हजारौं युवतीको प्रस्ताव

प्रभास अब दक्षिण भारतका मात्रै सुपरस्टार रहेनन् । ‘बाहुबली’ ले उनलाई सिंगो भारत र अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमै ख्याति दिलाइसकेको छ । एकै दिनमा एक सय करोड कमाएको ‘बाहुबली २ : द कन्क्लुजन’ नेपालमा पनि लोभलाग्दो ढंगले चलिरहेको छ । फिल्म हेर्नेको ओइरो घटेको छैन ।

एसएस राजामौली निर्देशित उक्त फिल्मका मुख्य अभिनेता प्रभास भने यतिखेर अमेरिकामा छन् । फिल्मको सक्सेस पार्टी मनाएर विदेश हिँडेका प्रभास अहिले युवतीहरूमाझ यति लोकप्रिय भएका छन्, उनलाई हजारौंको संख्यामा विवाहको प्रस्ताव आउन थालेको छ । टाइम्स अफ इन्डियाका अनुसार, उनले ६ हजार जनाको प्रस्ताव अस्वीकार गरिसकेका छन् । बाहुबलीका रूपमा उनको प्रस्तुति र रूप(रंग व्यापक रुचाइएको छ ।

‘म सबैप्रति आभारी छु,’ प्रभासले भनेका छन्, ‘तपाईंहरूको माया र समर्थनले यो सबै सम्भव भएको हो ।’

दर्शक र फिल्म समीक्षक दुवैले प्रभासको कामको तारिफ गरेका छन् । अमेरिका जानुअघिसम्म उनलाई बधाई दिनेको लस्कर थियो । फोन, म्यासेज र इमेल सबै व्यस्त रहन्थे । बैंककको म्याडम टुसाड म्युजियममा ‘संरक्षित’ हुने उनी पहिलो दक्षिण भारतीय सुपरस्टार पनि बनेका छन् । त्यहाँ रजनीकान्त र कमल हासनको समेत वाक्स स्टयाचु बनाइएको छैन ।

एक दशकको अभिनय यात्रामै यत्ति ठूलो स्टारडम कमाउन सफल प्रभास अरू ‘हिरो’ हरूभन्दा अलि फरक छन् । उनको कामगराइ र आनीबानी विशेष प्रकारको छ । उनी एक चोटिमा एउटा मात्रै फिल्म खेल्छन् । ‘बाहुबली’ १ र २ का लागि उनले पाँच वर्षको समय छुट्टयाएका थिए भने, ६ सय दिन सुटिङ गरेका थिए । यो अवधिमा उनले अन्य फिल्म साइन गरेनन् । निर्देशक राजामौलीसँगको यो उनको तेस्रो सहकार्य थियो । उनीहरूले सन् २००५ मा ‘छत्रपति’ मा एकसाथ काम गरेका थिए ।

बाहुबलीको रूपमा देखा पर्न प्रभासले कडा प्रशिक्षण पनि गरेका थिए । खानपानमा विशेष ध्यान दिनुका साथै २२ किलो तौल बढाएका थिए । उनी ८२ बाट १ सय ५ किलो पुगेका थिए । हरेक दिन ४० वटा अन्डा खान्थे ।

प्रभास पढन्ते अभिनेताका रूपमा पनि चिनिन्छन् । जतिसुकै व्यस्त भए पनि उनी पुस्तक पढ्न छोडदैनन् । घरमा राम्रो पुस्तकालय बनाएका छन् । उनलाई खेलकुदमा रुचि छ । जिम जानुभन्दा भलिबल खेल्नु र रक क्लाइम्बिङ गर्नु उचित ठान्छन् ।

भारतका कम विवादास्पद अभिनेतामध्येमा पर्ने प्रभास लजालु स्वभावका छन् । उनी आफूलाई लो प्रोफाइलमा राख्न मन पराउँछन् । एक हजार करोड व्यापारको ऐतिहासिक कीर्तिमान राखिसकेको ‘बाहुबली २’ को सफलतापछि पनि उनी आफूलाई महान् वा स्टार कलाकार नभनिदिन आग्रह गर्दै हिँडिरहेका छन् । प्रभासको घरभरि चरा नै चरा देखिन्छन् । उनी प्रकृतिप्रेमी हुन् । अजय देवगणसँगको फिल्म ‘एक्सन ज्याक्सन’ बाट बलिउडमा डेब्यु गरेका उनलाई यतिखेर बलिउडबाट मनग्गे प्रस्ताव आइरहेका छन् ।

चेन्नईमा जन्मिएका उनको असली नाम वेंकटा सत्यनारायणा प्रभास राजु उप्पल्लापती हो । उनका बाबु यु सूर्यनारायण राजु फिल्म निर्माता हुन् भने काका कृष्णम राजु प्रख्यात तेलगु कलाकार हुन् ।

इन्जिनियरिङमा स्नातक प्रभास सन् २००२ देखि फिल्म क्षेत्रमा लागेका थिए । राजकुमार हिरानी र रोबर्ट डे निरोका फिल्म साह्रै मन पराउने उनले ‘मुन्ना भाइ एमबीबीएस’ र ‘थ्री इडियट्स’ २० पटकभन्दा बढी हेरेको बताउने गरेका छन् ।

प्रकाशित : वैशाख २६, २०७४ ०९:५१
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

राज्यसँगको त्यो पौँठेजोरी

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौं — कुरा पाँच वर्षअघिको हो । अभिनेता खगेन्द्र लामिछाने रेडियो नाटक र रंगमञ्चतिर रमाइरहेका थिए । उनलाई एक दिन फिल्म खेल्ने प्रस्ताव आयो । माने । फिल्म बन्यो । रिलिज पनि भयो । तर, खगेन्द्र चिनिएनन् । उनी मात्रै होइन, फिल्मका कलाकारमध्ये धेरैलाई दर्शकले झट्ट खुट्टयाउन सकेनन् ।

मनोज पण्डित निर्देशित ‘वधशाला’ मा खगेन्द्र, सौगात मल्ल, सरिता गिरीजस्ता कलाकार कालो कपडाको मुकुन्डोभित्र बाँधिएका थिए । त्यसैले तिनलाई चिन्न गाह्रो पर्नु स्वाभाविकै भयो । खगेन्द्र भने पहिलो फिल्ममै ‘मास्क’ भित्र रहेकाले उनलाई सोधियो, मान्छेले चिन्दैनन् भनेर पीर लागेन ? 

‘चिन्छन्, चिन्दैनन् भन्नेतिर लागिएन,’ उनले जवाफ दिए, ‘बरु, सजिलो भयो । जता हेरेर बोले पनि हुने, क्यामेराको फोकस कता छ भन्नेमा ध्यानै दिनु नपर्ने ।’ उनका कुरा सुनेर सरिता खितिति हाँसिन् । 

अनामनगरको युनियन हाउसमा आइतबार भएको ‘सन्डे सिनेमा’ मा ‘वधशाला’ देखाइएपछिको संवादमा यस्तो वार्तालाप भएको थियो । जनयुद्धका बेला सैनिक पक्षले माओवादीलाई कैदी बनाएर दिएको यातना र सैनिक–कैदीबीच उत्पन्न मानवीय सम्बन्धलाई फिल्ममा देखाइएको निर्देशक पण्डितले बताए । उनलाई फिल्मको विषय, निर्माण र प्रदर्शनीपछिका अनुभवहरू सेयर गर्न लगाइएको थियो ।

रंगकर्मी घिमिरे युवराजले मोडरेसन गरेको कार्यक्रममा पण्डितले ‘वधशाला’ लाई राज्यसँग पौँठेजोरी खेल्न सफल फिल्मको संज्ञा दिए । ‘तर, यसलाई अझै सशक्त बनाउन सकिने रहेछ,’ उनले भने, ‘मुख्य प्रसंगभन्दा अन्ततिर धेरै भड्किएछु म । मुग्लिन जान्छु भनेर हिँडेको, मलेखुको माछामै भुलिएजस्तो भयो मेरो फिल्म ।’
उनका अनुसार फिल्मको मुख्य ध्येय कैदी र सैनिकबीचको सम्बन्ध देखाउनु हो । तर, फिल्ममा यातना र दु:खलाई चाहिनेभन्दा बढी व्याख्या गरिएको छ ।

निर्देशक पण्डितले यसो भनिरहँदा खगेन्द्रले चाहिँ यसमा पात्रैपिच्छेका अलग–अलग प्लट हुँदा फिल्म छरिएको बताए । ‘मुख्य पात्रमा फोकस्ड भइदिएको भए फिल्म निकै बलियो हुन्थ्यो,’ उनले भने, ‘प्लट नै प्लट बढी भयो ।’

सशस्त्र द्वन्द्वका बेला सेनाको भैरवनाथ गणबाट एउटा चिठी लिक भएपछि त्यहाँ बन्दी बनाइएकाहरूको खबरले आफूलाई ‘वधशाला’ बनाउन प्रेरित गरेको त्यसको पटकथाकारसमेत रहेका पण्डितले सुनाए ।

डिल्लीबजार जेलमा खिचिएको फिल्म प्रदर्शन गर्ने बेला भने साह्रै लफडामा परेछ । ट्रेलर रिलिज हुनासाथ सैनिक पक्षले फिल्म चल्न नदिन चलचित्र विकास बोर्डलाई पत्र पठाएछ । ‘पूरा फिल्म देखाइदिएपछि चाहिँ एउटा सिन काट्न लगाएर फिल्म चल्न दिइयो,’ निर्देशक पण्डितले भने । 

फिल्ममा सैनिकले दिएको यातनालाई मात्रै देखाइएको भन्दै उनलाई माओवादीको ‘पार्ट’ किन नदेखाएको भन्ने प्रश्न पनि धेरै सोधिने रहेछ । आइतबार यस्तै आशयको प्रश्न सुनेपछि उनले डाइलग मारे, ‘हामीकहाँ जे देखाइएको छ त्यसबारे कुरा हुँदैन । जे देखाइएको छैन, त्यो किन देखाइएन भनेर सोधिन्छ । मलाई जे देखाउनु थियो, त्यति मात्रै देखाएको हुँ । सेटिङबाहिरको चिज किन देखाऊँ ?’

सरिताले चाहिँ फिल्म गर्दा थुप्रै पटक रिटेक लिनुपरेको क्षण सम्झिइन् । थोरै डाइलग भए पनि लामा सिन खिच्दा निकै संघर्ष गर्नुपरेको रहेछ उनले । ‘वरिपरि यातनैयातनाका दृश्य खिचिँदै थिए,’ उनले सुनाइन्, ‘एकातिर खगेन्द्रको टाउको तातो पानीमा डुबाइँदै थियो, अर्कोतिर सौगातलाई बुटले हिर्काइँदै थियो । मलाई भने घिसार्दै एक ठाउँबाट अर्कोमा लगिएको थियो ।’ ढाड खुइलिए पनि ऐया नभनी काम गरेको उनले बताइन् । दुर्भाग्य, सरिताको त्यही सिन सैनिक पक्षले काट्न लगाएको थियो । 


 

प्रकाशित : वैशाख २६, २०७४ ०९:५१
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्