वसन्तप्रताप सिंह

आउजाउमै सकिन्छ योजनाको रकम

सदरमुकाममा रहेको साइपाल गाउँपालिकाको कार्यालयमा सेवाग्राहीको घुँइचो थियो । जन्म, मृत्यु दर्ता गर्नेदेखि नागरिकताको सिफारिस लिन आएकाहरू आफ्नो काम चाँडो गरिदिन कर्मचारीहरूलाई अनुरोध गरिरहेका थिए ।

प्रहरी–प्रशासनकै जग्गा कब्जा

बझाङमा जिल्ला प्रशासन कार्यालय र प्रहरी कार्यालयको जग्गा कब्जा भएको पाइएको छ । प्रशासन कार्यालयको नाममा रहेको जग्गा स्थानीयले कब्जा गरेर भोगचलन गर्दै आएका छन् । अतिक्रमित जग्गामा पक्की घर र टहरासमेत निर्माण भएका छन् । 

साइपालका अधुरा 'सुइना’

गाउँपालिका बनाउनाखी नांगै भोकै लड्यानेताखी मनपडी भयो जनता भाड चढ्या हिँटु भन्या बाटो छैन, खोलामा पुल छैन बिरामीलाई ओख्तो छैन, फिरी (निःशुल्क) स्कुल छैन हिँडाइबाट मर्न लाग्या माइस अकालमा कैले विकास होइझालाकी हाम्रा साइपालमा ? काम छाडी आन्दोलन गर्‍याऊ, गर्‍याको सार भैन खाना खी चामल भैन टेलिफोन तार भैन...

सडक पुग्यो, गाडी पुगेन

चैनपुरको जडार र थलाराको सिरेटा १४ किमि सडक दुई वर्षअघि जोडियो । धुमधाम उद्घाटन पनि भयो । गाउँमै गाडी चढ्न पाउने आशाले स्थानीयले बढाइँसमेत गरे ।

हराउँदै धुलेल भाषा

बझाङको साइपाल गाउँपालिका ४ धुलीका मातविर रोकायाले धुलेल भाषामा भने, ‘इङगाबातकुणी बाल्सीगाई सुनकेङ, दिबचौचामीगुइर्‍यागंङ ?’ यसको अर्थ हुन्छ : ‘हाम्रो भाषा लोप हुन थाल्यो । कसले बचाई देला ? ।’

वसन्तप्रताप सिंहका लेखहरु :

धामीको भर पर्दा...

प्रमा बोहरा । वर्ष २४ । घर साइपाल गाउँपालिका २, धलौन । हेर्दै फरासिली । मिलनसार । रहरैरहर अनि सपनाले घेरिएकी । तर बाध्यताले थिचिएकी । पिटिएकी । क्रूर काला रातसंँग संघर्ष गरेर धन्न बाँचेकी उनी दुवै कान सुन्दिनन् । 

पैंचोका भरमा प्रहरी

बझाङको उत्तरी सीमास्थित धुली प्रहरी चौकीमा गत आइतबार बिहान प्रहरीहरूको फूर्तिफार्ती बेग्लै देखिन्थ्यो । एकजना प्रहरी जवान खरको झुप्रोमुनि भान्सामा भात पकाउँदै थिए । कोही आलुको तरकारी काटदै थिए । एकजना सिलौटामा मसला पिस्दै थिए । 

विज्ञान बुझाउँदै विद्यार्थी

बझाङ–जुम्ला रारालिङकी शान्ति रावत मध्यपश्चिम विश्वविद्यालय सुर्खेतमा विज्ञान संकायमा स्नातक गरिरहेकी छन्  । उनी आफूले पढेको विज्ञानको व्यावहारिक ज्ञान सबैलाई बाँड्न चाहन्थिन्, जुन सहज थिएन  ।

खप्तड घुम्ने पर्यटक बढे

खप्तडछान्ना, मेल्तडीका स्थानीय पुष्कर रावलको बाल्यकाल खप्तडकै काखमा बित्यो । त्यहीं जन्मिए, हुर्किए । खप्तडका पाटन र जंगलमा दाउरा, घाँस, गोठालो गर्दै बिताएका १२ वर्षअघिका दिनलाई सम्झन्छन् ।

खप्तडमा दागैदाग !

वरपर हरियाली जंगल । बीचमा ठूला, फराकिला पाटन । पाटनभरि गहिरा खाल्डाखुल्डी । भत्किन लागेका ढिस्का र जताततै ठूलासाना पहिरो । खप्तडको रूप दिनप्रतिदिन बिग्रँदै छ । भूक्षयका कारण जता हेरे पनि ‘दागैदाग’ देखिन्छ ।