विदेशीले पनि गरेका छन् ।


जस्तो, यसपल्ट पनि भारतीय टिमका सहायक प्रशिक्षक बैंकटेसले भनेका थिए, ‘यसपल्टको साफ च्याम्पिनसिपमा उपाधिका प्रमुख दाबेदार नेपाल हो, किनभने नेपाली खेलाडी प्राविधिक रूपमा निकै उत्कृष्ट छन् ।’ उनीमात्र के र ? बंगलादेशको ढाकामा भएको साफ च्याम्पियनसिप २०१८ मा सहभागी अधिकांस प्रशिक्षकले नेपाली टिमको प्रशंसा गरे । भारतीय टिमकै मुख्य प्रशिक्षक स्टेफेन कन्स्टाइनटिनले पनि माने, नेपाली टिमको खेलले मन जित्छ ।


हैरानी के भने नेपाली टिमले मन त जित्छ, तर निर्णायक खेलमा किन जित्न सक्दैन ? सेमिफाइनलमा नेपाल माल्दिभ्ससँग पराजित हुँदै बाहिरियो । हार पनि कस्तो भने बिर्सनलायक, ३–० को । जबकि यो खेलअगाडि कम्तीमा कागजमा स्पष्ट दाबी के गर्न सकिन्थ्यो भने जित्नुपर्ने टिम त नेपाल नै हो । जसरी नेपाल सेमिफाइनल पुगेको थियो र जसरी माल्दिभ्सले अन्तिम चारको यात्रा तय गरेको थियो, त्यो नितान्त फरक थियो ।


नेपालले समूह चरणको आफ्नो पहिलो खेलमै पाकिस्तानविरुद्ध हार बेहोर्‍यो । तर गज्जबको पुनरागमन रच्दै खेलमा फर्कन सक्यो । यसका लागि सुरुमा भुटानलाई हरायो पछि बंगालदेशलाई । यो दुई जितले नेपाल समूह विजेता नै बन्न सफल रह्यो । जबकि पाकिस्तानविरुद्ध हारेपछि धेरैले अनुमान गरिसकेका थिए, नेपाल अब चाँडै घर फर्कने छ । फेरि लिग चरणको पहिलो खेल हारेर नेपालले यसअघि कहिल्यै नकआउट चरणमा स्थान बनाएको छैन ।


यो एक प्रकारले नेपाली फुटबलले आफ्नो मानसिकतामाथि प्राप्त गरेको जित हो । अब माल्दिभ्सको सेमिफाइनल यात्राको चर्चा गरौं न । सायद माल्दिभ्स अन्तिम चारलाई योग्य थिएन । लिग चरणका दुई खेलमा माल्दिभ्सले कुनै जित त निकाल्न सकेकै थिएन । अझ कुनै गोल पनि गरेको थिएन । यस्तोमा जित्नुपर्ने टिम नेपाल नै हो नि । फेरि नेपालसामु यसपल्ट जत्तिको उपाधि जित्ने राम्रो अवसर कहिल्यै प्राप्त भएको थिएन ।


त्यसो त सन् २०११ मा पनि यस्तै भनिएको थियो, सन् २०१३ मा पनि दोहोर्‍याएर यस्तै भनियो । नयाँ दिल्लीमा पनि नेपाल सेमिफाइनल पुगेको थियो । त्यति बेला नेपालले लिग चरणमा कुनै खेल गुमाएन । तर अफगानिस्तानसँग १–० ले माथ खायो । अफगानिस्तान त्यति बेला बलियो टिम थिएन । त्यसैले विश्वास गरिएको थियो, नेपालले यो टिमविरुद्ध जित निकाल्न सक्नेछ । तर त्यस्तो भएन । त्यसपछि काठमाडौंमा भएको साफ च्याम्पियनसिप ।


त्यति बेला पनि नेपालले लिग चरणमा कुनै खेल गुमाएन । अझ त्यसको अन्तिम खेलमा भारतलाई २–१ ले हराएको थियो । नेपालले ९० मिनेटको खेलमा भारतलाई हराएको त्यो नै पहिलो अवसर थियो । तर सेमिफाइनलमा फेरि एकपल्ट पराजित रह्यो र त्यति बेला नेपालको प्रतिद्वन्द्वी थियो, अफगानिस्तान । त्यसमा नेपाल १–० ले पराजित रह्यो । त्यस अगाडि सन् १९९९ मा पनि नेपाल गोवामा भएको साफ च्याम्पियनसिपमा सेमिफाइनल पुगेको थियो ।


तर त्यति बेलाको अन्तिम चारको यात्रा चिठ्ठा परे जस्तै थियो । यस्तै कथा सन् १९९५ को सार्क गोल्डकपको पनि हो । जेहोस्, नेपाल तीन अवसरमा फाइनल प्रवेशका लागि निकै राम्रो उम्मेदवार थियो, तर कुनै पनि अवसरमा ‘जिङक्स’ तोडिएन । नयाँ दिल्लीमा नेपाल हारेयता त्यति बेलाका प्रशिक्षक ग्राहम रोबर्ट्स भन्थे, ‘फुटबल एक प्रकारले मानसिक युद्ध हो । सायद हाम्रा खेलाडी ठूलो अवसरका लागि अझै मानसिक रूपमा तयार हुन सकेका छैनन् कि ?’


काठमाडौंमा सेमिफाइनलमै रोकिएपछि त्यति बेलाका प्रशिक्षक ज्याक स्टेफानोस्कीले भन्थे, ‘सायद हाम्रा खेलाडी ठूलो खेलमा मानसिक रूपमा कमजोर हुन्छन् कि ? नेपाललाई आफ्नै मैदानमा उपाधि जित्ने ठूलो अवसर थियो । तर हामी त्यस अगाडि नै चुक्यौं ।’ अहिलेको साफ च्याम्पियनसिपमा पनि लगभग त्यस्तै भयो । बंगलादेशको सामना गर्नु अगाडि टिमले जुन प्रहारको ‘बडी ल्याङवेज’ देखाएको थियो, त्यस्तै शारीरिक हाउभाउ माल्दिभ्सको सामना गर्नु अगाडि देखिएन ।


अचेल विश्व फुटबलमा के भनिन्छ भने खेल मैदानमा मात्र जितिन्न, मैदानबाहिर पनि जित्न सकिन्छ । यो शारीरिकमात्र हुन्न, मानसिक पनि हुन्छ । अचेल टिमसँग व्यवस्थापक, प्रशिक्षक, चिकित्सक र फिजियो मात्र हुन्न, ‘साइकोलोजिस्ट’ पनि हुन्छ । अर्थात् मनोविज्ञ । फुटबलको सिद्धान्त नै हो, खेल त ९० मिनेटको मात्र हुन्छ, तर त्यसका लागि तयारी घण्टौंको हुन्छ, अझ त्यो भन्दा धेरै अगाडिदेखि । नेपाली फुटबल सम्भवत: यसमा नराम्रोसँग चुकिरहेको छ ।


शस्त्रबिना लडिएको युद्ध
साफ च्याम्पियनसिप २०१८ मा प्रशिक्षणको दृष्टिकोणबाट केही भुल भए होलान्, यसबारे पनि चर्चा त चाहिन्छ नै । तर टिमको व्यवस्थापन पक्षबाट भएको भुल क्षमायोग्य थिएन । टिमको व्यवस्थापन कति कमजोर ढंगले भएको थियो, त्यसको उदाहरण त माल्दिभ्सविरुद्धको खेलमा प्रस्टै देखियो । वर्षा र चट्याङका कारण त्यस सेमिफाइनल खेल २७ मिनेट रोकिएको थियो । खेलाडी मैदान छाडेर ड्ेरसिङ रूममै गए । मौसम अनुकूल हुँदा दुवै टिम मैदानमा फर्के ।


तर त्यसमा एउटा तथ्य फरक थियो । माल्दिभ्सका खेलाडी सुकेको सफा जर्सीमा थिए । नेपाली खेलाडी पुरानै भिजेको जर्सीमा थिए । नेपालसँग दुई सेट जर्सी पनि थिएन । पानीले बंगबन्धु रंगशालाको मैदान हिलाम्ये बनाएको थियो । यस्तोमा खेल्न खेलाडीले ‘स्टड’ भएको बुट लगाउँछन् । सामान्य भाषामा फलामको गट्टा भएको जुत्ता । माल्दिभ्सका खेलाडीले यस्तै जुत्ता लगाएर खेले, तर नेपाली खेलाडीसँग यस्तो बुट थिएन । त्यसैले नेपाली खेलाडी मैदानमा बारम्बार लडिरहे । अथवा खेलाडी नियन्त्रणमा देखिएनन् । यो त शस्त्रबिना लडिएको युद्धजस्तै रह्यो । नेपाली टिमका व्यवस्थापक थिए, बाबुकाजी बस्नेत । सम्भवत: उनीसँग यति ठूलो अवसरमा टिम सम्हालेको अनुभव थिएन । सायद उनले कुनै स्तरमा पनि टिम सम्हालेका थिएनन् । एन्फाकै पदाधिकारीलाई मान्ने हो भने भागबन्डाकै राजनीतिमा उनले राष्ट्रिय टिममा व्यवस्थापनको अवसर पाएका थिए ।


त्यसैले साफ च्याम्पियनसिप जस्तो ठूलो प्रतियोगिता अगाडि के कस्तो तयारी गर्नुपर्छ, उनले थाहै पाउन सकेनन् । खेलाडीलाई के कस्तो आवश्यकता हुन्छ, त्यसको तयारी नै भएन । थाहा नपाएर त हो, उनले सेमिफाइनल अगाडिको ‘जर्सी साइनिङ’ कार्यक्रममा गम्भीर भुल गरे । नेपालले राष्ट्रिय टिमको जर्सीका लागि केल्मेसँग अनुबन्ध गरेको छ । तर त्यस साइनिङ कार्यक्रममा प्रस्तुत गरिएको जर्सी अर्कै ब्रान्डको थियो । केल्मे आफैंले यसमा असन्तुष्टि व्यक्त गरिसकेको छ ।


केल्मेले एन्फासँग ७५ लाख रुपैयाँको नयाँ अनुबन्ध गर्ने कुरा अगाडि बढिरहेको थियो, यो प्रकरणले गर्दा त्यसमा बाधा अड्चन आउनसक्छ । टिमको प्रशिक्षक हुन उसले खास–खास चरणको प्रशिक्षण लिनुपर्छ । जो–कोहीले फुटबलमा प्रशिक्षक हुनु पाउनुपर्छ भनेर पाइन्न । व्यवस्थापक भने जोसुकै हुन पाउँछ र ? व्यवस्थापकलाई फुटबलबारे पर्याप्त जानकारी हुनुपर्छ । यसपल्टको साफ च्याम्पियनपिसमा व्यवस्थापन पक्षमात्र होइन, त्यसबारे निर्णय गर्ने एन्फा पनि दोषी देखियो, यो प्रकरणमा ।

प्रकाशित : भाद्र ३०, २०७५ ०८:१०
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्