नेपाल–चीन सम्बन्ध: समृद्धिमा सहयात्रा

चीनसँग नेपालको तीव्र विकासको आकांक्षामा सहयोग गर्ने चाहना र सामथ्र्य दुवै छ ।
लीलामणि पौड्याल

काठमाडौँ — नेपाल–चीन सम्बन्धमा अगस्ट १ ऐतिहासिक महत्त्वको दिन हो । ठिक ६३ वर्ष पहिले दुई मुलुकका दूरदर्शी नेतृत्वले दुई देशबीच ऐतिहासिक, सांस्कृतिक र जनस्तरको सम्बन्धलाई कूटनीतिक सम्बन्धमा रूपान्तरण गरे ।

नेपालको चीनसँगको कूटनीतिक सम्बन्ध सांस्कृतिक तथा जनस्तरको दुई हजार वर्ष पुरानो बलियो र फराकिलो जगमा उभिएको छ । कूटनीतिक सम्बन्ध स्थापना यताका वर्षहरूमा यो सम्बन्ध निरन्तर बलियो र विस्तार हुँदै गएको छ । बेलायत, अमेरिका, भारत र फ्रान्सपछि नेपालसँग कूटनीतिक सम्बन्ध स्थापना गर्ने जनवादी गणतन्त्र चीन पाँचौँ मुलुक हो भने चीनले कूटनीतिक सम्बन्ध स्थापना गरेका मुलुकमध्ये नेपाल २७ औँ हो ।नेपाल र चीन बीचको सम्बन्ध आपसी सम्मान, विश्वास, मित्रता र सद्भावनामा आधारित छ ।

उनीहरू एकअर्काका चासो र राष्ट्रिय हितप्रति संवेदनशील छन् । यो सम्बन्ध एकअर्काको सार्वभौम स्वतन्त्रताको सम्मान, भौगोलिक अखण्डताप्रति पूर्ण समर्थन, एकअर्काका आन्तरिक मामिलामा अहस्तक्षेप सम्बन्धी पञ्चशीलका सिद्धान्तमा आधारित छ । भूगोल, जनसंख्या, अर्थतन्त्र र राजनीतिक प्रणालीका हिसाबले भिन्न रहेर पनि असल छिमेकीपन र विश्वासिलो मित्रताको निरन्तरता हाम्रो सम्बन्धका चारित्रिक विशेषता हुन् । एक चीन नीति नेपालको चीनसँगको सम्बन्धको आधारभूत खम्बा हो । नेपालको सार्वभौम स्वतन्त्रताको सम्मान र सहयोग चीनको नेपालप्रतिको अक्षुण्ण नीति हो । नेपाल–चीन सम्बन्ध समस्यारहित छ भनेर हामी गर्वसाथ भन्छौँ ।


नेपाल र चीन बीचको राजनीतिक सम्बन्धलाई दरिलो र विश्वासिलो बनाउन उच्च राजनीतिक भ्रमणहरू आदान–प्रदान भैरहेका छन् । सन् २०१६ को मार्चमा प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओली, सन् २०१७ को मार्चमै प्रधानमन्त्री पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’ तथा सन् २०१८ को जून १९ देखि २४ मा भएको वर्तमान प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीको चीन भ्रमण तथा चीनका उपप्रधानमन्त्री वाङयाङको सन् २०१७ को अगष्टमा भएको नेपाल भ्रमणले नेपाल–चीन बहुआयामिक सम्बन्धलाई थप उचाइमा लैजान महत्त्वपूर्ण भूमिका खेलेका छन् ।
नेपालमा नयाँ राजनीतिक विकास र चीनमा भएका पछिल्ला महत्त्वपूर्ण विकासक्रम पश्चात प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीले गत जून महिनामा गर्नुभएको भ्रमणले दुई मुलुक बीचको विश्वासको जगलाई अझ मजबुत बनाएको छ । सो भ्रमणक्रममा अन्य थुप्रै महत्त्वपूर्ण सम्झौताका अतिरिक्त नेपाल र चीनबीच रेलवे सञ्जालको विकास सम्बन्धी समझदारी ठूलो ऐतिहासिक महत्त्वको छ ।


चीनसँग रेलसेवा जोड्ने भनेको नेपालमा केही किलोमिटर रेलको बाटो थप्नेमात्र नभएर नेपालको आर्थिक, सामाजिक विकास दूरगामी प्रभाव पार्ने महत्त्वपूर्ण काम हो । रेलवे मार्फत चीनसँग जोडिँदा भूपरिवेष्टित नेपाललाई युरोप, मध्य एसिया, पश्चिम एसिया र दक्षिणपूर्व एसियासँग जोडिने अवसर मिल्छ । किनकि क्षेत्र तथा मार्ग अवधारणा (बीआरआई) मार्फत चीनले ती सबै मुलुकहरूसँग आपसी सम्पर्कको जालो जोडतोडका साथ प्रबर्द्धन गर्दै आएको छ । सन् २०१७ मा ३ हजार ६ सय ७३ वटा मालवाहक रेल चीनबाट युरोप पुगेका छन् ।

बीआरआईमा सहभागी हुनु र चीनसँग रेलमार्फत जोडिनु भनेको चीनले तीव्र रूपमा बहुआयामिक सम्पर्कको जालो प्रबद्र्धन गरिरहेको बाँकी विश्वसँग पनि जोडिनु हो । यो रेल परियोजनाले नेपाली अर्थतन्त्रलाई विश्वव्यापी उत्पादन संरचना (प्रोडक्सन भ्यालु चेन) सँग जोड्न सघाउ पुग्नेमात्र होइन, नेपालको पर्यटन र व्यापार विविधीकरणमा ठूलो परिवर्तनको तागत राख्छ । हिमाल वारपार गर्ने रेल आफैँ विश्वकै सबैभन्दा आकर्षक पर्यटकीय वस्तु मध्येको एउटा हुनेछ । विश्व भ्रमण गर्ने लाखौँ पर्यटकहरूले एकपटक हिमाल छिचोल्ने रेलमा यात्रा गर्न पक्कै लालायित हुनेछन् । हिमाल छिचोल्ने रेल चीनका लागि पनि आफ्नो दक्षिण–पश्चिमी ठूलो भूभागलाई हिमालपारिको अर्को सभ्यता र ठूलो अर्थतन्त्रसँग जोड्ने एक महत्त्वपूर्ण परियोजना हुनेछ । यस परियोजनाले हिमाली क्षेत्र वरिपरि सामाजिक–आर्थिक विकासको लहर ल्याउनेछ ।


लामो दूरीका भूगोलबीच छरितो, सुरक्षित र तुलनात्मक किफायती यातायातको माध्यम नै रेलसेवा हो । भूपरिवेष्टित मुलुकलाई बाह्य विश्वसँग जोड्ने भनेको हवाइजहाज र रेल सञ्जालमार्फत मात्रै हो । हवाइसेवाका आफ्नै सीमा छन् । सडक सञ्जाल जतिसुकै उच्चस्तरीय भए पनि मान्छे र वस्तु ओसार–पसारमा लामो दूरी तय गर्न उपयुक्त माध्यम मानिँदैनन् । त्यसैले नेपाललाई बाह्य विश्व सञ्जाल र अर्थतन्त्रसँग जोड्नका लागि चीनको रेलसेवासँग जोडिनु अपरिहार्य थियो, जुन कामलाई यो भ्रमणले अगाडि बढाएको छ ।

ऐतिहासिक अवसर
गतवर्ष सम्पन्न तीन तहको निर्वाचनपछि नेपाल राजनीतिक स्थायित्वको युगमा प्रवेश गरेको छ । सन् २०१७ को मेमा सम्पन्न ऐतिहासिक अन्तर्राष्ट्रिय शिखर सम्मेलनबाट चीनको बीआरआई अभियानले विश्वव्यापी समर्थन प्राप्त गरेको छ । गत अक्टोबरमा सम्पन्न चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टीको १९ औँ महाधिवेशन र गत मार्चमा सम्पन्न १३ औँ चिनियाँ राष्ट्रिय जनकांग्रेसको अधिवेशनले चिनियाँ समाजको पुनर्जागरण र सन् २०५० सम्ममा समृद्ध, सशक्त, प्रजातान्त्रिक, सांस्कृतिक रूपमा विकसित, सौहार्द र सुन्दर राष्ट्र निर्माण गर्ने लक्ष्य निर्धारण गरेको छ । नेपाल र चीनबीच विकसित यी पृष्ठभूमिको जगमा दुई देशका नेताहरू गत जूनमा भएको भेटघाटमा आपसी विश्वास बढाई सम्बन्धलाई थप बलियो बनाउन एकमत भएका छन् । दुवै मुलुक बीचको आर्थिक, सामाजिक विकास र स्थायित्वले क्षेत्रीय विकास र स्थायित्वमा समेत स्वत: योगदान पुर्‍याउनेछ ।

नेपालका सम्भावना
प्राकृतिक स्रोत, सौन्दर्य, जैविक र सांस्कृतिक विविधताका आधारमा नेपाल विश्वकै एक धनी राष्ट्र हो । तर हामीले ती स्रोतहरू तीन करोड नेपालीको समृद्धिका लागि अझै प्रयोग गर्नसकेका छैनौँ । जलस्रोत नेपालको मुख्य प्राकृतिक स्रोत हो । सिंचाइको फाइदा, सफा झरनाको पिउने पानी र जलक्रीडा जस्ता पानीको बहुउपयोगबाट नेपालले अर्बौँ डलरको लाभ लिनसक्ने सम्भावना छ । तर सिंचाइको अभावमा मुख्य अन्नबालीहरूको उत्पादन क्षमताका हिसाबले हामी यस क्षेत्रमै निम्छरो छौँ । आन्तरिक र बाह्य पर्यटकको चाप बढिरहेको भए पनि नेपालका विमानस्थल लगायतका पूर्वाधारहरू लाखौँ पर्यटक धान्ने क्षमताका सुविधा सम्पन्न छैनन् । हाम्रो निर्यात–आयातको अनुपात चिन्ताजनक छ । हाम्रा स्रोतको उपयोग तथा विकासमा देखिएका यी कमजोरीहरूका सूची यहाँ प्रस्तुत गर्नुको अर्थ नेपालसँग अथाह सम्भावना छ भन्ने उजागर गर्नु हो ।

चीनको अवस्था
चीनले सुधार र खुलापन लागू गरेको चालीस वर्षमा सामाजिक–आर्थिक विकासमा आश्चर्यजनक प्रगति गरेको छ । विगत पचास वर्षमा चीनको प्रतिव्यक्ति आय एक सय डलरबाट आठ हजार डलर नाघेको छ । चीन सबैभन्दा धेरै पर्यटक पठाउने र सबैभन्दा धेरै वैदेशिक मुद्रा सञ्चिति भएको मुलुक हो । उच्च गतिको रेल र गरिबी निवारण अभियानमा चीन विश्वलाई उदाहरण बनेको छ । चीनले आफ्ना अनुभव, स्रोत र क्षमतालाई अन्य मुलुकसँग साझेदारी गर्ने प्रस्ताव गरेको छ । चीनसँग रेलवे, सडक, सुरुङमार्ग, पुल, एयरपोर्ट, फोहोर व्यवस्थापन, ऊर्जा उत्पादन तथा ट्रान्समिसन, पर्यटन र कृषि विकासमा अद्वितीय अनुभव, प्रविधि र दक्ष मानव संसाधनको प्रचुरता छ ।

नेपालको समृद्धिमा चीन
चीनले नेपालको आर्थिक–सामाजिक विकासमा धरै ठूलो योगदान पुर्‍याएको छ । सन् २०१५ को भूकम्पपछिको खोज, उद्धार र पुनर्निर्माणमा चीनको सहयोग अविस्मरणीय छ । चीनले आफूँग भएको स्रोत, साधन, क्षमता तथा अनुभव नेपालजस्ता छिमेकीसँग बाँडेर साझा भाग्य समुदाय (कम्युनिटी अफ सेयर्ड डेस्टिनी) निर्माण गर्ने उद्देश्य राखेको छ । नेपालको समृद्धिको यात्रामा चीन असल छिमेकीमात्र नभएर अपरिहार्य साझेदार पनि हो । समृद्धिका लागि पूर्वाधार विकास, कृषि, ऊर्जा, औद्योगिक उत्पादन वृद्धि र पर्यटनजस्ता प्राथमिकताहरू हामीले तय गरिसकेका छौँ । अबको ध्यान परियोजना विकास, छनोट, निर्माण, सञ्चालन तथा सम्भारमा हाम्रो सक्षमता विकास गर्ने हुनेछ । यस कार्यमा उदारतापूर्वक सघाउन चीन तत्पर छ । चीन आफ्ना छिमेकीहरूलाई समृद्धिको सहयात्रामा सँगसँगै अगाडि बढाउन तत्पर देखिएको ऐतिहासिक अवसर छोप्न हामीले हाम्रा काम र निर्णयहरूमा तदारुकता ल्याउनु आवश्यक छ ।

निचोड
प्राकृतिक तथा सांस्कृतिक स्रोतको धनी नेपालले सामाजिक–आर्थिक विकास कार्यलाई दु्रतगतिमा अगाडि बढाउने अवसर अहिले आएको छ । जननिर्वाचित सरकारले राजनीतिक स्थिरता र समृद्धिको आकांक्षा पूरा गर्न आन्तरिक र बाह्य स्रोत परिचालन गर्न आवश्यक छ । नेपाललाई अहिले आर्थिक स्रोत, उच्चस्तरीय सुलभ प्रविधि र अनुभवी जनशक्तिको खाँचो छ । चीनसँग नेपालको तीव्र विकासको आकांक्षामा सहयोग गर्ने चाहना र सामथ्र्य दुवै छ । बीआरआईको फ्रेमवर्कमा रहेर आपसी हितका कुरामा सहकार्य गर्न दुवै राष्ट्रले सहमति जनाइसकेका छन् । नेपाल र चीनले सँगसँगै अगाडि बढ्दै दुई मुलुक र हिमाल वारिपारिको समग्र क्षेत्रको आर्थिक–सामाजिक विकासमा योगदान गर्न सक्छन् । हामी हिमाली क्षेत्रको आर्थिक–सामाजिक प्रगतिका लागि साझेदार र लाभग्राही हौँ । दुबै मुलुकक लागि यो ऐतिहासिक अवसर हो । हाम्रो भविष्य उज्यालो छ । सहकार्यबाट अगाडिको बाटोलाई निरन्तर प्रज्वलित राख्न राखौं ।


पौड्याल चीनका लागि नेपाली राजदूत हुन् ।

प्रकाशित : श्रावण १६, २०७५ ०८:१२
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

क्रिकेटको कोसेढुंगा

मनिषराज पाण्डे

काठमाडौँ — विश्व क्रिकेटमा आज दुई महत्त्वपूर्ण विषय चर्चामा छन् । पहिलो, नेपाली क्रिकेट ऐतिहासिक क्षणमा आइपुगेको छ– गत मार्चमा हासिल गरेको एकदिवसीय अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेटको मान्यतालाई मूर्तरूप दिने अभियानको पहिलो खुड्किला बनेर ।

दोस्रो, मार्च १८८७ मा सुरु भएको इङल्यान्डको पहिलो आधिकारिक टेस्ट क्रिकेट यात्रा पनि ऐतिहासिक मोडमा आइपुगेको छ– एजबेस्टनमा हुने भारत विरुद्धको खेल इङल्यान्डको १००० औं टेस्ट क्रिकेट भएर ।


लड्र्समा एकदिने ट्वान्टी–२० त्रिकोणात्मक शृंखलामा मेरिलबोन क्रिकेट क्लब (एमसीसी) र नेदरल्यान्ड्ससित खेलेर पूर्वतयारीका साथ नेपालको टिम आज नेदरल्यान्ड्ससित भिड्दैछ । यो खेल नेपाल र नेदरल्यान्ड्सका लागि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण छ । नेदरल्यान्ड्सले सन् २०१४ तिर गुमाएको एकदिवसीय अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेटको मान्यतालाई पुन: प्राप्त गरेको हो । अहिले नेपालले प्राप्त गरेको यो मान्यता ४ वर्षका लागिमात्र हो । यसलाई स्थायित्व दिन हामीले थप प्रयत्न र सिङ्गो राष्ट्रले पनि थप अभिभारा बहन गर्नुपर्ने बेला आएको छ ।


नेपाली क्रिकेट जुन धरातलमा उभिएको छ, त्यसले सुखद यात्रालाई प्रतिविम्बित गरिरहेको छ । विश्वका सबै दिग्गज र नवप्रवेशी क्रिकेट राष्ट्र समयको महत्त्वलाई बुझेर स्थापित हुने प्रयासमा लागेको प्रशस्त उदाहरण छन् । क्रिकेटको रोचकता र समय सापेक्षता आत्मसात गर्दै इतिहासका विभिन्न कालखण्डमा क्रिकेटको स्वरूप, शैली, नीति, नियम आदि परिमार्जन हुँदै आएका छन् । यस्ता परिवर्तन आत्मसात गर्दै समयको प्रवाहमा जुन–जुनले आफूलाई ढाल्न सफल भए, ती राष्ट्र नै विभिन्न स्वरूपका क्रिकेटमा स्थापित हुनसकेका छन् । आईसीसीका सबै स्वरूपका क्रिकेट वरियताक्रमले ती राष्ट्रका स्तर र प्रदर्शनलाई प्रतिविम्बित गरिरहेको हुन्छ ।


नेपाली क्रिकेटले दुइटा महत्त्वपूर्ण स्वरूप एकदिवसीय र टी–२० अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेटको मान्यता पाइसकेपछि अर्को गन्तव्य टेस्ट क्रिकेटको मान्यता हो । यो लक्ष्यका लागि आजबाट हुने एकदिवसीय अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेटको यात्रा कोशेढुङ्गा सावित हुनेछ ।


दक्षिण एसियाली राष्ट्र बंगलादेश र अफगानिस्तानको क्रिकेट विकासलाई मात्रै पनि हामी आफ्नो क्रिकेट विकासको योजनामा स्रोत सन्दर्भका रूपमा लिन सक्छौं । फुटबलको अत्यधिक क्रेज भएको बङ्गलादेशले सन् १९९७ मा मलेसियामा भएको अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेट परिषद् (आईसीसी) ट्रफीमा विजयी भएसँगै ठूलो फड्को मार्न सफल भयो । सन् १९९९ को क्रिकेट विश्वकपमा छनोट भयो । सन् २००० मा टेस्ट खेल्ने राष्ट्रको मान्यतासमेत प्राप्त गर्‍यो । बङ्गलादेशसँग नेपालले सन् १९९६ को पहिलो एसियन क्रिकेट काउन्सिल (एसीसी) ट्रफी खेल्दाका क्षणहरू मेरो स्मृतिपटलमा अझै ताजा छन् । हाम्रो त्यतिबेलाको कमी–कमजोरी अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगतामा ‘एक्सपोजर’ नहुनुमात्र हो जस्तो लाग्छ । क्रिकेटको प्राविधिक पक्षलाई केलाउँदा पनि त्यतिबेलै नेपाली क्रिकेटले सकारात्मक सन्देश दिइसकेको थियो । अफगानिस्तानले नेपाली क्रिकेट विकासको सम्भावनालाई झन् उजागर गरेको छ । सन् १९९५ मा मात्रै गठन भएको अफगानिस्तान क्रिकेट बोर्डले सन् २००१ मा आईसीसीको एफिलिएट सदस्यता प्राप्त गर्दै छोटो समयमै टेस्ट खेल्ने राष्ट्रको मान्यता प्राप्त गरिसकेको छ । नेपालले पनि सबै उपलब्धिलाई संस्थागत विकास गर्ने बेला आएको छ ।


क्रिकेट विकासमा सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण पात्र खेलाडी नै हो । खेलाडीको लगनशीलता, मिहेनत, दृढसंकल्प र आत्मविश्वासको प्रतिफल हुनुपर्छ, आजको नेपालको क्रिकेट । सबै कालखण्डमा खेलाडीले पुर्‍याएको योगदान स्तुत्य छ । कतिसम्म भने विगतमा स्रोतको अभाव हुँदा खेलाडीहरू आफ्नै वा अरू शुभचिन्तकको सहयोगमा क्रिकेटका सरसामग्री जुटाउने, अभ्यास गर्ने, क्लब सञ्चालन गर्ने, विभिन्न प्रतियोगितामा सहभागी हुने गर्थे । पहिले क्रिकेटबाट केही लिनेभन्दा पनि दिने धेरैजसोको मनस्थिति हुन्थ्यो । लगाव हुन्थ्यो । सौखका रूपमा खेल्ने परिपाटी थियो । क्रमश: पेसेवर खेलका रूपमा विस्तारित हुँदैछ, जुन क्रिकेट विकासका लागि आवश्यक छ । खेललाई माथि उठाउन यसको व्यवसायीकरणको पनि उत्तिकै खाँचो छ ।


क्रिकेट विकासमा अर्को नभई नहुने विषय भौतिक पूर्वाधार हो । विगतमा टर्फ पिचको अभाव थियो । पिचमा म्याट राखेर क्रिकेट म्याचहरू खेलिन्थे । स्तरीय खेल मैदान र रंगशालाको कमी थियो । अहिले पनि त्यस्तै छ । पहिले खेलिने राष्ट्रिय खेल र केही नाम चलेका घरेलु प्रतियोगिता केही सीमित सहरमा मौसमी पारामा खेलाइन्थे । केही प्रतियोगितामा बाहय खेलाडी झिकाई खेल्ने गरिन्थ्यो । कुनै पनि प्रतियोगिताले निरन्तरता वा स्थायित्व प्राप्त गर्न नसक्नु हामीकहाँ देखिएको कमजोरी हो । यसले घरेलु क्रिकेट प्रतियोगिताको दिगो संरचना र योजना कहिल्यै आएन भन्ने देखाउँछ ।


साङ्गठनिक रूपले नेपाली क्रिकेट विकासमा प्रमुख भूमिका खेल्नेछ । हुन त नेपाल क्रिकेट संघ (क्यान) ले लामो इतिहास बोकेको छ । तर केही वर्ष यताको विवादले नेपालको व्यवस्थापकीय क्षमताबारे विश्व समुदाय समक्ष राम्रो सन्देश जान सकेन । स्रोत नहुँदा र हुँदाको समयमा संघ–संस्थामा कस्तो परिवर्तन आउँछ भन्ने उदाहरण क्यान बन्न पुग्यो । क्यानको क्रियाशीलता, पारदर्शिता र संस्थागत तथा वित्तीय निष्ठालाई माथि उठाई सक्रिय संघको रूपमा स्थापना गराउनु अबको आवश्यकता हो । यस कार्यमा सम्बन्धित सबै सरोकारवालाको भूमिका अपरिहार्य छ । क्रिकेटको सर्वोच्च निकाय कमजोर र निरीह भयो भने राष्ट्रको साखमा धक्का पुग्छ र बाहय तत्त्व हावी हुनसक्ने सम्भावना रहन्छ । क्यानको अन्योलले सबै खेलाडी, खेलकर्मी र खेलप्रेमीलाई चिन्तित तुल्याएकै हो । अन्योल निराकरण जरुरी छ ।


क्रिकेट खेलसित खेलाडी सँगसँगै विभिन्न पक्ष जोडिएका हुन्छन् । खेलाडी उत्पादन गर्न सानो उमेरका बालबालिकादेखि लगानी गर्नुपर्छ । स्कुल, क्लब, जिल्लादेखि राष्ट्रिय स्तरसम्मको क्रिकेट विकास योजना र तदनुरूपको लगानीबाट मात्र व्यावसायिक क्रिकेटको विकास हुनसक्छ । क्रिकेट खेल महंँगो हुन्छ । खेलाडीका साथसाथै प्रशिक्षक, अम्पायरजस्ता प्राविधिक दक्ष जनशक्ति उत्पादनमा उचित लगानी खाँचो छ । दिग्गज क्रिकेट राष्ट्रहरूसँगका राम्रा सिकाइ भित्र्याउनु, क्रिकेटमा लगानीमैत्री वातावरण सिर्जना गर्नु र तहगत रूपमा संस्थागत विकास गर्नु आवश्यक छ । हाम्रा छिमेकी राष्ट्रहरू क्रिकेटमा अगुवा छन् । उनीहरूबाट अधिकतम लाभ लिन सक्नुपर्छ ।


खेलाडीको क्षमता विकास सम्बन्धी कार्य अन्तर्राष्ट्रिय मापदण्ड अनुसार गर्दै जानुपर्छ । खेल प्रशिक्षक, प्रशिक्षण र प्रशिक्षण स्थल स्तरीय हुनैपर्छ । न्यूनतम खेल सुविधाबाट खेलाडी बञ्चित हुनुहुँदैन । शारीरिक र मानसिक रूपमा स्तरोन्नति गर्नुपर्छ, खेलाडीलाई खेलबाटै सम्पन्न गराउने वातावरण सिर्जना गर्नुपर्छ । सकेसम्म खेलाडीलाई खेलबाट विमुख नहुने उपाय पहिल्याउनैपर्छ, जसले पलायनको सम्भावनालाई न्यून गर्छ । खेल जीवनबाट अवकाश लिइसकेपछि पनि क्रिकेटबाट प्राप्त उपलब्धिको प्रशंसा खेलाडीको मुखबाटै सुन्ने वातावरण निर्माण जरुरी छ ।


मुुलुकलाई समृद्ध बनाउन खेल क्षेत्रबाट क्रिकेटले प्रचुर सम्भावना बोकेको छ । खेलाडीको अथक योगदानबाट प्राप्त एकदिवसीय अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेटको यात्रालाई दिगो बनाउनुपर्छ । त्यसका लागि क्रिकेट खेलको विकासका लागि सरोकारवालाको समझदारी र आपसी विश्वासको वातावरण सिर्जना गरी क्यानको अन्योल समाप्त गर्नुपर्छ । सँगै व्यवस्थापकीय क्षमता वृद्धि गरी खेलको संस्थागत विकासमै सबैको ध्यान केन्द्रित हुनुपर्छ ।

पाण्डे क्रिकेट खेलाडी संघ नेपालका अध्यक्ष हुन् ।

प्रकाशित : श्रावण १६, २०७५ ०८:१२
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT