खितिती....खितिती....

भोजको टेबुलको सुरुमा स्याउ थियो । त्यसमा लेखिएको थियो ‘चाहिनेभन्दा बढी नलेऊ, अरूले नदेखे पनि ईश्वरले हेरिरहेका छन् ।’

टेबुलको अन्त्यमा लड्डु थियो । हरिले लड्डुको भाँडै उठायो ।)
श्याम    :  हरि, तैँले चाहिनेभन्दा बढी लड्डु लिइस्, ईश्वरले हेरिराखेका छन् ।
हरि    :    ईश्वरले स्याउ पो हेर्दै छन् त । लड्डु हो र ?


छोरा    :    ममी, ममी एउटा टेस्टमा मेरो ए प्लस आएछ नि ? 
ममी    :    कुन टेस्टमा ? 
छोरा    :    ब्लड टेस्टमा । 


रोहन    :    हेर, साथी म त आफ्नो घरको भान्सामा जहिल्यै दूधका रित्ता कार्टुनहरू राख्ने गर्छु ।
सोहन    :    किन नि दूधका खाली कार्टुन ?
रोहन    :    ल, कहिलेकाहीँ ब्ल्याक टी खान मन लाग्यो भने दूध नहाली बनाउनुपर्‍यो नि ।

प्रकाशित : फाल्गुन १, २०७३ ०९:४४
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT

कविता

वायुमण्डलमा धुवाँधुलो

शैली भने उस्तै


सडकमा हिलो माटो
खाल्टाखुल्टी यत्रतत्र
छैन राम्रो बाटो ।
ओहोर दोहोर गर्नै पर्छ
सडकबाट सधैं
भत्काउने नबनाउने
दु:ख भयो हदै ।
व्यवसायी आत्तिसके
ग्राहक आएनन् भनी
पर्यटक जान थाले
नो प्लिज भनी ।
साँघुरा सडक फराकिलो
पार्ने कार्य राम्रो
फटाफटा काम गर्ने
भएन बानी हाम्रो ।
एउटा कार्यालय बनाउँछ
अर्को आई खन्छ
समन्वयमा काम भए
नेपाल राम्रो बन्छ ।
यो त एउटा उदाहरण हो
सबै ठाउँमा सुस्तै
व्यवस्थामा परिवर्तन भयो
शैली भने उस्तै ।

इशान भण्डारी, कक्षा–८
अक्सिडेन्टल पब्लिक स्कुल अनामनगर, काठमाडौं ।


मेरो मन

सवैको मन एउटै हुँदैन
हाम्रो मन कहिल्यै रोकिँदैन
अजम्बरी फुलझैं फुलिरहोस् यो मन
नराम्रो ब।नीव्यवहार मुक्त रहोस् यो मन ।
सबैको दु:खपीडा बुझिरहोस्
कर्म नै हाम्रो धर्म हो बुझिरहोस्
कर्तव्यअनुसार चलिरहोस् यो मन
ज्ञान भावनापूर्वक बनिरहोस् यो मन ।
कसैलाई नढाँट्नु कसैलाई नठग्नु
त्यसको परिणाम आफ्नो मनले बुझ्छ
सबैसँग साँचो कुरा गर्नु
त्यसको सु:ख आफ्नो मनले भोक्छ ।
शोक पर्‍यो भन्दैमा आत्तिनु हुँदैन
सुखदु:ख सबैमा रमाउनुपर्छ
कहिले सुख त कहिले दु:ख
सबै आफ्नो मनले जान्छ ।

स्वैछी भुसाल, कक्षा–५
भक्तपुर सेकन्डरी इंग्लिस स्कुल, सानोठिमी, भक्तपुर

प्रकाशित : फाल्गुन १, २०७३ ०९:४४
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT