बंगलादेशलाई शृंखला

एएफपी

लाउडरहिल, अमेरिका — एन्ड्रे रसेलको विष्फोटक इनिङ्स पन्छाउँदै बंगलादेशले सोमबार बिहान वर्षाले प्रभावित दोस्रो ट्वान्टी–२० अन्तर्राष्ट्रिय खेलमा वेस्ट इन्डिजमाथि १९ रनको विजय हात पारेको छ । नतिजासँगै बंगलादेशले अमेरिकामा भएको शृंखला २–१ ले आफ्नो पक्षमा पारेको छ ।

रसेलले २१ बलमा ४७ रन बनाउने क्रममा ६ विशाल छक्का र १ चौका प्रहार गरेका थिए । यसले फ्लोरिडाको सेन्ट्रल ब्रोवार्ड रंगशालामा बंगलादेशले बनाएको १८४–५ को चुनौतीपूर्ण स्कोरलाई क्यारेबियन टोलीले पन्छाउने संकेत देखाएको थियो ।

रसेलले १८ औं ओभरको पहिलो बलमा देब्रेहाते सिमर मुस्ताफिजुर रहमानको बलमा आउट भए । खेलमा उनले लिएको यो तेस्रो विकेट थियो । यो सँगै वेस्ट इन्डिजको आशा पनि समाप्त भइसकेको थियो । १७.१ ओभरको खेलको उक्त समयमा वेस्ट इन्डिज १३५–७ को स्थितिमा थियो । त्यही समयमा भारी वर्षा भएपछि थप खेल हुन सकेन र पूरा २० ओभर खेल हुन पाएन । डकवर्थ लुइस पद्दतिमा बंगलादेश अगाडि रहयो ।

वेस्ट इन्डिजले बंगलादेशलाई दुवै टेस्टमा पराजित गरेको थियो । तर एसियाली टोलीले वान–डे र ट्वान्टी–२० अन्तर्राष्ट्रिय दुवै शृंखला २–१ ले जित्यो । लिटोन दासले आफ्नो खेलजीवनकै उच्च प्रदर्शन गरेपछि बंगलादेशले बलियो स्कोर बनाएको थियो । उनले ३२ बलमा ६१ रन बनाउनेक्रममा ६ चौका र ३ छक्का प्रहार गरे ।

बंगलादेशका खेलाडीले २१ बलमा सबैभन्दा छिटो बनाएको अर्धशतकभन्दा उनी थोरैले मात्र पछाडि रहे । उनले अनुभवी ओपनिङ जोडी तमिम इकवालको अगाडि अझ परिपक्व खेल प्रदर्शन गरे । यी दुईले ४.४ ओभरमा ६१ रन जोडेका थिए । तमिम २१ रनमा आउट भए । किमो पाउलले लगातार दोस्रो खेलमा सौम्य सरकारलाई सस्तैमा आउट गर्नेक्रममा ५ रनमै पेभेलियन पठाएर वेस्ट इन्डिजलाई पुनरागमन गराए ।

कार्लोस ब्राथवेटले मुस्फिकर रहिमलाई १२ रनमा र केसरिक विलियम्सले लिटोनलाई आउट गरेपछि बंगलादेशको इनिङ्स धर्मराउन पुग्यो । तर महदुमुल्लाहले नटआउट ३२ रन बनाउँदै आरिफुल हकसँग ३८ रनको साझेदारी गरेपछि बंगलादेशको स्कोर बलियो भएको हो । त्यसअघि कप्तान शकिब अल हसन २४ रनमा आउट भएका थिए ।

Yamaha

Esewa Pasal

प्रकाशित : श्रावण २२, २०७५ ०७:५६
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

पहाड र पहिरो

सम्पादकीय

काठमाडौँ — पहाडमा पहिरो प्राकृतिक हो । उत्तिकै अप्राकृतिक हो– पहिरो बढाउने कारक मानव विकास हो भन्ने बुझ्दाबुझ्दै बुझ पचाउनु । जस्तो जाजरकोट । खलङ्गा ठाँटीबजारमा आइतबार बिहान पहिरोले स्थानीयको घर पुर्दा आठ बालबालिका र एक महिलाको ज्यान गयो ।

ती बाबुनानीहरू बिहानी गृहकार्य गर्दै गरेका, दूध पिउन लागेका थिए । पहिरोको जोखिम छ भन्ने चर्चा गाउँबजारमा चल्दै आएकै थियो । झरी दर्केकै थियो ।

बस्ती जोखिममा छ भन्ने जानेपछि सावधानी र होसियारीका लागि सरकारी र जनप्रतिनिधि निकायहरू तात्न सकेनन् । सावधानी र होसियारी त हाम्रो विकास प्रणालीले नै लत्याइदिएको छ । प्रकृतिमा पहिरो गइरहने भए पनि उक्साउने काम हामी आफैँ गरिरहेका छौँ । हाम्रा विकास निर्माण वैज्ञानिक छैनन् । विकासका नाममा हामीलाई सडक चाहिएको छ । जहाँ जान पनि गाडी । भिरालो भूबनोट भएको खलङ्गाका चारैतिरका भीरमा सडक संरचना हाम्रो विकास भिजनकै पहिरो थियो । यो सिजनको पहिरोभन्दा पनि भिजनकै पहिरो ।

हाम्रो भूगर्भ संवेदनशील छ, चलायमान । हिमाल बन्ने प्रक्रियाको मध्यभागमा हामी छौं । यसको असर परिरहन्छ । इन्डियन र तिब्बती प्लेटको टक्करले पैदा गर्ने शक्तिबाट चट्टान चिरिने, भासिने, भिरालो बन्ने, पहिरो जाने गर्छ । कुनै वर्ष पानी धेरै पर्‍यो भने पनि पहिरो जान्छ, भूकम्प गयो भने पनि । पछिल्ला वर्षमा भने हाम्रा क्रियाकलापहरू प्रकृतिले धान्न नसकिने गरी उग्र हुँदै गएका छन् । प्रकृतिको दोहन गर्नु पहिरो उक्साउनु ।

पहाड खोतल्दा पहिरो रोक्ने उपाय अनिवार्य हुनुपथ्र्यो । जस्तो बीपी राजमार्ग निर्माण गर्दा बायोइन्जिनियरिङ गरियो । त्यसयता अरू सडकले कोतरेका पहाडलाई त्यस्तै जैविक संसाधनले समृद्ध पार्नुपथ्र्यो । पहाडलाई जति क्षति पुर्‍यायो, उति प्राकृतिक तवरले पूर्ति गर्ने तरिका । पहाडको पैँचो तिर्ने पद्धति । तर संवेदनशील पहाडमाथि विकास भने गैरसंवेदनशील । पहाडभित्र बरु सुरुङहरू सुरक्षित भएका छन् । त्यसमा इन्जिनियरिङ ज्ञान प्रयोग हुन्छ ।

संसारले पत्याउन गाह्रै हुन्छ होला, नेपालभरि सडक निर्माण गर्ने जिम्मेवार केन्द्रीय निकाय सडक विभागसँग एकजना पनि भूगर्भविद् छैनन् । चाहिएका बेला परामर्शदाता नियुक्त गर्छन् । सडक संरचना गर्नुअघि भूगर्भको अध्ययन अनुसन्धान जरुरी हुन्छ भन्ने ठानिएको छैन । विकास निर्माणसम्बन्धी राज्यको नीति नभएकै कारण कहाँ बस्ती बसाउने, कहाँ खेतीपाती गर्ने, वनजंगल जोगाउने, कहाँ कस्तो भूउपयोग गर्ने भिजन छैन ।

डोजर ड्राइभर आफैं इन्जिनियर भएपछि पहिरो त जान्छ नै । भौगर्भिक अध्ययनै नगरी निर्माण गरिएका सडकहरू सम्झियौँ भने चित्र प्रस्ट हुन्छ, जस्तो सुर्खेत–कोहलपुर । पहिरो गएको गयै । विकासका नाउँमा पछिल्लो समय गाउँघर, बस्तीतिर डोजर उक्लिएका छन् । बिनायोजना, बिनाप्राविधिक, बिनावातावरणीय प्रभाव अध्ययन । यही रवैया रहे पहाडका खलंगा, भीरपाखा, गाउँबस्ती योभन्दा डरलाग्दा पहिरोको साक्षी हुन पुग्नेछन् ।

केन्द्रले जे गर्‍यो, स्थानीय सरकारले त्यही सिके । आफूखुसी विकास निर्माण । स्थानीय पदाधिकारीले डोजर खरिद गर्ने, नभए भाडामा लिने गरेका छन् । विस्तृत अध्ययन नगरी सडक खन्ने । विकास देखाउने । स्थानीय सरकारहरूले केन्द्रको मुख ताक्ने होइन भने उसका गल्तीहरू पनि पछ्याउने होइन । ज्ञानविज्ञान प्रयोग गर्ने आधारभूत चरित्र अपनाउनसके केन्द्रसँग प्राविधिक सहायता भने खोज्ने हो ।

स्थानीय सरकारहरू स्थानीय जनतासँग नजिक रहने हुनाले जनतालाई मारमा पार्ने विकास होइन, जनतालाई केन्द्रमा राख्ने प्रविधि प्रयोगबारे आकर्षित हुनुपर्छ । पहाडमा जथाभावी बनेका सडक मात्र सर्भे गर्‍यौँ भने पनि भविष्यका लागि हामीले थापेका पहिरोरूपी एम्बुसहरू देख्नेछौँ ।

प्रकाशित : श्रावण २२, २०७५ ०७:५१
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT